PASTORAL VISIT
การเสด็จเยี่ยมอภิบาล
HOLY MASS/พิธีบูชาขอบพระคุณ
HOMILY OF POPE LEO XIV
บทเทศน์ของสมเด็จพระสันตะปาปาเลโอที่สิบสี่
Parish of the “Ascension of Our Lord Jesus Christ” (Rome)
2nd Sunday of Lent, 1st of March 2026
ณ วัดพระเยซูคริสตเจ้าเสด็จขึ้นสู่สวรรค์ กรุงโรม ประเทศอิตาลี
เมื่อวันอาทิตย์ที่ 1 มีนาคม 2026
ตรงกับวันอาทิตย์ที่ 2 ของเทศกาลมหาพรต
Dear brothers and sisters,
เจริญพรมายังพี่น้องชายหญิงที่รัก
I am pleased to be with you and to be able to listen, together with you, to the Word of God with your entire parish community. This Sunday presents us with Abraham’s journey (cf. Gen 12:1-4) and the event of Jesus’ Transfiguration (cf. Mt 17:1-9).
พ่อยินดีที่ได้มาอยู่ในที่นี้และได้รับฟังพระวาจาของพระเจ้าพร้อมกับพวกลูก พระวาจาในวันอาทิตย์นี้เป็นเรื่องการเดินทางของอับราฮัม (เทียบ ปฐก 12:1-4) และเรื่องพระเยซูเจ้าทรงประจักษ์พระองค์อย่างรุ่งโรจน์ (เทียบ มธ 17:1-9)
Like Abraham, we can all recognize ourselves as being on a journey. Life is a journey that requires trust, it requires reliance on the Word of God who calls us and sometimes asks us to leave everything behind. We may then be tempted to flee from precariousness as though it were a vertigo that overwhelms us, whereas it is precisely from within it that we can appreciate a promise of unexpected greatness. Every day – because that is how the world reasons – we measure everything and strive to have everything under control. But in this way, we miss the opportunity to discover the real treasure, the precious pearl, as the Gospel teaches us, which God has unexpectedly hidden in our field (cf. Mt 13:44).
พวกเราเองก็ตระหนักได้ว่าพวกเรากำลังเดินทางอยู่ไม่ต่างจากอับราฮัม ชีวิตเป็นการเดินทางอย่างหนึ่งที่ต้องอาศัยความไว้เนื้อเชื่อใจ พวกเราจะต้องเชื่อมั่นในพระวาจาของพระเจ้า ผู้ทรงเรียกเราอยู่ และบางครั้งก็ทรงเรียกร้องให้เราทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างไว้เบื้องหลัง อย่างไรก็ตาม พวกเราอาจถูกยั่วยุให้หลีกหนีความไม่มั่นคง[ในชีวิต]ราวกับว่าเป็นเหมือนอาการวิงเวียนบางอย่างที่ทำให้เราทำอะไรไม่ถูก ทั้งที่ในความเป็นจริงแล้ว [ความไม่มั่นคงในชีวิต]อาจเป็นโอกาสให้เราได้สัมผัสกับคำมั่นสัญญาที่จะนำพาเราไปสู่ชีวิตที่ยิ่งใหญ่[กว่าเดิม]อย่างที่เราไม่คาดคิด ในแต่ละวัน พวกเราอาจมีความคิดในแบบโลก คือ เราอาจพยายามประเมินคุณค่าของทุกสิ่งทุกอย่างและพยายามให้ทุกอย่างอยู่ภายใต้การควบคุม แต่เมื่อเป็นเช่นนี้ พวกเราก็อาจสูญเสียโอกาสที่จะได้ค้นพบสมบัติมีค่าแท้จริงที่พระวรสารได้[อุปมา]ไว้ว่าเป็นไข่มุกมีค่าซึ่งพระเจ้าทรงซ่อนไว้ในไร่นาของเราเองอย่างที่เราไม่ได้คาดคิด (เทียบ มธ 13:44)
Abraham’s journey begins with a loss: the land and the home that hold the memories of his past. However, it will be completed in a new land and with an immense lineage, in which everything becomes a blessing. We too, if we allow ourselves to be called by faith on a journey, to risk new decisions of life and love, will cease to fear losing something, because we will feel that we are growing in a wealth that no-one can take away from us.
การเดินทางของอับราฮัมเริ่มต้นจากการสูญเสีย กล่าวคือ เขาต้องสูญเสียผืนดินและบ้านที่มีความทรงจำในอดีต อย่างไรก็ตาม ในที่สุดเขาจะได้รับผืนดินใหม่ และได้เป็นต้นกำเนิดของสายตระกูลอันยิ่งใหญ่ที่จะบันดาลให้ทุกสิ่งทุกอย่างกลายเป็นพระพร พวกเราเองก็เช่นกัน หากว่าพวกเราออกเดินทางโดยน้อมรับกระแสเรียกด้วยความเชื่อ และหากว่าพวกเรายอมรับความเสี่ยงใหม่ ๆ ในการตัดสินใจมุ่งสู่ชีวิตและความรัก พวกเราก็จะไม่กลัวการสูญเสียอีกต่อไป เพราะเราจะได้รู้สึกว่า ตัวเราเองกำลังเติบโต ได้มีทรัพย์สมบัติที่ไม่มีใครพรากไปจากเราได้
Jesus’ disciples also happened to face a journey, the one which would take them to Jerusalem (cfr. Lk 9:51). There, in the holy City, the Master fulfilled his mission, giving his life on the cross and becoming a blessing for all and forever. We know how much resistance Peter and all the others put up to following him. But they had to understand that one can only be a blessing by overcoming the instinct to defend oneself and by accepting what Jesus entrusts to the Eucharistic gesture: the willingness to offer his own body as bread to be eaten, to live and die in order to give life. This is what Sunday is, brothers and sisters: it is the pause along the journey in which we gather around Jesus. Jesus encourages us not to stop and not to change direction. There is no greater promise, no treasure more precious than living in order to give life!
[ในเรื่องพระวรสาร] บรรดาศิษย์ของพระเยซูเจ้าก็กำลังอยู่ระหว่างการเดินทางมุ่งสู่กรุงเยรูซาเล็ม (เทียบ ลก 9:51) ซึ่งในนครศักดิ์สิทธิ์แห่งนั้น [พระเยซูเจ้าผู้ทรงเป็น]อาจารย์จะทรงปฏิบัติภารกิจของพระองค์ให้ลุล่วงด้วยการสละชีพบนไม้กางเขน และจะทรงกลายเป็นพระพรสำหรับทุกคนในทุกเมื่อตลอดนิรันดร พวกเรารู้ดีว่านักบุญเปโตรและคนอื่น ๆ ที่ติดตามพระองค์อยู่ต่างต่อต้านการกระทำนั้นมากแค่ไหน แต่พวกเขาจำต้องเข้าใจในท้ายที่สุดว่า คนเราจะเป็นพระพรได้ต่อเมื่อเขาสามารถเอาชนะสัญชาตญาณแห่งการป้องกันตัวเอง และน้อมรับกิจการอย่างที่พระเยซูเจ้าทรงฝากไว้ภายในศีลมหาสนิท กล่าวคือ ความยินดีที่จะอุทิศกายของตนเองเป็นปังให้ผู้อื่นกิน ความยินดีที่จะมีชีวิตและสละชีวิตเพื่อที่จะมอบชีวิต[ให้แก่ผู้อื่น] สิ่งนี้เองที่เป็นความหมายของวันพระเจ้า ซึ่งเป็นวันที่พวกเราพักผ่อนระหว่างทางด้วยการมารวมตัวกันรอบ ๆ พระเยซูเจ้า พระองค์ทรงกระตุ้นให้พวกเรา[เดินทางอยู่เสมอ]โดยไม่หยุดนิ่งและไม่หันเหไปทางอื่น ให้พวกเรามุ่งจะมีชีวิตเพื่อที่จะมอบชีวิตให้แก่ผู้อื่น ไม่มีคำสัญญาใดที่ยิ่งใหญ่กว่านี้ ไม่มีสิ่งใดที่มีค่ายิ่งใหญ่ไปกว่านี้
Shortly before the day of the Transfiguration, Jesus had confided in his disciples what the destination of their journey would be, namely, his passion, death and resurrection. You will remember Peter’s opposition and Jesus’ reaction when he said to him, “You are a hindrance to me; for you are not on the side of God, but of men” (Mt 16:23). And now, six days later, Jesus asks Peter, James and John to accompany him up the mountain. Those difficult words still ring in their ears; the unacceptable image of the Messiah condemned to death is still in their minds.
ไม่นานก่อนที่พระเยซูเจ้าจะทรงประจักษ์พระองค์อย่างรุ่งโรจน์ พระองค์ได้ตรัสแก่บรรดาศิษย์อย่างลับ ๆ ว่าอะไรคือจุดหมายปลายทางของพวกเขา [ซึ่งคำตอบก็คือ] การที่พระเยซูเจ้าจะทรงรับทรมาน สิ้นพระชนม์ และกลับคืนพระชนม์ชีพ ลูกย่อมได้เห็นว่านักบุญเปโตรต่อต้านเรื่องนี้ และลูกก็ย่อมได้เห็นปฏิกิริยาของพระเยซูเจ้าเมื่อพระองค์ตรัสต่อนักบุญเปโตรว่า “ท่านเป็นเครื่องกีดขวางเรา ท่านไม่คิดอย่างพระเจ้า แต่คิดอย่างมนุษย์” (เทียบ มธ 16:23) และอีกหกวันให้หลัง พระเยซูเจ้าก็ตรัสสั่งให้นักบุญเปโตร นักบุญยากอบ และนักบุญยอห์น ติดตามพระองค์ขึ้นไปบนภูเขา ขณะที่พระวาจาที่รุนแรงของพระเยซูเจ้ายังคงดังก้องอยู่ในหูของพวกเขา และภาพที่พวกเขาไม่อาจยอมรับได้ คือ ภาพของพระเมสสิยาห์ถูกตัดสินประหารชีวิต ก็ยังคงวนเวียนอยู่ในจิตใจของพวกเขา
It is this inner darkness of the disciples that Jesus breaks when, on the mountaintop, he shows himself to them transfigured in a dazzling, unimaginable light. And in this glorious vision, Moses and Elijah also appear beside him, witnesses to the fact that in Jesus all the Scriptures are fulfilled (cf. Mt 17:2-3).
อย่างไรก็ตาม พระเยซูเจ้าได้ทรงทำลายความมืดในจิตใจของบรรดาศิษย์ ด้วยการประจักษ์พระองค์อย่างรุ่งโรจน์บนยอดเขา มีแสงสว่างเจิดจ้าเหนือจินตนาการล้อมรอบพระองค์อยู่ และในการประจักษ์อันรุ่งโรจน์นี้ โมเสสและเอลียาห์ก็ได้ปรากฏตัวเคียงข้างพระองค์ เป็นพยานถึงความจริงที่ว่า พระคัมภีร์ทั้งหมดย่อมเป็นจริงบริบูรณ์ในพระเยซูเจ้า (เทียบ มธ 17:2-3)
Once again, Peter becomes the spokesman of our old world and its desperate need to stop things, to control them. Rather like when we do not want a dream that we take refuge in to end. Here, however, it is not a dream, but a new world to enter: the destination of our journey, a place full of light and which has the human and divine contours of Jesus. By pitching the tents, Peter would like to stop this journey, which instead must continue to Jerusalem (cf. v. 4).
ในครั้งนี้ก็เช่นกัน คำกล่าวของนักบุญเปโตรได้เป็นตัวแทนสื่อถึงโลกแบบเก่า ซึ่งมาพร้อมกับความปรารถนาแรงกล้าที่อยากจะหยุดยั้ง[เรื่องราวที่เป็นความทุกข์ทรมาน] และอยากให้ทุกสิ่งทุกอย่างอยู่ภายใต้การควบคุม เหมือนกับเวลาที่เราหนีไปอยู่ท่ามกลางความฝันอะไรบางอย่าง แล้วเราไม่อยากให้ความฝันนั้นต้องจบลง อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ปรากฏขึ้นใน[เรื่องพระวรสาร]ตอนนี้ไม่ใช่ความฝัน หากแต่เป็นโลกใหม่ที่มีไว้สำหรับก้าวเข้าไปในนั้น เป็นจุดหมายปลายทางของพวกเรา เป็นสถานที่ที่เปี่ยมด้วยแสงสว่าง มีทั้งลักษณะความเป็นมนุษย์และความเป็นพระเจ้าของพระเยซูเจ้า [นักบุญเปโตรได้เสนอให้ตั้งกระโจมขึ้นที่นั่น] เพราะท่านอยากจะหยุดการเดินทางไว้ตรงนี้ ทั้งที่การเดินทางดังกล่าวจะต้องดำเนินไปให้ถึงกรุงเยรูซาเล็ม (เทียบ มธ 17:4)
The voice that comes out of the clouds is that of the Father, and it seems to be an imploration: “This is my beloved Son, with whom I am well pleased; listen to him” (v. 5). That voice resounds today for us: “Listen to Jesus!”. And I, dear friends, in your midst, want to echo that appeal, and to say to you: Please, sisters and brothers, listen to him! He journeys with us, even today, to teach us in this city the logic of unconditional love, of the abandonment of any defence that becomes an offence. Let us listen to him, let us enter into his light so as to become the light of the world, starting with the neighbourhood where we live. The whole life of the parish and its groups exists for this reason: it is a service to light, a service to joy.
เสียงของพระเจ้าพระบิดาที่ดังมาจากหมู่เมฆนั้นฟังดูเหมือนเป็นคำอ้อนวอน “เขาผู้นี้เป็นบุตรสุดที่รักของเรา เป็นผู้ที่เราพอใจยิ่งนัก จงฟังเขาเถิด” (เทียบ มธ 17:5) เสียงนี้ยังดังก้องให้พวกเราได้ยินด้วยว่า “จงฟังพระเยซูเจ้า” และเมื่อพ่อได้มาอยู่ท่ามกลางพวกลูกผู้เป็นมิตรที่รักในที่นี้ พ่อก็อยากจะเรียกร้องต่อพวกลูกในทำนองเดียวกันว่า พี่น้องชายหญิงที่รัก จงรับฟังพระองค์ เพราะพระองค์ทรงเดินทางเคียงข้างพวกเรา แม้แต่ในวันนี้ด้วย เพื่อที่จะทรงสอนพวกเราในเมืองแห่งนี้ให้รู้จักตรรกะแห่งความรักที่ปราศจากเงื่อนไข ให้พวกเรารู้จักละวางเครื่องกำบังทั้งหลายที่จะกลายเป็นอุปสรรค ขอให้พวกเราจงรับฟังพระองค์ ขอให้พวกเราจงก้าวเข้าไปในแสงสว่างของพระองค์ เพื่อที่พวกเราเองจะได้เป็นแสงสว่างให้แก่โลก โดยเริ่มจากในที่ที่พวกเราอาศัยอยู่ กิจกรรมทุกอย่างของชุมชนวัดและกลุ่มต่าง ๆ ในชุมชนวัดย่อมมีอยู่เพื่อวัตถุประสงค์นี้ ซึ่งก็คือการรับใช้แสงสว่าง รับใช้ความปีติยินดี
After the Transfiguration on the mount, Jesus’ journey does not stop (cf. v. 9). And the Church, too, your parish, receives a mission from this Gospel. In the face of the numerous and complex problems of this territory, which loom over your days here, you are entrusted with the pedagogy of the gaze of faith, which transfigures everything with hope, putting passion, sharing and creativity into circulation as a cure for the many wounds of this neighbourhood.
การเดินทางของพระเยซูเจ้าไม่ได้หยุดลงหลังจากการประจักษ์พระองค์อย่างรุ่งโรจน์บนภูเขา (เทียบ มธ 17:9) พระศาสนจักรและชุมชนวัดของลูกก็ได้รับมอบหมายพันธกิจจากพระวรสารนี้เช่นกัน ถึงแม้ว่าพวกลูกกำลังต้องเผชิญปัญหาความท้าทายมากมายและซับซ้อนในพื้นที่แถบนี้ แต่พวกลูกก็ถูกสอนให้มีมุมมองแห่งความเชื่อ ซึ่งจะเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งด้วยความหวัง และนำพาความกระตือรือร้น การแบ่งปัน และความคิดสร้างสรรค์ ไปหมุนเวียนใช้ประโยชน์เพื่อเยียวยาบาดแผลต่าง ๆ ในพื้นที่ชุมชนแห่งนี้
I am very glad to learn that this parish community is a lively and vibrant community and, despite the grave problems of the local context, bears witness to the Gospel courageously. Under the programmatic motto “Let’s Build Community” this parish has embarked on a journey to strengthen the sense of belonging and welcome, with open arms, this parish has embarked on a journey to strengthen the sense of belonging and to welcome everyone, truly everyone with open arms! I am happy and I encourage you: continue on this path of openness to the local area and care for its wounds. And I hope that others will join you in being a leaven of goodness and justice here in Quarticciolo.
พ่อมีความยินดีอย่างมากที่ได้ทราบว่า ชุมชนวัดแห่งนี้เป็นประชาคมที่มีชีวิตชีวา และถึงแม้จะมีปัญหาหนักมากมายในท้องถิ่น แต่พวกลูกก็ยังเป็นพยานถึงพระวรสารอย่างกล้าหาญ พวกลูกได้เริ่มออกเดินทางเพื่อเสริมสร้างจิตสำนึกแห่งการมีส่วนร่วมและการต้อนรับด้วยใจกว้าง ภายใต้คำขวัญของชุมชนวัดที่ว่า “ให้เราสร้างประชาคมด้วยกัน” สิ่งที่ลูกได้เริ่มกระทำแล้วย่อมเป็นการเดินทางที่มุ่งเสริมสร้างจิตสำนึกการมีส่วนร่วม และต้อนรับทุกคนด้วยใจกว้างจริง ๆ พ่อรู้สึกดีใจและขอเป็นกำลังใจให้แก่พวกลูก ขอให้ลูกก้าวเดินต่อไปบนเส้นทางแห่งความเปิดกว้างสู่ชุมชนท้องถิ่นและเยียวยาบาดแผลของชุมชน และพ่อก็หวังด้วยว่าคนอื่น ๆ จะมาร่วมกับลูกในการเป็นเชื้อแป้งแห่งความดีและความยุติธรรมในท้องถิ่นแห่งนี้
The commitment of you young people also deserves to be encouraged. In the “Magis” programme, which you presented to me a few minutes ago and which has been offered here for several years, reference is made to the “more” of which Saint Ignatius of Loyola speaks in his Spiritual Exercises. It is a stimulus for teenagers to overcome mediocrity by choosing a courageous, authentic and good life, which finds its “Magis” par excellence in Jesus Christ.
นอกจากนี้ สิ่งที่บรรดาพวกลูกที่เป็นเยาวชนได้กระทำอย่างมุ่งมั่น ก็เป็นสิ่งที่สมควรได้รับการสนับสนุนและกำลังใจด้วยเช่นกัน เมื่อสักครู่นี้พ่อได้ฟังพวกลูกได้นำเสนอโครงการ “มาจิส” ซึ่งพวกลูกได้ทำมาแล้วหลายปี [ชื่อของโครงการนี้]คือคำว่า “ยิ่งใหญ่ขึ้นอีก” ซึ่งเป็นคำขวัญที่นักบุญอิกญาซีโอแห่งโลโยลาได้กล่าวไว้ในหนังสือเรื่องการปฏิบัติจิต และโครงการที่ลูกได้ทำก็เป็นแรงกระตุ้นให้บรรดาเยาวชนก้าวข้ามความธรรมดาสามัญ ด้วยการเลือกที่จะมีชีวิตอย่างกล้าหาญ แท้จริง และดีงาม ซึ่งย่อมเป็นชีวิตที่ “ยิ่งใหญ่ขึ้นอีก” ได้ภายในพระเยซูคริสตเจ้า
Dear brothers and sisters, you are a sign of hope. The light of the Transfiguration is already present in this community, because the Lord works here and because many of you believe in his gentle power that transforms everything. When we realize that many things around us are not right, we sometimes wonder: will what we are doing mean anything? We can succumb to the temptation of discouragement, losing our motivation and enthusiasm. Instead, it is precisely in the face of the mystery of evil that we must bear witness to our identity as Christians, as people who want to make the Kingdom of God perceptible in the places and times in which they live. This is my wish for all of you, for this parish community and for the many brothers and sisters who have not yet recognized in Jesus the true light and true joy.
พี่น้องชายหญิงที่รัก ลูกทุกคนเป็นเครื่องหมายแห่งความหวัง แสงแห่งการประจักษ์พระองค์อย่างรุ่งโรจน์[ของพระเยซูเจ้า]ได้ปรากฏแล้วในประชาคมแห่งนี้ เพราะว่าพระองค์ทรงกระทำกิจการอยู่ที่นี่ และลูกหลายคนก็ได้มีความเชื่อในพระอานุภาพอันอ่อนโยนของพระองค์ซึ่งเป็นสิ่งที่จะเปลี่ยนแปลงทุกอย่าง เมื่อพวกเราตระหนักว่ารอบตัวเรามีหลายสิ่งที่ไม่ถูกต้อง บางครั้งเราอาจตั้งคำถามว่า สิ่งที่เราทำนั้นมีความหมายอะไรหรือไม่ เราอาจพ่ายแพ้ต่อการยั่วยุที่ทำให้เราสูญเสียกำลังใจ สูญเสียแรงจูงใจและความกระตือรือร้น แต่ที่จริงแล้วไม่ควรเป็นเช่นนั้นเลย เพราะเมื่อเราต้องเผชิญหน้ากับธรรมล้ำลึกเรื่องความชั่วร้าย นั่นก็ย่อมเป็นเวลาที่เราทั้งหลายจะต้องเป็นพยานถึงความที่พวกเราเป็นคริสตชน ซึ่งก็คือผู้คนที่ปรารถนาจะทำให้พระอาณาจักรของพระเจ้าปรากฏเป็นรูปธรรมในสถานที่และยุคสมัยของตน สิ่งนี้เป็นความปรารถนาของพ่อสำหรับลูกทุกคน สำหรับชุมชนวัดแห่งนี้ และสำหรับพี่น้องชายหญิงจำนวนมากที่ยังไม่รู้ว่า แสงสว่างและความปีติยินดีที่แท้จริงย่อมมีอยู่ในพระเยซูเจ้า
Faced with everything that disfigures man and life, we continue to proclaim and bear witness to the Gospel, which transfigures and gives life. May the Holy Virgin, Mother of the Church, accompany us always and intercede for us.
ถึงแม้พวกเราจะต้องเผชิญหน้ากับหลายสิ่งหลายอย่างที่ทำลายรูปโฉมของมนุษย์และชีวิต แต่พวกเราก็ยังคงประกาศและเป็นพยานถึงพระวรสาร ซึ่งจะเปลี่ยนแปลงรูปโฉมของทุกสิ่งทุกอย่างและมอบชีวิต[ให้แก่ทุกคน] ขอให้[พระแม่มารีย์]พรหมจารีผู้ศักดิ์สิทธิ์ ผู้เป็นมารดาของพระศาสนจักร โปรดอยู่เคียงข้างพวกเราและเสนอวิงวอนเพื่อพวกเราในทุกเมื่อด้วยเทอญ
(วิษณุ ธัญญอนันต์ และวรินทร เติมอริยบุตร แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
เก็บบทเทศน์ HOMILY ของพระสันตะปาปาเลโอมาแบ่งปันและเพื่อการไตร่ตรอง)