บทเทศน์และข้อคิด วันศุกร์ที่ 26 มิถุนายน 2026
บทอ่านที่หนึ่งจาก 2 พงศ์กษัตริย์ 25:1-12
บันทึกเหตุการณ์ที่สะเทือนใจที่สุดเหตุการณ์หนึ่งในประวัติศาสตร์ของชนชาติอิสราเอล นั่นคือ “การล่มสลายของกรุงเยรูซาเล็มและการเริ่มต้นการเป็นเชลยในบาบิโลน” (ช่วงประมาณ 586 ปีก่อนคริสตกาล)
1. สรุปเนื้อหาและบริบทใน 2 พงศ์กษัตริย์ 25:1-12
หลังจากที่กษัตริย์เซเดคียาห์แห่งยูดาห์ทรงกบฏต่อเนบูคัดเนสซาร์ กองทัพบาบิโลนจึงยกมาล้อมกรุงเยรูซาเล็มไว้เป็นเวลานานเกือบสองปี จนเกิดการกันดารอาหารอย่างรุนแรงในเมือง ในที่สุดกำแพงเมืองก็ถูกตีแตก กษัตริย์เซเดคียาห์และทหารพยายามหนีแต่ถูกจับได้ พระโอรสของพระองค์ถูกประหารต่อหน้าต่อตา จากนั้นพระองค์ก็ถูกทำให้ตาบอดและถูกนำตัวไปยังบาบิโลน
ต่อมา เนบูซาราดัน ผู้บัญชาการทหารรักษาพระองค์ของบาบิโลน ได้เข้าทำลายเมืองอย่างราบคาบ:
- เผาพระวิหารของพระยาห์เวห์ และพระราชวัง
- พังกำแพงเมือง เยรูซาเล็มลงทั้งหมด
- กวาดต้อนประชาชน ที่เหลืออยู่ให้ไปเป็นเชลย
- เหลือไว้เพียงคนยากจนที่สุด ให้ทำไร่องุ่นและทำนา
2. ข้อคิดเพื่อการไตร่ตรองกับสถานการณ์โลกปัจจุบัน
ความพินาศของเยรูซาเล็มไม่ได้เกิดขึ้นเพราะบาบิโลนแข็งแกร่งกว่าเพียงอย่างเดียว แต่เกิดจาก “ความล้มเหลวภายใน” ทั้งทางความเชื่อ ศีลธรรมและการเมืองของผู้นำแห่งอาณาจักรยูดาห์ เมื่อนำมามองดูโลกปัจจุบัน เราจะเห็นภาพสะท้อนที่คล้ายคลึงกัน:
- วิกฤตการณ์ที่เกิดจากความดื้อรั้นของผู้นำ: กษัตริย์เซเดคียาห์ทรงดำเนินนโยบายผิดพลาดเพราะความหยิ่งทะนงและไม่ฟังคำเตือนของพระเจ้าระหว่างทางแห่งชีวิต (ผ่านประกาศกเยเรมีย์) ส่วนในโลกปัจจุบัน วิกฤตการณ์หลายอย่าง—ไม่ว่าจะเป็นสงคราม, วิกฤตเศรษฐกิจ หรือปัญหาสิ่งแวดล้อม—มักเกิดจากความเห็นแก่ตัวและการดื้อรั้นของผู้นำที่มีอำนาจ ยึดผลประโยชน์ส่วนตนมากกว่าความอยู่รอดของประชาชน
- ความเปราะบางของสิ่งปลูกสร้างและความมั่นคงของมนุษย์: กำแพงเยรูซาเล็มที่เคยเชื่อว่าหนาแน่นและปลอดภัยที่สุดกลับพังทลายลงในพริบตา โลกปัจจุบันที่พึ่งพาเทคโนโลยี ระบบการเงิน และความมั่นคงทางการทหาร ก็สามารถล่มสลายได้เช่นกันหากขาดรากฐานทางจริยธรรมที่มั่นคง
- ผู้รับผลกระทบคือคนตัวเล็กๆ เสมอ: วิกฤตการณ์ครั้งนั้นทำให้คนยากจนที่สุดถูกทิ้งไว้ข้างหลังเพื่อเผชิญความยากลำบาก ในสถานการณ์โลกปัจจุบัน ไม่ว่าจะเป็นภาวะสงครามหรือภัยพิบัติ กลุ่มคนยากจนและกลุ่มเปราะบางคือกลุ่มแรกที่ต้องแบกรับความสูญเสียมากที่สุดเสมอ
3. ข้อคิดเพื่อการไตร่ตรองกับพระศาสนจักร
ในทางศาสนศาสตร์ พระวิหารและเยรูซาเล็มในเวลานั้นคือศูนย์กลางความเชื่อ เป็นสถานที่ที่ประชากรของพระเจ้าเชื่อว่า “พระเจ้าจะปกป้องและไม่มีวันยอมให้ถูกทำลาย” แต่พระเจ้าทรงยอมให้มันล่มสลาย บทเรียนนี้เตือนสติพระศาสนจักรในปัจจุบันอย่างหนักหน่วง:
บทเรียนสำคัญ: พระเจ้าไม่ทรงปกป้อง “รูปแบบภายนอก” หรือ “สถาบัน” ที่ปราศจากหัวใจที่เชื่อฟังและสัตย์ซื่อ
| จุดที่เยรูซาเล็มล้มเหลว | สิ่งที่พระศาสนจักรต้องระวังในปัจจุบัน |
| ยึดติดกับตัวอาคารและพิธีกรรม: นึกว่ามีพระวิหารแล้วจะปลอดภัย | พระศาสนจักรที่เน้นวัตถุ: หากเราเน้นเพียงแค่จำนวนสมาชิก อาคารที่หรูหรา หรือกิจกรรมที่ตระการตา แต่ละเลยชีวิตฝ่ายวิญญาณและการดำเนินชีวิตตามพระบัญชา พระศาสนจักรนั้นก็พร้อมจะล่มสลายฝ่ายจิตวิญญาณได้ |
| เพิกเฉยต่อความยุติธรรมทางสังคม: ปล่อยให้คนยากจนถูกเอารัดเอาเปรียบ | การสูญเสียบทบาทการเป็นเกลือและความสว่าง: พระศาสนจักรต้องไม่ปิดประตูอยู่เฉพาะในวัด แต่ต้องเป็นกระบอกเสียงเพื่อความยุติธรรม ยื่นมือช่วยเหลือผู้ยากไร้และผู้ถูกกดขี่ในสังคม |
| ไม่ฟังคำตักเตือน: เมินเฉยต่อคำเตือนของพระเจ้า | การประนีประนอมกับค่านิยมของโลก: เมื่อพระศาสนจักรเริ่มรับเอาค่านิยมความโลภ การแสวงหาอำนาจ และความแตกแยกเข้ามา จนไม่ต่างจากสังคมโลก เรากำลังเดินตามรอยความดื้อรั้นของชาวยูดาห์ |
ประกายแห่งความหวังในความมืดมิด
แม้พระคัมภีร์จะบอกว่ากษัตริย์แห่งบาบิโลน เหลือคนยากจนที่สุดไว้ดูแลแผ่นดิน แต่นี่คือกลุ่มคนที่จะกลายเป็น “ผู้อยู่รอด” (The Remnant) ที่รักษาแผ่นดินไว้ รอคอยวันเวลาที่พระเจ้าจะทรงฟื้นฟู
สำหรับพระศาสนจักรในปัจจุบัน แม้ในยุคที่ดูเหมือนความเชื่อจะเสื่อมถอย หรือพระศาสนจักรเผชิญวิกฤตศรัทธาจากสังคม พระเจ้ายังทรงเหลือ “กลุ่มคนที่สัตย์ซื่อ” ไว้เสมอ เป็นกลุ่มคนเล็กๆ ที่ไม่ได้พึ่งพาโครงสร้างอำนาจที่ยิ่งใหญ่ แต่พึ่งพาพระหรรษทานของพระเจ้า เพื่อเป็นเมล็ดพันธุ์ในการเริ่มต้นใหม่และส่งต่อความรักของพระองค์ในโลกปัจจุบัน
รำพึงไตร่ตรองพระวรสารมัทธิว 8:1-4
บันทึกเหตุการณ์หลังจากที่พระเยซูคริสต์ทรงเทศนาบนภูเขาเสร็จสิ้นลง และอัศจรรย์แรกที่พระองค์ทรงกระทำทันทีที่เสด็จลงมาจากเนินเขาคือ “การรักษาคนโรคเรื้อนให้หายสะอาด”
เรื่องราวสั้นๆ เพียง 4 ข้อนี้ เต็มไปด้วยความหมายที่ลึกซึ้งในเชิงวัฒนธรรม สังคม และจิตวิญญาณ ซึ่งส่งต่อบทเรียนสำคัญมาถึงเราในปัจจุบัน
1. สรุปเนื้อหาและบริบทใน มัทธิว 8:1-4
ในยุคพระคัมภีร์ “โรคเรื้อน” ไม่ได้เป็นเพียงแค่โรคผิวหนังที่ทรมานทางกาย แต่เป็น “ความตายทั้งเป็นทางสังคม” ตามธรรมบัญญัติของโมเสส คนเป็นโรคเรื้อนถือเป็นมลทิน ต้องถูกแยกออกจากครอบครัวและชุมชน ห้ามเข้าใกล้คนอื่น และต้องร้องตะโกนว่า “มลทิน! มลทิน!” เพื่อไม่ให้ใครเข้าใกล้ พวกเขาถูกตราหน้าว่าเป็นผู้ที่ถูกพระเจ้าลงโทษ
แต่เมื่อพระเยซูเจ้าเสด็จลงมาจากภูเขา มีคนโรคเรื้อนคนหนึ่งกล้าแหวกฝูงชนเข้ามา คุกเข่าลงกราบพระองค์และกล่าวประโยคที่เต็มด้วยความเชื่อว่า:
“พระองค์เจ้าข้า เพียงแต่พระองค์พอพระทัย ก็จะทรงบันดาลให้ข้าพระองค์สะอาดได้”
พระเยซูเจ้าทรงทำในสิ่งที่ไม่มีใครในยุคนั้นกล้าทำ คือ “ยื่นพระหัตถ์ถูกต้องตัวเขา” และตรัสว่า “เราพอใจแล้ว จงสะอาดเถิด” ในทันใดนั้นโรคเรื้อนก็หายไป จากนั้นพระองค์ทรงสั่งให้เขาไปแสดงตัวต่อปุโรหิตและถวายเครื่องบูชาตามธรรมบัญญัติ เพื่อเป็นการยืนยันและคืนสิทธิ์ความเป็นมนุษย์ในสังคมให้แก่เขาอย่างถูกต้อง
2. ข้อคิดเพื่อการไตร่ตรองกับสถานการณ์โลกปัจจุบัน
ความโดดเดี่ยว การถูกตีตรา และความกลัวในเรื่องราวนี้ สะท้อนถึงปัญหาร่วมสมัยในสังคมโลกปัจจุบันได้อย่างชัดเจน:
- โรคเรื้อนสมัยใหม่—การตีตราทางสังคม (Social Stigma): แม้โรคเรื้อนทางการแพทย์จะรักษาได้ง่ายขึ้นในปัจจุบัน แต่สังคมเรายังมี “โรคเรื้อนทางสังคม” อยู่มากมาย นั่นคือ กลุ่มคนที่ถูกรังเกียจ โดดเดี่ยว หรือผลักไสให้อยู่ชายขอบ เช่น ผู้ป่วยจิตเวช, ผู้ติดเชื้อ HIV, อดีตผู้ต้องขัง, คนไร้บ้าน หรือแม้แต่ผู้ลี้ภัย เรื่องราวนี้เตือนใจเราว่ามนุษย์ทุกคนต้องการการยอมรับและการเห็นคุณค่า ไม่ใช่การซ้ำเติม
- ความสำคัญของ “การสัมผัส” และความเห็นอกเห็นใจ : พระเยซูเจ้าสามารถรักษาเขาด้วยคำตรัสเพียงคำเดียวได้ (เหมือนที่ทรงทำในเหตุการณ์อื่น) แต่พระองค์เลือกที่จะ สัมผัส ตัวเขา การสัมผัสนี้ไม่ได้รักษาแค่โรคทางกาย แต่เป็นการเยียวยาจิตใจที่บอบช้ำจากการไม่เคยถูกใครกอดหรือจับมือมานานหลายปี ในโลกยุคดิจิทัลที่ผู้คนเชื่อมต่อกันผ่านหน้าจอ แต่โดดเดี่ยวทางความรู้สึก เราต้องการความเห็นอกเห็นใจที่จับต้องได้จริง การรับฟัง และการปฏิบัติต่อกันด้วยศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์
- การเคารพกรอบกติกาเพื่อส่วนรวม: การที่พระเยซูเจ้าสั่งให้ชายผู้นั้นไปหาปุโรหิต (ซึ่งทำหน้าที่คล้ายเจ้าหน้าที่สาธารณสุขในเวลานั้น) แสดงให้เห็นว่าความเชื่อไม่ได้ขัดแย้งกับความเป็นระเบียบเรียบร้อยของสังคม ในปัจจุบัน การดำเนินชีวิตด้วยความเชื่อต้องควบคู่ไปกับการรับผิดชอบต่อส่วนรวมและการเคารพกฎกติกาที่ช่วยรักษาความปลอดภัยของชุมชนด้วย
3. ข้อคิดและการไตร่ตรองกับพระศาสนจักร
เรื่องนี้ท้าทายหัวใจและพันธกิจของพระศาสนจักรโดยตรง ในฐานะที่เป็น “พระกายของพระเยซูคริสต์” บนโลกนี้:
- ต้องเปลี่ยนจาก “พระศาสนจักรที่ตั้งรับ” เป็น “พระศาสนจักรที่ก้าวออกไปสัมผัส”: ตามธรรมบัญญัติโบราณ ถ้าคนธรรมดาไปแตะต้องคนมีมลทิน คนธรรมดาจะกลายเป็นคนมีมลทินไปด้วย แต่สำหรับพระเยซูเจ้า “ความศักดิ์สิทธิ์บริสุทธิ์ของพระองค์หลั่งไหลไปเปลี่ยนการมีมลทินให้สะอาด” พระศาสนจักรต้องไม่กลัวที่จะเปรอะเปื้อน ไม่ใช่เอาแต่รักษาความบริสุทธิ์อยู่แต่ในห้องแอร์ แต่ต้องกล้าก้าวออกไปแตะต้องบาดแผลของสังคม ไปทำพันธกิจกับคนที่โลกปฏิเสธ
- เป็นพื้นที่ปลอดภัยสำหรับทุกคน : พระศาสนจักรต้องระวังไม่ให้ระบบโครงสร้าง ค่านิยม หรือกลุ่มก้อนของตนเอง กลายเป็นกำแพงที่คอยคัดกรองคน หรือสร้างความรู้สึกว่า “คุณยังดีไม่พอที่จะเข้ามาที่นี่” พระศาสนจักรต้องเปิดกว้างและต้อนรับผู้ที่แตกสลาย ผู้ที่มีบาดแผลทางใจ หรือผู้ที่มีเบื้องหลังชีวิตที่ล้มเหลว ให้พวกเขาได้รับความรักของพระเจ้าอย่างเท่าเทียมกัน
- การประกาศข่าวดีที่ครบถ้วน : พระเยซูเจ้าไม่ได้เพียงแค่รักษาโรค (ฝ่ายกาย) หรือยกโทษบาป (ฝ่ายวิญญาณ) แต่พระองค์ทรงส่งเขากลับเข้าสู่ชุมชน (ฝ่ายสังคม) พระศาสนจักรในปัจจุบันจึงต้องทำพันธกิจที่ดูแลมนุษย์อย่างรอบด้าน ทั้งการประกาศเรื่องความรอดฝ่ายวิญญาณ ควบคู่ไปกับการเยียวยาความเจ็บปวดทางกาย ใจ และสังคมของเพื่อนมนุษย์
ข้อคิดสำหรับเราทุกคน:
ชายโรคเรื้อนเริ่มต้นด้วยความเชื่อที่ว่าพระเยซูเจ้า “ผู้ทรงเปี่ยมด้วยฤทธิ์อำนาจ” ที่จะรักษาเขา เขายอมจำนนต่อ “พระประสงค์” ของพระองค์ (“เพียงแต่พระองค์พอพระทัย…”) ในชีวิตประจำวันของเรา เมื่อเราเผชิญกับปัญหาที่ยากลำบาก ขอให้เราเข้าหาพระเจ้าด้วยความเชื่อในฤทธานุภาพของพระองค์ ควบคู่ไปกับหัวใจที่พร้อมยอมรับพระประสงค์และเวลาอันดีเลิศเหมาะสมของพระองค์เช่นเดียวกัน
ขอยกตัวอย่างบุคคลที่เจริญชีวิตอย่างเป็นรูปธรรม
มีเรื่องราวที่น่าประทับใจและทรงพลังมากทั้งในประวัติศาสตร์และยุคปัจจุบัน ซึ่งสะท้อนภาพของ “การยื่นมือไปสัมผัสคนมีมลทิน” เจริญรอยตามพระเยซูเจ้าในมัทธิว 8:1-4 อย่างสมบูรณ์แบบ
1. เรื่องเล่ายุคปัจจุบัน: พระสันตะปาปาฟรานซิสกับชายผู้มีปุ่มปมทั่วร่าง
เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นเมื่อเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2013 ที่จัตุรัสเซนต์ปีเตอร์ นครรัฐวาติกัน และกลายเป็นภาพประวัติศาสตร์ที่จับใจคนทั่วโลก
หลังจากการสอนคำสอนทั่วไป (General audience) ชายคนหนึ่งชื่อ วินิชิโอ ริวา (Vinicio Riva) ชายชาวอิตาเลียนผู้ป่วยเป็นโรคท้าวแสนปม (Neurofibromatosis) ขั้นรุนแรง ซึ่งทำให้มีเนื้องอกและปุ่มปมตะปุ่มตะป่ำขึ้นทั่วใบหน้าและร่างกายจนดูน่ากลัว ได้เข้ามารอรับพร
ในสังคมทั่วไป ผู้คนมักจะเบือนหน้าหนีหรือจ้องมองเขาด้วยความรังเกียจ แต่เมื่อพระสันตะปาปาฟรานซิสเสด็จมาถึง พระองค์ไม่ได้ทรงลังเลเลยแม้แต่น้อย:
- พระองค์ทรง เดินเข้าไปหา วินิชิโอโดยตรง
- ทรง สวมกอดเขาอย่างแนบแน่น เอาพระเศียรซบลงที่ไหล่ของชายผู้นั้น
- ทรง วางพระหัตถ์ลูบไล้และจุมพิต (จูบ) บนใบหน้าที่มีแต่ปุ่มปมของเขา พร้อมกับหลับตาอธิษฐานภาวนา
วินิชิโอได้ให้สัมภาษณ์ในภายหลังด้วยน้ำตาว่า:
“ตอนที่พระองค์เข้ามากอดผม ผมสั่นไปหมด ผมรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่หลั่งไหลเข้ามา… พระองค์ไม่ได้ทรงถามเลยว่าผมเป็นโรคอะไร ไม่มีความรังเกียจในสายตาของพระองค์เลย การกอดครั้งนั้นทำให้ผมรู้สึกเหมือนตนเองได้กลับมาเป็นมนุษย์อีกครั้งหลังจากถูกสังคมรังเกียจมาทั้งชีวิต”
(น่าเสียดายที่ วินิชิโอ ริวา ได้เสียชีวิตลงอย่างสงบแล้วเมื่อช่วงต้นปี ค.ศ. 2024 แต่ภาพการกอดครั้งนั้นยังคงเป็นสัญลักษณ์ของการสัมผัสด้วยความรักที่ไร้พรมแดน)
2. เรื่องเล่าจากประวัติศาสตร์: นักบุญฟรันซิสแห่งอัสซีซี กับการกอดคนโรคเรื้อน
หากพูดถึงนักบุญที่มีชื่อเสียงที่สุดในเรื่องการพลิกใจมาขจัดความรังเกียจคนโรคเรื้อน ต้องยกให้ นักบุญฟรังซิสแห่งอัสซีซี (St. Francis of Assisi) อัครสาวกแห่งความยากจนในศตวรรษที่ 13
ก่อนที่ท่านจะสละทางโลกมาบวช ฟรังซิสเป็นลูกเศรษฐีที่รักความหรูหรา สิ่งที่ท่าน กลัวและขยะแขยงที่สุดในชีวิตคือคนโรคเรื้อน ท่านบอกว่าแค่ได้กลิ่นหรือเห็นคนโรคเรื้อนไกลๆ เป็นกิโลเมตร ท่านก็แทบจะอาเจียนและต้องวิ่งหนี
วันหนึ่งขณะที่ฟรังซิสกำลังขี่ม้าอยู่นอกเมืองอัสซีซี ท่านได้เผชิญหน้ากับคนโรคเรื้อนคนหนึ่งในระยะประชิด สัญชาตญาณแรกของท่านคืออยากจะควบม้าหนีไปให้พ้น แต่ในวินาทีนั้น ท่านรู้สึกถึงเสียงภายในใจที่เตือนสติว่า “ถ้าท่านอยากรู้จักพระเยซูคริสต์ ท่านต้องชนะตัวเอง”
ฟรังซิสตัดสินใจทำสิ่งที่เป็นไปไม่ได้สำหรับตัวท่านเอง:
- ท่าน กระโดดลงจากหลังม้า
- วิ่งเข้าไปหาชายโรคเรื้อนผู้นั้นที่กำลังยื่นมือขอทาน
- แทนที่จะโยนเงินให้แล้วหนีไป ฟรังซิสกลับ จับมือที่พุพองนั้นขึ้นมาจูบ
- และก้าวเข้าไป สวมกอดคนโรคเรื้อน ผู้นั้นด้วยความรัก
หลังจากสัมผัสครั้งนั้น ฟรังซิสบันทึกไว้ว่า ความกลัวทั้งหมดได้มลายหายไป และสิ่งที่เคยดูน่าเกลียดน่าชังกลับกลายเป็น “ความหวานชื่นทั้งทางกายและใจ” ท่านได้เปลี่ยนผ่านจากการรักตัวเอง ไปสู่การตั้งอารามและโรงพยาบาลเพื่อดูแลคนโรคเรื้อน และใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับพวกเขาตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
3. ดาเมียนแห่งโมโลไก: “สมณะของคนโรคเรื้อน” จนตัวเองเป็นโรคเรื้อน
อีกหนึ่งท่านที่ส่งผลกระทบต่อโลกอย่างมากคือ นักบุญคุณพ่อดาเมียน (St. Damien of Molokai) พระสงฆ์คาทอลิกชาวเบลเยียมในศตวรรษที่ 19
ในยุคนั้น รัฐบาลฮาวายได้กักกันผู้ป่วยโรคเรื้อนทั้งหมดไปปล่อยเกาะรวมกันไว้ที่ เกาะโมโลไก (Molokai) เพื่อให้อยู่และตายตามยถากรรม เกาะนั้นกลายเป็นแดนเถื่อนที่ไม่มีกฎหมาย ไม่มีสุขอนามัย และเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
คุณพ่อดาเมียนอาสาสมัครไปที่เกาะนั้นเพียงลำพัง ท่านไม่ได้ไปแค่แจกของแล้วกลับ แต่ท่าน ย้ายไปอาศัยอยู่ร่วมกับพวกเขา :
- ท่านทำแผลให้คนโรคเรื้อน สร้างบ้าน สร้างวัด และขุดหลุมฝังศพให้พวกเขาด้วยมือของท่านเอง
- ท่านร่วมโต๊ะอาหาร กินข้าวหม้อเดียวกัน และใช้ชีวิตคลุกคลีโดยไม่แสดงความรังเกียจ
- เวลาท่านเทศน์บนแท่นบูชา ท่านมักจะเริ่มต้นคำทักทายว่า “พี่น้องที่รัก…” แต่หลังจากอยู่ไปได้ 11 ปี วันหนึ่งท่านเริ่มเทศน์ด้วยประโยคที่ทำให้ทุกคนในวัดร้องไห้ว่า “พวกเราที่เป็นโรคเรื้อน…”
คุณพ่อดาเมียนติดโรคเรื้อนจากการสัมผัสและดูแลพวกเขา แต่ท่านยังคงทำงานต่อไปจนกระทั่งมรณภาพบนเกาะนั้น การอุทิศชีวิตของท่านทำให้สายตาของโลกที่มองคนโรคเรื้อนเปลี่ยนไปตลอดกาล
บทสรุป: เรื่องราวเหล่านี้แสดงให้เห็นว่า “การสัมผัส” ไม่ได้เป็นเพียงแค่กิริยาทางกายภาพ แต่คือการเปิดประตูใจเพื่อทลายกำแพงแห่งความกลัวและความรังเกียจ เมื่อพระสันตะปาปาฟรานซิสหรือนักบุญเหล่านี้สัมผัสผู้ป่วย พวกท่านไม่ได้มองเห็น “โรคร้าย” แต่ท่านเหล่านั้นมองเห็น “พระพักตร์ของพระเยซูเจ้า” ที่ซ่อนอยู่ภายใต้บาดแผลเหล่านั้น
วิษณุ ธัญญอนันต์ เจ้าวัดเซ็นต์จอห์น ลาดพร้าว กรุงเทพฯ
ช่องทางติดตามข้อคิดบทเทศน์ประจำวัน
ID Line : @vissanu201
https://lin.ee/6gZZDwO
รูปภาพ
