ข้อคิดในมิสซา วันเสาร์ที่ 6 มิถุนายน ค.ศ.2026 - ข้อคิดบทเทศน์ประจำวัน โดย มงซินญอร์ วิษณุ ธัญญอนันต์

บทเทศน์และข้อคิด วันเสาร์ ที่ 6 มิถุนายน 2026

ระลึกถึงนักบุญนอร์เบิร์ต พระสังฆราช

พระวาจาพระเจ้าจาก 2 ทิโมธี 4:1-8

นี่เป็นหนึ่งในข้อเขียนที่ทรงพลังและสะเทือนใจที่สุดของอัครสาวกเปาโล เพราะนี่คือ “จดหมายลาตาย” หรือคำกำชับสุดท้ายของท่านที่เขียนถึงทิโมธี (ศิษย์เอกผู้เป็นพระสังฆราชหนุ่มแห่งเอเฟซัส) ก่อนที่เปาโลจะถูกประหารชีวิตในกรุงโรม

1. เนื้อหาสาระที่สำคัญของพระวาจา (2 ทิโมธี 4:1-8)

-คำกำชับอันศักดิ์สิทธิ์และการเตือนเรื่อง “หูผึ่ง” เปาโลเริ่มด้วยการอ้างถึงพระพักตร์พระเจ้าและพระเยซูคริสต์ผู้ทรงตัดสินทั้งคนเป็นและคนตาย โดยสั่งทิโมธีอย่างเฉียบขาดว่า “จงประกาศพระวรสาร” อย่างสม่ำเสมอทั้งที่มีโอกาสและไม่มีโอกาส ให้ตักเตือน สั่งสอน และชี้แจงด้วยความอดทนอย่างที่สุด

-สาเหตุที่ต้องทำเช่นนั้น เปาโลพยากรณ์ว่า จะมียุคหนึ่งที่ผู้คนจะไม่ยอมทนต่อหลักคำสอนที่ถูกต้อง แต่พวกเขาจะรวบรวมผู้เทศน์สอนที่พูดในสิ่งที่ “ถูกหู” (หรือ “หูผึ่ง” อยากฟังสิ่งที่สบายใจ) และจะหันไปฟังเรื่องนิยายแทน เปาโลจึงสำทับทิโมธีว่า “ส่วนท่านจงหนักแน่นมั่นคง… จงทำหน้าที่ของผู้ประกาศข่าวดี”

-ชัยชนะและการมองไปที่เส้นชัย ตรงนี้คือความงดงามของความเชื่อ เปาโลไม่ได้มองความตายด้วยความกลัว แต่มองว่าชีวิตของท่านกำลังจะถูกเทลงเหมือน “เครื่องบูชา” และถึงเวลาที่ต้องจากไปแล้ว ท่านสรุปชีวิตตนเองด้วย 3 ประโยค ดังนี้

ข้าพเจ้าได้ต่อสู้อย่างเต็มกำลัง (I have fought the good fight)
ข้าพเจ้าได้วิ่งแข่งจนเสร็จสิ้น (I have finished the race)
ข้าพเจ้าได้รักษาความเชื่อไว้แล้ว (I have kept the faith)

และท่านมั่นใจว่า “มงกุฎแห่งความชอบธรรม” กำลังรอท่านอยู่ รวมถึงทุกคนที่เฝ้ารอการปรากฏของพระองค์ด้วย

2. ข้อคิด และไตร่ตรองในสถานการณ์ปัจจุบันทั้งชีวิตส่วนตัวและสังคม

ยุคปัจจุบันเต็มไปด้วยข้อมูลข่าวสาร วัฒนธรรมวัตถุนิยม และแนวคิดแบบ “ยึดตัวเองเป็นศูนย์กลาง” พระวาจาตอนนี้เตือนสติเราในหลายมิติ…

รับมือกับยุค “Fake News” ผู้คนจะหันไปหาผู้สอนที่พูดจาถูกหู ตรงกับปรากฏการณ์ Echo Chamber ในโซเชียลมีเดียปัจจุบัน ที่คนเราเลือกฟังเฉพาะสิ่งที่สอดคล้องกับความเชื่อหรือกิเลสของตัวเอง คริสตชนยุคนี้จึงต้องหนักแน่นใน “ความจริง” (Truth) ไม่ใช่ไหลไปตาม “ความนิยม” (Trend)
การวิ่งแข่งในระยะยาว (Endurance) ชีวิตปัจจุบันหมุนไวมาก ผู้คนชอบความสำเร็จรูป แต่เปาโลเตือนเราว่าความเชื่อคือ “การวิ่งมาราธอน” ไม่ใช่การวิ่งระยะสั้น การรักษาความเชื่อจนถึงวันสุดท้าย ต้องอาศัยความสม่ำเสมอ วินัย และความอดทนท่ามกลางวิกฤตเศรษฐกิจ การเมือง หรือปัญหาส่วนตัว
การมองความตายด้วยมุมมองใหม่ ท่ามกลางโลกที่กลัวความตายและความแก่ชรา เปาโลแสดงให้เห็นว่า ชีวิตที่สัตย์ซื่อต่อพระพักตร์หน้าพระเจ้าจะทำให้เราสามารถเผชิญช่วงวาระสุดท้ายของชีวิตได้อย่างมีศักดิ์ศรีและมีความหวัง ไม่ใช่ความสิ้นหวัง

3. ข้อคิด และการไตร่ตรอง ใช้กับพระศาสนจักร

พระวาจาบทนี้แท้จริงแล้วคือ “คู่มือการเลี้ยงฝูงแกะและการบริหารพระศาสนจักร” ท่ามกลางความท้าทายยุคใหม่

จุดยืนเรื่องหลักคำสอน (Sound Doctrine) พระศาสนจักรในปัจจุบันเผชิญแรงกดดันให้ต้อง “ปรับตัวตามโลก” เพื่อดึงดูดผู้คน จนบางครั้งยอมลดทอนความจริงของพระวรสาร (เช่น เน้นแต่เรื่องความมั่งคั่ง ความสำเร็จ หรือการประนีประนอมกับบาป) เปาโลเตือนให้พระศาสนจักรและผู้รับใช้ต้องกล้า “ตักเตือนและสั่งสอนด้วยหลักคำสอนที่ถูกต้อง” แม้ว่าสิ่งนั้นจะไม่ถูกใจผู้ฟังก็ตาม
หน้าที่ของศาสนบริกรและผู้นำ ผู้นำพระศาสนจักรต้องทำหน้าที่ทั้งสบโอกาสและไม่สบโอกาส หมายถึง ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ที่พระศาสนจักรเติบโตหรือเผชิญการข่มเหง/วิกฤต ผู้นำต้องหนักแน่นมั่นคง ไม่หวั่นไหวไปตามกระแสสังคม
การส่งต่อไม้ต่อ จดหมายฉบับนี้คือการส่งไม้ต่อจากคนรุ่นเก๋า (เปาโล) สู่คนรุ่นใหม่ (ทิโมธี) พระศาสนจักรในปัจจุบันต้องให้ความสำคัญกับการสร้างศิษย์และการส่งมอบภารกิจให้คนรุ่นต่อไปอย่างเป็นระบบ เพื่อไม่ให้ความเชื่อสูญหายไป

สรุปข้อคิดเตือนใจ จาก 2 ทิโมธี 4:1-8 กำลังท้าทายเราทุกคนว่า “ในวันสุดท้ายของชีวิต เราจะสามารถพูดเหมือนเปาโลได้หรือไม่ว่า เราได้วิ่งแข่งจนเสร็จสิ้นและรักษาความเชื่อไว้แล้ว?”

สำหรับพระศาสนจักร นี่คือเสียงแตรเรียกเตือนให้กลับมาโฟกัสที่ พระวาจาอันศักดิ์สิทธิ์ แทนที่จะพยายามเอาใจโลกจนสูญเสียอัตลักษณ์ของพระเยซูเจ้า

พระวรสารวันนี้จาก มาระโก 12:38-44

เป็นพระวาจาตอนที่ตัดกันอย่างรุนแรงและลึกซึ้งมาก โดยพระเยซูเจ้าทรงเปรียบเทียบระหว่างพฤติกรรมของ “พวกธรรมาจารย์” (ผู้นำศาสนาผู้ทรงอิทธิพล) กับ “หญิงม่ายยากจนคนหนึ่ง” เพื่อสอนเราเกี่ยวกับเรื่องท่าทีในใจ ความสัตย์ซื่อ และสิ่งที่พระเจ้าทรงให้คุณค่าอย่างแท้จริง

1. เนื้อหาสาระสำคัญของ มาระโก 12:38-44

บริบทของตอนนี้เกิดขึ้นในบริเวณพระวิหารที่กรุงเยรูซาเล็ม โดยแบ่งเนื้อหาออกเป็นสองส่วนชัดเจน

คำเตือนเรื่องพวกธรรมาจารย์ (ศาสนาที่เปลือกนอก)

พระเยซูเจ้าทรงเตือนประชาชนให้ระวังพวกธรรมาจารย์ โดยทรงเปิดโปงพฤติกรรมที่เน้นหน้าตาและสถานะทางสังคม…

ชอบสวมเสื้อคลุมยาวเดินไปมา (แสดงความเหนือกว่า)
ชอบให้คนคำนับกลางตลาด และชอบนั่งในที่สำคัญในธรรมศาลาหรือในงานเลี้ยง
ความย้อนแย้งที่ร้ายกาจ พวกเขาแอบ “ริบเรือนของหญิงม่าย” (หมายถึงการโกง ขูดรีด หรือใช้ช่องว่างทางกฎหมายศาสนาเอาเปรียบผู้หญิงที่ไม่มีทางสู้) แต่กลับ “แสร้งอธิษฐานภาวนาเสียยืดยาว” เพื่อบังหน้า พระเยซูเจ้าสรุปว่าคนพวกนี้จะได้รับโทษหนักที่สุด

เงินถวายของหญิงม่ายยากจน (ความเชื่อที่สิ้นสุดใจ)

พระเยซูเจ้าทรงประทับนั่งตรงข้ามคลังเก็บเงินถวาย และสังเกตดูคนจำนวนมาก เศรษฐีหลายคนเอาเงินจำนวนมากมาใส่ (ซึ่งมักจะทำเสียงดังเพื่อให้คนรู้ว่าถวายมาก) แต่แล้วมีหญิงม่ายยากจนคนหนึ่งเดินเข้ามา นางหยอดเหรียญทองแดงเล็กๆ สองเหรียญ (มีค่ารวมกันประมาณเศษเสี้ยวของค่าแรงขั้นต่ำในวันนั้น

พระเยซูเจ้าทรงเรียกบรรดาศิษย์มาทันทีและตรัสประโยคเหนือความคาดหมายว่า:

“หญิงม่ายยากจนคนนี้ได้ใส่ในคลังมากยิ่งกว่าคนทั้งปวง… เพราะว่าคนเหล่านั้นได้เอาเงินเหลือใช้ของเขามาใส่ แต่หญิงนี้ในสภาพที่ยากจนได้เอาเงินที่มีอยู่สำหรับเลี้ยงชีวิตของตนใส่ลงไปจนหมด”

2. ข้อคิด ไตร่ตรองสำหรับสถานการณ์ปัจจุบัน (ชีวิตส่วนตัวและสังคม)

คุณค่าที่แท้จริงไม่ได้วัดด้วยตัวเลข (Quality vs. Quantity): สังคมปัจจุบันขับเคลื่อนด้วยระบบทุนนิยมและการวัดผลด้วยสถิติ เช่น ยอดไลก์ รายได้ หรือขนาดของทรัพย์สิน แต่พระวาจาตอนนี้เตือนเราว่า พระเจ้าไม่ได้มองที่ “มูลค่า” (Value) แต่มองที่ “คุณค่าและความเสียสละ” (Sacrifice) คนที่มีเงินร้อยล้านถวายหนึ่งแสน อาจไม่ได้สละอะไรเลยเมื่อเทียบกับคนที่มีเงินร้อยบาทแต่แบ่งปันห้าสิบบาทด้วยใจกว้างขวาง
การเลิกแสวงหาแสงและการยอมรับจากโลก พวกธรรมาจารย์คือตัวแทนของคนที่หิวแสงในยุคปัจจุบัน (ทำทุกอย่างเพื่อให้เด่น ให้คนยอมรับ มีโปรไฟล์หรูหรา) พระเยซูเจ้าเตือนให้เราตรวจสอบแรงจูงใจว่า สิ่งที่เราทำในสังคมหรือหน้าที่การงาน เราทำเพื่อสร้างภาพลักษณ์ให้ตัวเอง หรือทำด้วยใจจริง
ความรับผิดชอบต่อผู้เปราะบางในสังคม ชะตากรรมของหญิงม่ายในอดีตคือกลุ่มคนที่ไม่มีสวัสดิการรองรับและถูกเอาเปรียบได้ง่าย ปัจจุบันเรายังคงเห็นช่องว่างระหว่างชนชั้นและการเอารัดเอาเปรียบผู้มีรายได้น้อย คำสอนวันนี้ท้าทายให้เราไม่เพิกเฉยต่อความยุติธรรมในสังคม

3. ข้อคิด ไตร่ตรอง สำหรับพระศาสนจักร

ระบบชูเกียรติต่างๆ ในพระศาสนจักร ต้องระวังไม่ให้เกิดระบบ “หน้าตา” เหมือนพวกธรรมาจารย์ เช่น การให้ความสำคัญหรือให้สิทธิพิเศษแก่ผู้ถวายรายใหญ่ หรือผู้มีตำแหน่งทางสังคม มากกว่าสมาชิกทั่วไปที่ยากจน พระศาสนจักรต้องเป็นพื้นที่ที่ทุกคนเท่าเทียมกันต่อหน้าพระพักตร์พระเจ้า
การบริหารจัดการเงินและทรัพยากร จากคำเตือนเรื่อง “การริบเรือนหญิงม่าย” พระศาสนจักรและผู้นำศาสนา ต้องมีความโปร่งใสอย่างที่สุดในเรื่องการเงิน ต้องไม่ใช้วิธีการบีบคั้น ชวนเชื่อ หรือสร้างกลไกทางจิตวิทยาที่ทำให้สมาชิก (โดยเฉพาะผู้ที่ขัดสน) รู้สึกผิดจนต้องยอมถวายเงินเกินตัวเพื่อแลกกับพระพร
การประเมินความสำเร็จของพันธกิจ พระศาสนจักรยุคใหม่มักประเมินความสำเร็จจากขนาดอาคาร จำนวนสมาชิก หรือยอดเงินงบประมาณประจำปี แต่เรื่องราวของหญิงม่ายเตือนสติว่า พระศาสนจักรที่ “ประสบความสำเร็จ” ในสายพระเนตรพระเจ้า อาจเป็นชุมชนแห่งความเชื่อเล็กๆ ที่สมาชิกมีความสัตย์ซื่อ อธิษฐานภาวนา ร่วมพิธีกรรมด้วยใจจริง และขับเคลื่อนด้วยความรักสละตนเอง

สรุปข้อคิดเตือนใจ

เรากำลังเป็นคริสตชนแบบธรรมาจารย์หรือไม่? (ข้างนอกดูดี ถ้อยคำสวยหรู แต่ชีวิตจริงเบียดเบียนผู้อื่น)
เรากล้าที่จะไว้วางใจพระเจ้าเหมือนหญิงม่ายคนนี้ไหม? (การถวายไม่ใช่แค่เรื่องเงิน แต่คือการมอบ “หัวใจและความไว้วางใจทั้งหมด” ไว้กับพระองค์)

วันนี้เราระลึกถึงนักบุญนอร์เบิร์ตแห่งแซนเทน (St. Norbert of Xanten) ช่วงศต. 11-12

ท่านเป็นหนึ่งในนักบุญและผู้นำการปฏิรูปพระศาสนจักรที่ยิ่งใหญ่ในศตวรรษที่ 12 ชีวิตของท่านน่าสนใจ เพราะหักเหจากหน้ามือเป็นหลังมือ จาก “เพลย์บอยผู้รักความหรูหรา” กลายมาเป็น “นักบวชผู้ยากจนและพระสังฆราชผู้เปี่ยมด้วยความสัตย์ซื่อ”

1. วัยหนุ่ม: ขุนนางผู้รักความสุขสบาย

นอร์เบิร์ตเกิดในตระกูลขุนนางระดับสูงในแคว้นไรน์แลนด์ (ปัจจุบันคือแถบเยอรมนี/เนเธอร์แลนด์) ราวปี ค.ศ. 1080 ด้วยความที่มีฐานะและหน้าตาในสังคม ท่านจึงได้เข้าทำงานในราชสำนักของจักรพรรดิเฮนรีที่ 5

ในยุคนั้น ท่านได้รับตำแหน่งเป็นอนุสังฆานุกร (Subdeacon) ซึ่งเป็นขั้นหนึ่งในพระศาสนจักร แต่ในความเป็นจริง นอร์เบิร์ตไม่ได้สนใจเรื่องจิตวิญญาณเลย ท่านใช้ชีวิตอย่างหรูหรา ฟู่ฟ่า เที่ยวสนุกสนาน และปฏิเสธที่จะบวชเป็นพระสงฆ์ เพราะไม่อยากผูกมัดตัวเองกับกฎเกณฑ์ของศาสนา

2. จุดเปลี่ยนชีวิต: สายฟ้าฟาดกลางทาง

ในปี ค.ศ. 1115 (ขณะอายุประมาณ 35 ปี) ระหว่างที่นอร์เบิร์ตกำลังขี่ม้าไปยังเมืองหนึ่ง ทันใดนั้นก็เกิดพายุฝนฟ้าคะนองอย่างรุนแรง และมี สายฟ้าฟาดลงมาตรงหน้าม้าของท่านอย่างจัง

แรงระเบิดทำให้ม้าล้มลงและเหวี่ยงนอร์เบิร์ตหมดสติไป เมื่อฟื้นขึ้นมาท่ามกลางความมืดและเสียงฟ้าร้อง ท่านได้ร้องทูลต่อพระเจ้าคล้ายกับประวัติของนักบุญเปาโลว่า “ข้าแต่พระองค์ พระองค์ทรงต้องการให้ข้าพระองค์ทำสิ่งใด?” และท่านก็ได้รับเสียงตอบในใจให้ละทิ้งทางโลกและหันมาทำความดี

3. จากนักบวชผู้ยากจน สู่นักปฏิรูปพระศาสนจักร

หลังจากเหตุการณ์นั้น นอร์เบิร์ตเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ท่านสละทรัพย์สมบัติทั้งหมดที่มีให้แก่คนยากจน สวมชุดขนสัตว์หยาบๆ เดินเท้าเปล่า และเข้าสู่อารามเพื่อบวชเป็นพระสงฆ์อย่างแท้จริง

ท่านเริ่มออกเดินทางเทศนาสั่งสอนผู้คนและเรียกร้องให้บรรดาพระสงฆ์ในยุคนั้น (ซึ่งเริ่มหย่อนยานในพระวินัยและติดความสะดวกสบาย) กลับมาปฏิรูปตัวเองให้อยู่ในหนทางถูกต้อง ต่อมาในปี ค.ศ. 1120 ท่านได้ก่อตั้งคณะนักบวชขึ้นมาใหม่คณะหนึ่งชื่อว่า คณะพรีมอนสเตรเทนเซียน (Premonstratensians) หรือที่รู้จักกันในนาม “คณะนอร์เบอร์ทีน” (Norbertines) ซึ่งเน้นการใช้ชีวิตร่วมกันอย่างเรียบง่าย อธิษฐานภาวนา และออกประกาศข่าวดีช่วยเหลือสังคม

4. ก้าวสู่ตำแหน่ง “พระสังฆราชแห่งมักเดบวร์ก”

ในปี ค.ศ. 1126 นอร์เบิร์ตได้รับการแต่งตั้งให้เป็น พระอัครสังฆราชแห่งมักเดบวร์ก (Archbishop of Magdeburg) ในเยอรมนี เมื่อรับตำแหน่ง ท่านยังคงรักษาความยากจนและแต่งกายเรียบง่ายจนกระทั่ง รปภ. สำนักพระสังฆราชเกือบจะไม่ยอมให้ท่านเข้าเพราะคิดว่าเป็นขอทาน!

เมื่อบริหารสังฆมณฑล ท่านทำการปฏิรูปอย่างเฉียบขาด:

เรียกคืนทรัพย์สินของพระศาสนจักรที่ถูกขุนนางทุจริตยึดไป
ต่อต้านลัทธิเทียมเท็จที่บิดเบือนคำสอนเรื่อง “ศีลมหาสนิท“
พยายามสร้างสันติภาพระหว่างฝ่ายอาณาจักร (จักรพรรดิ) และฝ่ายศาสนจักร (พระสันตะปาปา) ที่กำลังขัดแย้งกันอย่างรุนแรง

ความตรงไปตรงมาและการปฏิรูปของท่านทำให้คนเสียผลประโยชน์โกรธแค้นมาก นอร์เบิร์ตถูกลอบสังหารหลายครั้งแต่ก็รอดมาได้ทุกครั้งด้วยความอารักขาของพระเจ้า ท่านรับใช้พระศาสนจักรจนถึงแก่มรณกรรมอย่างสงบในวันที่ 6 มิถุนายน ค.ศ. 1134 และได้รับการประกาศเป็นนักบุญในปี ค.ศ. 1582

5. ข้อคิด ไตร่ตรอง เกี่ยวกับชีวิตของท่านกับยุคปัจจุบัน

ไม่มีคำว่าสายเกินไปสำหรับการเริ่มต้นใหม่: ชีวิตของนักบุญนอร์เบิร์ตบอกเราว่า ต่อให้ครึ่งชีวิตแรกของเราจะเดินหลงทาง ติดในวัตถุนิยม หรือใช้ชีวิตเพื่อตัวเองมากแค่ไหน แต่เมื่อวันหนึ่งที่เราได้ยินเสียงเรียกของพระเจ้า (หรือเจอ “สายฟ้าฟาด” ในรูปแบบของวิกฤตชีวิต) เราสามารถหันหลังให้สิ่งเดิมและเริ่มต้นทางใหม่ที่ยิ่งใหญ่ได้เสมอ
แบบอย่างของการเป็นผู้นำที่โปร่งใส: ในฐานะพระสังฆราช ท่านไม่ได้ใช้ตำแหน่งเพื่อหาผลประโยชน์ แต่ใช้เพื่อ “ชำระล้าง” ความทุจริต พระศาสนจักรและผู้นำในปัจจุบันสามารถเรียนรู้จากท่านในเรื่องความกล้าหาญที่จะยืนหยัดเพื่อความถูกต้อง แม้จะต้องขัดแย้งกับผู้มีอิทธิพลก็ตาม
ความรักในศีลมหาสนิท: นักบุญนอร์เบิร์ตมักจะถูกวาดภาพคู่กับ รัศมีผุดผ่องที่บรรจุศีลมหาสนิท (Monstrance) เพราะท่านปกป้องหลักคำสอนนี้อย่างสุดกำลัง เตือนใจพระศาสนจักรในปัจจุบันให้กลับมาให้ความสำคัญกับแก่นแท้ของพิธีกรรม พิธีบูชาขอบพระคุณ และความศักดิ์สิทธิ์ของการนมัสการ

ขอยกตัวอย่างผู้ที่เลียนแบบนักบุญนอร์เบิร์ต ณ ปัจจุบัน

นักธุรกิจชื่อดังที่เป็นผู้ร่วมก่อตั้งแบรนด์เครื่องสำอาง e.l.f. Cosmetics แล้วสละทรัพย์สินเพื่อบวชเป็นพระสงฆ์คาทอลิก คือ สก็อตต์ บอร์บา (Scott-Vincent Borba)

ภูมิหลังในโลกธุรกิจ: สก็อตต์ บอร์บา เป็นผู้บุกเบิกในอุตสาหกรรมความงามและสุขภาพของสหรัฐฯ โดยเป็นผู้ร่วมก่อตั้งแบรนด์เครื่องสำอางระดับพันล้านอย่าง e.l.f. Cosmetics รวมถึงมีแบรนด์สกินแคร์ของตัวเอง และเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านผิวพรรณให้กับดาราดังในฮอลลีวูด

จุดเปลี่ยนและการสละทางโลก: แม้จะประสบความสำเร็จอย่างสูงและมีชีวิตที่หรูหรา แต่ท่านเปิดเผยว่าลึกๆ แล้วกลับรู้สึกโดดเดี่ยวและว่างเปล่า จนกระทั่งในวัยประมาณ 40 ปี ท่านได้หันกลับมาหาศาสนาอย่างจริงจังตามที่เคยรู้สึกถึงกระแสเรียกมาตั้งแต่เด็ก ท่านตัดสินใจขายกิจการและบริจาคทรัพย์สินรวมถึงเงินทองทั้งหมดเพื่อการกุศล และเพื่อเตรียมตัวเข้าสู่เส้นทางที่พระเจ้าเรียกให้รับใช้พระศาสนจักรและเพื่อนมนุษย์

การบวชเป็นพระสงฆ์: ท่านได้เข้าศึกษาในสามเณราลัย (Seminary) ตั้งแต่ปี 2021 และได้รับการบวชเป็นพระสงฆ์คาทอลิก (Priest) อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม 2026 ที่ผ่านมา ณ สังฆมณฑลเฟรสโน รัฐแคลิฟอร์เนีย ประเทศสหรัฐอเมริกา โดยปัจจุบันท่านทำหน้าที่รับใช้พระเจ้าและดูแลสัตบุรุษในฐานะคุณพ่อบาทหลวงอย่างเต็มตัว อาแมน.

วิษณุ ธัญญอนันต์ เจ้าวัดเซนต์จอห์น ลาดพร้าว กรุงเทพ