บทเทศน์และข้อคิด วันอาทิตย์ที่ 18 ตุลาคม 2026
อาทิตย์สัปดาห์ที่ 29 เทศกาลธรรม ปี A
วันแพร่ธรรมสากลครบรอบ 100 ปี (1926-2026)
อสย 45:1, 4-6; 1 ธส 1:1-5ข; มธ 22:15-21
“หนึ่งเดียวในพระคริสตเจ้า ร่วมเป็นหนึ่งเดียวในพันธกิจ”
เมื่อประมาณสองร้อยปีก่อน ที่เมืองลีญง ประเทศฝรั่งเศส มีหญิงสาวคนหนึ่งชื่อ เปาลีน มารี ฌารีโกต์ เธอไม่ใช่นักบวช ไม่ใช่มิชชันนารี และไม่เคยเดินทางไปดินแดนห่างไกล แต่หัวใจของเธอร้อนรนเมื่อได้ยินว่ามิชชันนารีในเอเชียและที่อื่น ๆ กำลังขาดแคลนทุกสิ่ง เธอจึงเสนอความคิดที่ฟังดูเล็กมาก คือชวนคนงานธรรมดารวมกันเป็นกลุ่ม กลุ่มละสิบคน ให้แต่ละคนสวดภาวนาและถวายเงินเพียงเล็กน้อยทุกสัปดาห์ จากสิบคนขยายเป็นร้อย เป็นพัน และกลายเป็นเครือข่ายแห่งการภาวนาและการแบ่งปันทั่วโลก ต่อมางานเล็ก ๆ นี้พัฒนาขึ้นเป็น สมณองค์กรเผยแพร่ความเชื่อ
น่าประหลาดใจว่า หญิงสาวผู้ไม่เคยเดินทางไปเขตมิสซังแพร่ธรรม กลับกลายเป็นผู้ช่วยส่งมิชชันนารีไปทั่วโลก เพราะการแพร่ธรรมไม่ได้เริ่มจากฝ่าเท้าที่เดินทางไกลเสมอไป แต่อาจเริ่มจาก หัวใจดวงหนึ่งที่ยอมให้ความรักของพระเยซูคริสตเจ้าจุดไฟขึ้น
หนึ่งร้อยปีก่อน ใน ค.ศ. 1926 สมเด็จพระสันตะปาปาปีโอที่ 11 ทรงสถาปนาวันแพร่ธรรมสากล ตามข้อเสนอของสมณองค์กรเผยแพร่ความเชื่อ เพื่อให้ทุกสังฆมณฑลและทุกวัดร่วมกันภาวนา ส่งเสริมกระแสเรียก และช่วยเหลืองานแพร่ธรรม วันนี้เราจึงเฉลิมฉลองครบ 100 ปีของวันแพร่ธรรมสากล
สมเด็จพระสันตะปาปาเลโอที่ 14 ทรงมอบหัวข้อว่า “One in Christ, united in mission” — “หนึ่งเดียวในพระคริสตเจ้า ร่วมเป็นหนึ่งเดียวในพันธกิจ”
1. พระเจ้าทรงทำงานแม้ผ่านคนที่ยังไม่รู้จักพระองค์
บทอ่านแรกกล่าวถึง กษัตริย์ไซรัสแห่งเปอร์เซีย พระเจ้าทรงเรียกพระองค์ว่า “ผู้รับเจิมของเรา” ทั้งที่ไซรัสไม่ได้เป็นชาวอิสราเอลและไม่ได้รู้จักพระเจ้าของอิสราเอลด้วยซ้ำ แต่พระเจ้าทรงใช้กษัตริย์ต่างศาสนาผู้นี้ให้ปลดปล่อยชาวยิวจากการเป็นเชลย และเปิดทางให้พวกเขากลับไปสร้างกรุงเยรูซาเล็ม
นี่เป็นเรื่องน่าทึ่งมาก พระเจ้ามิได้ทรงทำงานเฉพาะในคนที่อยู่ “ฝ่ายเรา” พระองค์สามารถทรงใช้ผู้ปกครอง คนต่างศาสนา ผู้ไม่เชื่อ หรือแม้แต่บุคคลที่เราไม่ชอบ เพื่อทำให้พระประสงค์ของพระองค์สำเร็จ
ในยุคที่โลกแบ่งฝ่ายรุนแรง เรามักคิดว่า คนนี้เป็นฝ่ายเรา คนนั้นเป็นฝ่ายเขา คนนี้อนุรักษนิยม คนนั้นก้าวหน้า คนนี้เคร่งศาสนา คนนั้นไม่เข้าวัด แต่พระเจ้าตรัสกับเราว่า“เราคือองค์พระผู้เป็นเจ้า ไม่มีพระเจ้าอื่นใดอีก” พระองค์ทรงยิ่งใหญ่กว่าพรรคพวกของเรา และทรงทำงานนอกกรอบที่เราขีดไว้ได้เสมอ ดังนั้น พระศาสนจักรที่เป็นธรรมทูตต้องไม่รีบด่วนประณามโลก แต่ต้องมองหา ร่องรอยการทำงานของพระเจ้าในหัวใจมนุษย์ทุกคน เราไม่ได้ออกไปประกาศข่าวดีเพราะคิดว่าเราเป็นเจ้าของพระเจ้า แต่เพราะเราเชื่อว่า พระเจ้าเสด็จไปถึงหัวใจของผู้คนก่อนหน้าเราแล้ว
2. ประกาศข่าวดีด้วยชีวิต มิใช่ด้วยคำพูดเท่านั้น
นักบุญเปาโลกล่าวชมคริสตชนเมืองเธสะโลนิกาว่า พระองค์ทรงระลึกถึง “กิจการที่เกิดจากความเชื่อ, ความเหน็ดเหนื่อยที่เกิดจากความรัก, และความพากเพียรที่เกิดจากความหวัง” สังเกตว่า นักบุญเปาโลไม่ได้กล่าวเพียงว่า “ท่านมีความเชื่อ ความรัก และความหวัง” แต่ท่านกล่าวถึง กิจการ ความเหน็ดเหนื่อย และความพากเพียร
เพราะว่า…ความเชื่อที่ไม่กลายเป็นการกระทำ เป็นเพียงความคิดแบบเลื่อนลอย
ความรักที่ไม่ยอมเหน็ดเหนื่อย เป็นเพียงอารมณ์
และความหวังที่ไม่รู้จักอดทน เป็นเพียงความฝัน
โลกปัจจุบันไม่ได้ขาดข้อความสาระทางศาสนา อินเทอร์เน็ตเต็มไปด้วยคำสอนและคำคม แต่โลกกำลังขาดคนที่ทำให้พระวรสาร มองเห็นและสัมผัสได้
บางครั้งเราอยากเป็นธรรมทูตด้วยการโพสต์พระวาจาลงในโทรศัพท์ แต่คนในบ้านกลับไม่กล้าพูดกับเรา เพราะเราอารมณ์เสียหงุดหงิดอยู่เสมอ แบบนี้โทรศัพท์อาจแพร่ธรรมได้ดีกว่าเจ้าของโทรศัพท์เสียอีก!
การแพร่ธรรมที่น่าเชื่อถือที่สุดจึงเริ่มจากคำถามง่าย ๆ ว่า เมื่อคนอยู่ใกล้เรา เขาได้พบความใจดีมีเมตตาของพระเยซูเจ้าหรือไม่? ผู้ใต้บังคับบัญชาได้พบความยุติธรรมจากเราหรือไม่? คนที่เคยทำผิดพลาดในชีวิตได้รับโอกาสจากเราหรือไม่? คนยากจนรู้สึกว่าเขามีที่นั่งในพระศาสนจักรหรือไม่?
3. บนเหรียญมีรูปของซีซาร์ แต่ในมนุษย์มีภาพลักษณ์ของพระเจ้า
ในพระวรสารวันนี้ พวกฟาริสีวางกับดักพระเยซูเจ้าด้วยคำถามเรื่องภาษี ถ้าพระองค์ตรัสว่า “ควรเสีย” ประชาชนอาจกล่าวหาว่าพระองค์เข้าข้างจักรวรรดิโรมัน ถ้าตรัสว่า “ไม่ควรเสีย” พระองค์ก็จะถูกกล่าวหาว่ากบฏ
พระเยซูเจ้าทรงขอให้พวกเขานำเหรียญมา แล้วตรัสถามว่า
“รูปและคำจารึกนี้เป็นของใคร?” เมื่อพวกเขาตอบว่า “ของซีซาร์” พระองค์จึงตรัสว่า“ของของซีซาร์ จงคืนให้ซีซาร์ และของของพระเจ้า จงคืนให้พระเจ้า” เราเข้าใจส่วนแรกได้ไม่ยาก เหรียญมีรูปซีซาร์ จึงคืนให้ซีซาร์ แต่คำถามสำคัญกว่าคือ อะไรมีรูปของพระเจ้า? พระคัมภีร์ตอบว่า มนุษย์ทุกคนถูกสร้างตามภาพลักษณ์ของพระเจ้า ดังนั้น เงินอาจเป็นของซีซาร์ แต่ หัวใจ ชีวิต ศักดิ์ศรี มโนธรรม และตัวตนทั้งหมดของเราเป็นของพระเจ้า
เราอาจถวายเงินในวันแพร่ธรรม แต่พระเจ้าไม่ได้ทรงต้องการเพียงเงินที่อยู่ในมือ พระองค์ทรงต้องการคนที่ถือเงินนั้นด้วย
สมเด็จพระสันตะปาปาเลโอที่ 14 ทรงเตือนว่า ไม่มีผู้รับศีลล้างบาปคนใดได้รับการยกเว้นจากพันธกิจ ทุกคนมีบทบาทเฉพาะในการร่วมงานแห่งความรอดของพระเยซูเจ้า และพันธกิจนี้โดยแก่นแท้คือ งานแห่งความรัก
ความเป็นหนึ่งเดียว มิใช่เหมือนกันหมด
คำว่า “หนึ่งเดียวในพระเยซูคริสตเจ้า” ไม่ได้หมายความว่าทุกคนต้องคิดเหมือนกัน ชอบเหมือนกัน หรือทำงานแบบเดียวกัน สมเด็จพระสันตะปาปาทรงย้ำว่า เอกภาพในพันธกิจไม่ใช่การทำให้ทุกคนเหมือนกันหมด แต่คือการนำพระพรพิเศษที่แตกต่างกันมาร่วมรับใช้จุดหมายเดียวกัน คือทำให้ความรักของพระคริสตเจ้าปรากฏแก่โลก
ในวงดนตรี หากทุกคนเล่นแต่โน้ตเดียวกัน เราไม่ได้บทเพลง แต่ได้เพียงเสียงยาวเสียงเดียว ทว่าเมื่อเครื่องดนตรีต่างกันเล่นอย่างประสานกัน จึงเกิดเป็นบทเพลงที่งดงาม
พระศาสนจักรก็เช่นกัน เราไม่จำเป็นต้องมีบุคลิกเหมือนกัน แต่ต้องมีพระเยซูคริสตเจ้าองค์เดียวกันเป็นศูนย์กลาง เราไม่จำเป็นต้องทำหน้าที่เดียวกัน แต่ต้องมุ่งไปสู่พันธกิจเดียวกัน
ดังนั้น วันแพร่ธรรมสากลครบหนึ่งร้อยปีนี้ ขออย่าให้เป็นเพียงวันระดมเงิน แต่ขอให้เป็นวันที่ เรามอบตัวตนเราเองคืนแด่พระเจ้า
บางคนแพร่ธรรมด้วยการเดินทางไปต่างแดน, บางคนด้วยการสอนคำสอน, บางคนด้วยการดูแลคนเจ็บป่วย, บางคนด้วยการเลี้ยงดูลูกหลานให้รู้จักพระเจ้า, บางคนด้วยการให้อภัยคนที่เคยทำร้ายตน, และบางคนด้วยเงินถวายเล็กน้อย ซึ่งอาจกลายเป็นพระคัมภีร์หนึ่งเล่ม ยารักษาโรคหนึ่งชุด หรือการศึกษาของเด็กคนหนึ่งในดินแดนห่างไกล
อย่าพูดว่า “ฉันทำได้น้อยเกินไป” เพราะเงินเหรียญเล็ก ๆ ของเปาลีน ฌารีโกต์ เมื่อรวมกับคำภาวนาและความรักของคนจำนวนมาก ได้กลายเป็นขบวนการแพร่ธรรมทั่วโลก วันนี้ พระเยซูเจ้าทรงมองดูเราและตรัสว่า “บนเหรียญมีรูปของซีซาร์ แต่บนตัวเธอมีรูปของเรา” ดังนั้น จงคืนเงินแก่ผู้ที่เงินนั้นเป็นของเขา แต่จงคืน หัวใจ เวลา ความสามารถ บาดแผล และชีวิตทั้งหมด แด่พระเจ้าผู้ทรงประทับภาพลักษณ์ของพระองค์ไว้ในเรา
ขอให้วัดของเราไม่เป็นเพียงสถานที่ที่คนมารวมกันในวันอาทิตย์ แต่เป็นชุมชนที่ได้รับการส่งออกไปในวันจันทร์ ขอให้โลกมองดูเราแล้วไม่ได้เห็นคนที่พูดเรื่องพระเยซูคริสตเจ้าเท่านั้น แต่เห็นผู้คนที่ เป็นหนึ่งเดียวในพระเยซูคริสตเจ้า และร่วมเป็นหนึ่งเดียวในพันธกิจแห่งความรักTop of Form
อยากเล่าเรื่องหนึ่งแบบอย่างธรรมทูตให้ฟัง
ประมาณสามร้อยกว่าปีก่อน เกาะศรีลังกาหรือซีลอนในเวลานั้นเป็นดินแดนที่พระสงฆ์คาทอลิกถูกห้ามเข้า คริสตชนจำนวนมากไม่มีพระสงฆ์ ไม่มีมิสซา และไม่มีศีลศักดิ์สิทธิ์เป็นเวลานาน พระสงฆ์ชาวอินเดียองค์หนึ่งชื่อ คุณพ่อโยเซฟ วาซ รู้ว่าถ้าเดินเข้าไปในชุดพระสงฆ์ ท่านอาจถูกจับกุมหรือขับไล่ทันที ท่านจึงถอดเครื่องแต่งกายของพระสงฆ์ แล้วแต่งตัวเป็น ขอทานยากจน เดินเท้าเปล่าเข้าไปในศรีลังกา
มิชชันนารีผู้นี้ไม่มีรถ ไม่มีโทรศัพท์ ไม่มีแผนที่ดิจิทัล และไม่มีทีมงานประชาสัมพันธ์ มีเพียงไม้เท้า เสื้อผ้าเก่า ๆ และความเชื่อในหัวใจ
กลางวันท่านทำตัวเหมือนขอทาน ส่วนกลางคืนจึงลอบไปพบคริสตชนตามบ้าน ถวายมิสซา ฟังแก้บาป โปรดศีลเจิมคนไข้ และให้กำลังใจสัตบุรุษอย่างเงียบ ๆ บางคืนต้องเดินทางในความมืด เพราะหากถูกพบ อาจต้องแลกด้วยชีวิต
ต่อมาท่านเดินทางถึงอาณาจักรแคนดี แต่ถูกสงสัยว่าเป็นสายลับและถูกจำกัดอิสรภาพ ดูเหมือนพันธกิจของท่านจะจบลงแล้ว ทันใดนั้น เกิดโรคฝีดาษระบาดอย่างรุนแรง ผู้คนล้มตาย ความกลัวปกคลุมเมือง หลายคนที่พอหนีได้ก็หนีออกไป แต่คุณพ่อโยเซฟ วาซไม่หนี ท่านออกไปดูแลคนป่วย ให้น้ำ ให้อาหาร ทำความสะอาดบาดแผล ฝังศพผู้ตาย และช่วยทุกคนโดยไม่ถามว่า “ท่านเป็นคาทอลิกหรือไม่?” “ท่านนับถือศาสนาอะไร?” “ถ้าฉันช่วยแล้ว ท่านจะเปลี่ยนศาสนาหรือเปล่า?” ท่านเพียงถามว่า “ท่านกำลังเผชิญความทุกข์ใช่ไหม—ถ้าเช่นนั้น ผมจะอยู่กับท่าน”
เมื่อกษัตริย์ทอดพระเนตรเห็นว่า ในเวลาที่คนอื่นกำลังหนีเอาชีวิตรอด พระสงฆ์ต่างชาติผู้นี้กลับอยู่ดูแลประชาชน จึงทรงอนุญาตให้ท่านมีเสรีภาพมากขึ้นในการทำงาน จากแคนดี ท่านจึงสามารถเดินทางไปช่วยคริสตชนและประชาชนในพื้นที่อื่น ๆ ของเกาะได้
ประตูที่คำเทศน์เปิดไม่ได้ ความรักกลับเปิดออก ใบอนุญาตที่ผู้มีอำนาจไม่ยอมมอบให้ การรับใช้ผู้ป่วยกลับทำให้ท่านได้รับ
ในที่สุด นักบุญโยเซฟ วาซ ไม่ได้ทำให้ผู้คนสนใจพระเยซูเจ้าเพราะท่านพูดเก่ง แต่เพราะในวันที่ทุกคนหนีจากคนเจ็บป่วย ท่านกลับเดินเข้าไปหาเขา สมเด็จพระสันตะปาปาฟรันซิสทรงยกย่องท่านว่า สามารถประกาศความงดงามของพระวรสารในสังคมพหุศาสนาด้วยความเคารพ ความอ่อนน้อม ความพากเพียร และการรับใช้ทุกคนโดยไม่แบ่งแยก “บางครั้งเราเป็นห่วงว่า เมื่อใดโลกจะเปิดประตูต้อนรับพระศาสนจักร แต่คำถามที่สำคัญกว่าคือ เมื่อโลกกำลังเจ็บปวด พระศาสนจักรกล้าเปิดประตูออกไปหาโลกหรือไม่? เพราะคนอาจปฏิเสธคำสอนของเราได้ แต่ยากที่จะปฏิเสธความรักที่คุกเข่าลงล้างบาดแผลให้เขา”
วิษณุ ธัญญอนันต์ เจ้าอาวาสวัดเซนต์จอห์น ลาดพร้าว กรุงเทพฯ
ขอให้ทุกท่านมีความสุขในวันพระเจ้า
ช่องทางติดตามข้อคิดบทเทศน์ประจำวัน
ID Line : @vissanu201
https://lin.ee/6gZZDwO
รูปภาพ
