LEO XIV
สมเด็จพระสันตะปาปาเลโอที่สิบสี่
GENERAL AUDIENCE/การเข้าเฝ้าแบบทั่วไป
St. Peter’s Basilica – Wednesday, 12 August 2026
ณ มหาวิหารนักบุญเปโตร นครรัฐวาติกัน
เมื่อวันพุธที่ 12 สิงหาคม 2026
Catechesis. The Documents of the Second Vatican Council. III. Constitution Sacrosanctum Concilium. 6. The liturgical year
การเรียนคำสอนต่อเนื่อง : มองสภาสังคายนาวาติกันที่สองผ่านเอกสารของสภาสังคายนา III. สังฆธรรมนูญ Sacrosanctum Concilium ว่าด้วยพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์ (6) ปีพิธีกรรม
Dear brothers and sisters,
เจริญพรมายังพี่น้องชายหญิงที่รัก
The fifth chapter of the Conciliar Constitution Sacrosanctum Concilium (SC) is dedicated to the liturgical year, a theme we would like to look at today, to explain its value in the life of every believer.
บทที่ 5 ของสังฆธรรมนูญ Sacrosanctum Concilium ว่าด้วยพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์ ของสภาสังคายนาวาติกันที่สอง มีเนื้อหาเกี่ยวกับปีพิธีกรรม ซึ่งเป็นหัวข้อที่พวกเราจะพิจารณากันในวันนี้ เพื่ออธิบายคุณค่า[ของปีพิธีกรรม]ในชีวิตของคริสตชนทุกคน
First of all, it is important to note that this way of referring to the cycle of Christian feasts as the ‘liturgical year’ became widespread in ecclesiastical language thanks to the work of the Servant of God, Abbot Prosper Guéranger (1805–1875).
ก่อนอื่น ควรจะต้องกล่าวถึงว่า สิ่งที่ทำให้วัฏจักรการเฉลิมฉลองในศาสนาคริสต์ถูกเรียกอย่างกว้างขวางในพระศาสนจักรว่า “ปีพิธีกรรม” คืองานเขียนของผู้รับใช้พระเจ้า อธิการปร็อสแปร์ เกร็องเฌร์ (1805-1875) [แห่งอารามโซเลมของคณะเบเนดิกติน ประเทศฝรั่งเศส]
In the Encyclical Mediator Dei, Pope Pius XII states that it “is not a cold and lifeless representation of the events of the past, or a simple … record of a former age. [The liturgical year] is rather Christ Himself who is ever living in His Church. Here He continues that journey of immense mercy which He lovingly began in His mortal life … with the design of bringing men to know His mysteries and in a way live by them. These mysteries are ever present and active” (III Divinum Officium et Annus Liturgicus, II Cyclus Mysteriorum). The liturgical year should thus be understood as a constant renewal of the work of salvation which Christ accomplishes in history. As she journeys through this temporal cycle, the Church remains in contact with the Lord’s redemptive action, so that all the faithful may be filled with His grace (cf. SC, 102c).
สมณสาส์นเวียน Mediator Dei ของสมเด็จพระสันตะปาปาปีโอที่สิบสอง ได้กล่าวไว้ว่า “[ปีพิธีกรรม] ไม่ใช่การนำภาพเหตุการณ์ในอดีตมาแสดงอย่างเย็นชืดและไร้ชีวิตชีวา และไม่ได้เป็นเพียงการบันทึกเรื่องราวสมัยก่อนเท่านั้น หากแต่คือองค์พระเยซูเจ้าผู้ทรงจำเริญเป็นนิรันดรในพระศาสนจักรของพระองค์ ในที่นี้ พระองค์ทรงพระดำเนินต่อเนื่องบนเส้นทางแห่งพระเมตตาไม่สิ้นสุด ที่ทรงเริ่มต้นขึ้นด้วยความรักขณะที่พระองค์ทรงเจริญชีวิตในโลกนี้ … ด้วยแผนการที่จะทรงนำพามนุษย์ทั้งหลายให้รู้จักพระธรรมล้ำลึกของพระองค์ และให้พวกเขาเจริญชีวิตอาศัยพระธรรมล้ำลึกเหล่านั้น ซึ่งเป็นสิ่งที่ดำรงอยู่และกระทำการอยู่เสมอ” (ภาคที่ 3 ว่าด้วยพิธีกรรมทำวัตรและปีพิธีกรรม บทที่ 2 วัฏจักรแห่งพระธรรมล้ำลึกต่าง ๆ) ดังนั้น เราต้องทำความเข้าใจว่า ปีพิธีกรรมเป็นการนำเอากิจการแห่งความรอด ซึ่งพระคริสตเจ้าได้ทรงกระทำให้สำเร็จไปแล้วในประวัติศาสตร์ มากระทำให้เป็นใหม่อยู่เสมอ และในขณะที่พระศาสนจักรจาริกอยู่ในปีพิธีกรรมซึ่งเป็นวัฏจักรแห่งกาลเวลานี้ พระศาสนจักรก็ย่อมเกี่ยวโยงกับกิจการบันดาลความรอดของ[พระเยซูเจ้า]อย่างต่อเนื่อง เพื่อที่ผู้เชื่อทุกคนจะได้รับพระหรรษทานอย่างเต็มเปี่ยม (เทียบ สังฆธรรมนูญ Sacrosanctum Concilium, ข้อ 102c)
The encounter with Jesus, who died and rose again for us, is the purpose that the Church always pursues, placing the celebration of the Paschal event at the centre of every moment.
การพบกับพระเยซูเจ้า ผู้ทรงสิ้นพระชนม์และทรงกลับคืนพระชนม์ชีพเพื่อเรา คือจุดมุ่งหมายที่พระศาสนจักรมุ่งแสวงหาอยู่เสมอ ด้วยการวางการเฉลิมฉลองปัสกา[ของพระเยซูเจ้า]ไว้ ณ ศูนย์กลางของทุกช่วงเวลา
Hence the Council Fathers considered “the foundation and kernel of the whole liturgical year” to be Sunday, “the original feast day” (cf. SC, 106). In various modern languages, its name indicates that it is the “dies Domini”, “the Lord’s day”. Even in those languages where the reference to the “day of the sun” (Sunday, Sonntag) has prevailed, the link with Christ can be discerned: Christ is the true “sun of righteousness” who enlightens every person!
เช่นนี้เอง บรรดาปิตาจารย์แห่งสภาสังคายนา[วาติกันที่สอง]จึงเห็นว่า วันอาทิตย์ ซึ่งเป็น “วันแห่งการเฉลิมฉลองมาแต่เดิม” เป็น “รากฐานและแกนกลางของปีพิธีกรรมทั้งครบ” (เทียบ สังฆธรรมนูญ Sacrosanctum Concilium, ข้อ 106) หลายภาษาในปัจจุบันเรียกวันอาทิตย์ว่าเป็น “วันพระเจ้า” อย่างไรก็ตาม แม้กระทั่งในภาษาที่ใช้คำว่า “วันอาทิตย์” (เช่น ภาษาอังกฤษ ภาษาเยอรมัน [และภาษาไทย]) ก็ยังเห็นได้ถึงความเกี่ยวข้องกับพระคริสตเจ้า ในฐานะที่แท้จริงแล้ว พระองค์ทรงเป็น “ดวงตะวันแห่งความเที่ยงธรรม” ที่ส่องสว่างมนุษย์ทุกคน
Saint John Paul II, in the Apostolic Letter Dies Domini (31 May 1998) teaches that Sunday is the day of the Lord, the day of the Church, the day of man and, finally, the “day of days”. “Since Sunday is the weekly Easter, recalling and making present the day upon which Christ rose from the dead, it is also the day which reveals the meaning of time. … Springing from the Resurrection, it cuts through human time, the months, the years, the centuries, like a directional arrow which points them towards their target: Christ’s Second Coming. Sunday foreshadows the last day, the day of the Parousia” (75), when we shall all rise again.
สมเด็จพระสันตะปาปานักบุญยอห์น ปอลที่สอง ได้ทรงสอนไว้ในสมณสาส์น Dies Domini (31 พฤษภาคม 1998) ว่า วันอาทิตย์เป็นวันพระเจ้า เป็นวันของพระศาสนจักร เป็นวันของมนุษย์ และท้ายสุด เป็น “วันที่ล้ำเลิศยิ่งกว่าวันใด ๆ” เพราะว่า “วันอาทิตย์เป็นวันปัสกาที่เวียนมาถึงในทุกสัปดาห์ เป็นการย้ำเตือนและทำให้วันที่พระคริสตเจ้าทรงกลับคืนพระชนม์ชีพได้ปรากฏอีกครั้ง นอกจากนี้ยังเป็นวันที่เผยถึงความหมายของกาลเวลาด้วย … [วันอาทิตย์]ได้ผุดขึ้นมาจากการฟื้นคืนพระชนม์ชีพ[ของพระเยซูเจ้า] และแทรกตลอดถึงกาลเวลาของมนุษย์ ไม่ว่าจะเป็นเดือน ปี หรือศตวรรษ เหมือนกับลูกศรที่ชี้ทางให้เห็นเป้าหมายของกาลเวลาเหล่านั้น ซึ่งก็คือ การเสด็จมาอีกครั้งของพระคริสตเจ้า วันอาทิตย์เป็นวันที่บ่งบอกการมาถึงของ[จุดสิ้นสุดแห่งกาลเวลา] ซึ่งเป็นวันที่พระคริสตเจ้าจะปรากฏพระองค์อย่างรุ่งโรจน์” (ข้อ 75) และเราทั้งหลายจะได้กลับคืนชีพอีกครั้ง
To sanctify Sunday, it is fundamental to celebrate the Eucharist. Listening to the Word and partaking of the Body of Christ entail, according to the Council Fathers, the coming together in unum (cf. SC, 106), that is, the joyful gathering of the faithful. In this assembly, the Christian community makes visible its communion with the Lord and bears witness to its belonging to Christ and its fidelity to the Church. This assembly cannot be substituted by a solely virtual presence, nor can it be reduced to a merely passive gathering. The liturgical assembly is in fact fulfilled through the active participation of brothers and sisters, called together to “thank God who ‘has begotten them again, through the resurrection of Jesus Christ from the dead, unto a living hope’” (1 Pet 1:3) (ibid.).
ในการทำให้วันอาทิตย์เป็นวันศักดิ์สิทธิ์ สิ่งสำคัญพื้นฐาน คือ พิธีบูชาขอบพระคุณ ปิตาจารย์ของสภาสังคายนาได้สอนว่า การรับฟังพระวาจาและรับพระกายของพระคริสตเจ้า ย่อมหมายถึงการมารวมตัวกันเป็นหนึ่งเดียว (เทียบ สังฆธรรมนูญ Sacrosanctum Concilium, ข้อ 106) ซึ่งก็คือ การมารวมตัวกันของบรรดาผู้เชื่อด้วยความปีติยินดี ในการรวมตัวกันนี้ ประชาคมคริสตชนย่อมทำให้ความสนิทสัมพันธ์กับองค์พระผู้เป็นเจ้าได้ปรากฏขึ้น และแสดงออกเป็นพยานว่า พวกตนเป็นของพระคริสตเจ้า และมีความซื่อสัตย์ต่อพระศาสนจักร การรวมตัวนี้ย่อมไม่อาจแทนที่ได้ด้วยการเข้าร่วมแบบเสมือน [เช่น ด้วยการชมการถ่ายทอดมิสซา] และไม่อาจถูกลดทอนให้เป็นเพียงการชุมนุมของคนที่มาอยู่เฉย ๆ ไม่ทำอะไร แท้จริงแล้ว การมารวมตัวกันในพิธีกรรมจะสมบูรณ์ได้ต่อเมื่อพี่น้องชายหญิงได้มีส่วนร่วมอย่างกระตือรือร้น ด้วยเหตุที่พวกเขาล้วนถูกเรียกให้มารวมตัวกันเพื่อ “ถวายพระพรแด่พระเจ้า” ผู้ทรง “บันดาลให้เราบังเกิดใหม่และมีความหวังที่จะมีชีวิต อาศัยการกลับคืนพระชนมชีพของพระเยซูคริสตเจ้าจากบรรดาผู้ตาย” (1ปต 1:3) (ที่เดียวกัน)
In this regard, I urge everyone to seek the best possible conditions so that even those who are unable to take time off work on Sundays may take part in Holy Mass.
ในแง่นี้ พ่อจึงขอเรียกร้องให้ทุกคนพยายามอย่างเต็มที่ เพื่อสร้างสภาวะแวดล้อมที่ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อให้ทุกคนจะสามารถเข้าร่วมในพิธีมิสซา รวมถึงคนที่ไม่อาจลาหยุดงานในวันอาทิตย์ด้วย
Dear friends, the liturgical year, punctuated by Sundays, has an interesting history, in which the faith and devotion of the Church are interwoven. Indeed, from as early as the second century AD, the celebration of the weekly Easter was joined by that of the annual Easter, the “most solemn festival” (SC, 102), extending over the most joyful period of fifty days, culminating in Pentecost, and prepared for by the season of Lent with its penitential character (cf. SC, 109). The development of the Christmas cycle, which took place later and was modelled on the Paschal cycle, has made it possible to relive the mysteries of the Incarnation of the Word of God, of His birth and of His manifestation to the world. The Church then incorporated into the various times the veneration of the Blessed Virgin Mary, “joined by an inseparable bond to the saving work of her Son” (SC, 103), and “the memory of the martyrs and the other saints” who “sing God’s perfect praise in heaven and offer prayers for us” (SC, 104).
มิตรที่รักทั้งหลาย ปีพิธีกรรมซึ่งมีวันอาทิตย์เป็นตัวกำหนดจังหวะเช่นนี้มีประวัติศาสตร์ที่น่าสนใจ ซึ่งถักร้อยเป็นเนื้อเดียวกันกับความเชื่อและกิจศรัทธาของพระศาสนจักร จริงทีเดียวว่า ตั้งแต่ยุคศตวรรษที่ 2 การฉลอง[วันอาทิตย์ ในฐานะ]ปัสกาที่เวียนมาทุกสัปดาห์ ได้ถูกผสานเข้ากับการฉลองปัสกาในแต่ละปี ซึ่งเป็น “การเฉลิมฉลองอย่างสง่าที่สุด” (สังฆธรรมนูญ Sacrosanctum Concilium, ข้อ 102) เป็นเทศกาลแห่งความปีติยินดีอย่างยิ่งที่ยาวนานถึง 50 วัน และสิ้นสุดในวันสมโภชพระจิตเจ้า นอกจากนี้ เพื่อ[ให้คริสตชนมีช่วงเวลาสำหรับ]เตรียมจิตใจสู่ปัสกา ก็มีเทศกาลมหาพรต ซึ่งมีลักษณะเป็นการระลึกถึงและชดใช้โทษบาป (ข้อ 109) [ทั้งหมดนี้รวมกันเป็นวัฏจักรแห่งการฉลองปัสกา] ขณะที่พัฒนาการของวัฏจักรที่มีวันคริสตสมภพเป็นศูนย์กลาง ซึ่งเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นในยุคหลัง โดยถือเอาแบบอย่างจากวัฏจักรแห่งการฉลองปัสกานั้น ก็ทำให้เราสามารถสัมผัสพระธรรมล้ำลึกแห่งการที่พระวจนาตถ์ของพระเจ้าทรงรับสภาพมนุษย์ ทรงบังเกิด และทรงประจักษ์พระองค์แก่โลก ไม่เพียงเท่านั้น ในช่วงเวลาต่าง ๆ ของปีพิธีกรรม พระศาสนจักรยังได้นำ[การฉลอง]พระนางมารีย์พรหมจารีไปรวมไว้ ด้วยเหตุที่ท่าน “ถูกเชื่อมโยงเข้ากับกิจการบันดาลความรอดของบุตรของท่าน ด้วยสายสัมพันธ์ที่ไม่อาจตัดขาดได้” (ข้อ 103) และได้รวม “การระลึกถึงบรรดามรณสักขีและบรรดานักบุญ” ซึ่ง “ขับร้องสรรเสริญพระเจ้าอย่างสมบูรณ์แบบในสวรรค์ และอธิษฐานภาวนาเพื่อเราทั้งหลาย” (ข้อ 104) ด้วย
The liturgical year thus repeats, in sacramental form, the teaching of the history of salvation, guiding the faithful from the expectation of the Messiah to the fullness of the Paschal Mystery and to the anticipation of future glory. In it, the Church celebrates the salvific relevance of the mystery of Christ, enabling believers to participate in it ever more deeply. For this reason, the liturgical year constitutes the guiding principle and the essential framework for all pastoral action.
เช่นนี้เองที่ปีพิธีกรรมได้นำคำสอนว่าด้วยประวัติศาสตร์แห่งความรอดมาทำซ้ำในรูปแบบที่เป็นเครื่องหมายศักดิ์สิทธิ์ เพื่อนำทางบรรดาคริสตชน จากการรอคอยพระเมสสิยาห์ด้วยความหวัง สู่ความบริบูรณ์แห่งพระธรรมล้ำลึกปัสกา และไปสู่การรอคอยสิริรุ่งโรจน์ในอนาคตด้วย ในปีพิธีกรรม พระศาสนจักรย่อมฉลองพระธรรมล้ำลึกของพระคริสตเจ้าซึ่งยังคงบันดาลความรอดอยู่เสมอ และการทำเช่นนี้ก็ช่วยให้บรรดาคริสตชนสามารถมีส่วนในธรรมล้ำลึกได้อย่างลึกซึ้งยิ่งขึ้น ด้วยเหตุนี้ ปีพิธีกรรมจึงเป็นหลักการที่นำทางและเป็นกรอบงานสำคัญยิ่งยวดสำหรับกิจกรรมการอภิบาลทุกอย่าง
พระดำรัสของสมเด็จพระสันตะปาปาหลังการสอนคำสอน
I greet all the English-speaking pilgrims and visitors taking part in today’s Audience, particularly the groups from Malta and Zimbabwe. Upon you and your families, I invoke the joy and peace of our Lord Jesus Christ. God bless you all!
พ่อขอส่งคำทักทายแก่ผู้แสวงบุญและผู้มาเยือนที่พูดภาษาอังกฤษที่ได้มาหาพ่อในวันนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง กลุ่มที่มาจากมอลตา และซิมบับเว ขอให้ลูกทุกคนและครอบครัวของลูกจงได้รับสันติสุขและความปีติยินดีของพระเยซูคริสตเจ้า องค์พระผู้เป็นเจ้าของพวกเราทั้งหลาย ขอให้พระเจ้าโปรดประทานพระพรแก่ลูกทุกคน
Il mio pensiero va, infine, ai giovani, ai malati e agli sposi novelli. Tra qualche giorno celebreremo la Solennità dell’Assunzione della Beata Vergine Maria. Mi è caro esortarvi a rivolgere con costanza la vostra preghiera alla Madre di Dio, seguendone l’esempio nell’accogliere pienamente la vocazione alla “familiarità” con il Signore e alla sollecitudine verso il prossimo. A tutti la mia benedizione!
ท้ายสุด พ่อมีความระลึกถึงบรรดาเยาวชน บรรดาคนป่วย และบรรดาคนที่เพิ่งแต่งงาน อีกไม่กี่วันพวกเราจะสมโภชแม่พระรับเกียรติยกขึ้นสู่สวรรค์ พ่อจึงอยากเตือนใจให้ลูกทุกคนหันไปหาพระมารดาพระเจ้าในการอธิษฐานภาวนาอยู่เสมอ และขอให้ลูกจงเอาอย่างแม่พระด้วยการน้อมรับกระแสเรียกแห่ง “ความใกล้ชิด” อย่างเต็มที่ ทั้งกับพระเจ้า และกับเพื่อนบ้านที่สมควรได้รับการดูแลเอาใจใส่ด้วย พ่อขออวยพรลูกทุกคน
ใจความสรุปการสอนคำสอนของสมเด็จพระสันตะปาปา
Dear brothers and sisters, in our continuing series of catecheses on the Second Vatican Council’s Constitution on the liturgy, Sacrosanctum Concilium, we reflect today on the liturgical year and its relevance for the faithful. The liturgical year is not a static representation of past events, but an encounter with Christ himself, who desires to immerse his people in the mysteries of the history of salvation. The day on which Christ rose from the dead is the core of the liturgical year, and foreshadows Christ’s second coming, when we will all rise again. For this reason, it is essential for the faithful to sanctify the Lord’s Day by gathering to celebrate the Eucharist. May our active participation and steadfast witness help us to enter ever more deeply into the reality of belonging to Christ, and may we anticipate with hope his coming in glory.
พี่น้องชายหญิงที่รัก ในการเรียนคำสอนต่อเนื่องเกี่ยวกับเอกสารของสภาสังคายนาวาติกันที่สอง ซึ่งเรากำลังเรียนรู้เกี่ยวกับสังฆธรรมนูญ Sacrosanctum Concilium ว่าด้วยพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์อยู่นั้น วันนี้เราจะพิจารณาเรื่องปีพิธีกรรมและความเกี่ยวข้องกับบรรดาคริสตชน ปีพิธีกรรมไม่ได้เป็นเพียงการแสดงภาพเหตุการณ์ในอดีต หากแต่เป็นการพบปะกับพระคริสตเจ้า ผู้ทรงปรารถนาที่จะให้ประชากรของพระองค์ได้เข้ามาอยู่ท่ามกลางพระธรรมล้ำลึกแห่งประวัติศาสตร์ความรอดอย่างเต็มที่ สิ่งที่เป็นแกนหลักของปีพิธีกรรม คือ [วันอาทิตย์ ซึ่งเป็น]วันที่พระคริสตเจ้าทรงฟื้นคืนพระชนม์ชีพ เป็นวันที่บ่งบอกล่วงหน้าว่าพระคริสตเจ้าจะเสด็จมาอีกครั้งหนึ่ง และในตอนนั้น พวกเราก็จะได้กลับคืนชีพอีกครั้งด้วย ด้วยเหตุนี้ จึงเป็นสิ่งสำคัญที่บรรดาคริสตชนจะทำให้วันพระเจ้าเป็นวันศักดิ์สิทธิ์ ด้วยการมารวมตัวกันในพิธีบูชาขอบพระคุณ ขอให้การมีส่วนร่วมอย่างกระตือรือร้นและการเป็นพยานด้วยใจที่ตั้งมั่น จงช่วยให้พวกเราเข้าสู่ความจริงของการที่พวกเราเป็นของพระคริสตเจ้าได้อย่างลึกซึ้งยิ่งขึ้น และขอให้พวกเรารอคอยด้วยความหวังจนกว่าพระคริสตเจ้าจะเสด็จมาท่ามกลางพระสิริรุ่งโรจน์
(วิษณุ ธัญญอนันต์ และวรินทร เติมอริยบุตร แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย – แบ่งปัน…
การสอนคำสอน General Audience ของพระสันตะปาปาเลโอที่ 14 มาแบ่งปันและเพื่อการไตร่ตรอง)