บทเทศน์และข้อคิด วันศุกร์ 7 สิงหาคม 2026
นักบุญซิกตุสที่ 2 (St. Sixtus II, Pope) (ค.ศ. 257–258)
นักบุญกาเยตัน (St. Cajetan of Thiene) ศต 15-16
บทอ่านจากหนังสือประกาศกนาฮูม 2:1, 3; 3:1-3, 6-7
“เมื่อความชั่วดูเหมือนจะยิ่งใหญ่ พระเจ้าทรงยิ่งใหญ่กว่าเสมอ”
“วิบัติแก่เมืองแห่งการนองเลือด เต็มไปด้วยการหลอกลวง การปล้นสะดม…” (นาฮูม 3:1)
1. นาฮูมคือใคร?
คำว่า “นาฮูม” (Nahum) ในภาษาฮีบรู แปลว่า “พระเจ้าทรงปลอบโยน” (Comfort)
ช่างเป็นชื่อที่น่าประหลาด… เพราะหนังสือของนาฮูมเต็มไปด้วยการพิพากษา การล่มสลาย และสงคราม แล้วเหตุใดคนชื่อ “ผู้ปลอบโยน” จึงพูดเรื่องการทำลาย?
คำตอบคือ บางครั้ง การปลอบโยนของพระเจ้า ไม่ใช่การทำให้คนชั่วสบายใจ แต่เป็นการปลดปล่อยผู้ถูกกดขี่จากอำนาจของคนชั่ว
2. บริบทประวัติศาสตร์
นาฮูมมีชีวิตประมาณ 660-620 ปีก่อนคริสตกาล เวลานั้นจักรวรรดิอัสซีเรีย (Assyria)
คือมหาอำนาจของโลก เมืองหลวงคือ นีนะเวห์ (Nineveh) เมืองเดียวกับที่โยนาห์เคยไปเทศน์ หลังจากโยนาห์จากไปประมาณ 100 ปี คนรุ่นใหม่กลับไปสู่ความโหดร้ายกว่าเดิม อัสซีเรียกลายเป็นจักรวรรดิที่ขึ้นชื่อเรื่อง ฆ่าล้างเมือง, ทรมานเชลย, ประหารชีวิตอย่างโหดเหี้ยม, เก็บภาษีมหาศาล, ปกครองด้วยความหวาดกลัว
โบราณคดีค้นพบภาพสลักของอัสซีเรียที่แสดงการถลกหนังเชลย ตัดศีรษะ และเสียบประจานอย่างเปิดเผย พวกเขาถือว่าความโหดร้ายเป็นเครื่องมือสร้างอำนาจ
คนอิสราเอลคิดว่า “ไม่มีใครโค่นอัสซีเรียได้” แต่พระเจ้าตรัสผ่านนาฮูมว่า “อีกไม่นาน…”
และในปี 612 ก่อนคริสตกาล นีนะเวห์ล่มสลายจริง ชนชาติที่ไม่มีใครคิดว่าจะล้ม กลับหายไปจากประวัติศาสตร์
3. พระเจ้าทรงยุติธรรม แม้จะช้า
บทอ่านวันนี้เต็มไปด้วยภาพสงคราม ม้า รถศึก ศพ เลือด ฟังแล้วอาจตกใจ
แต่จริง ๆ แล้ว พระคัมภีร์กำลังประกาศว่า พระเจ้าไม่ทรงนิ่งเฉยต่อความอยุติธรรม
พระองค์อดทน แต่ไม่ทรงเพิกเฉย
ความชั่วอาจดูเหมือนชนะ แต่ไม่มีวันชนะตลอดไป
4. ข้อคิดกับโลกวันนี้
ทุกวันนี้ เราอาจไม่มีจักรวรรดิอัสซีเรีย แต่เรามี การคอร์รัปชัน, ข่าวปลอม, การคดโกง, ความรุนแรง, การค้ามนุษย์, การทำลายสิ่งแวดล้อม, การใช้ AI และเทคโนโลยีเพื่อหลอกลวง, การแสวงหากำไรโดยไม่คำนึงถึงศักดิ์ศรีของมนุษย์
หลายครั้งเราถามว่า “พระเจ้าอยู่ที่ไหน?” นาฮูมตอบว่า “พระองค์กำลังทำงาน แม้เราไม่เห็น” พระเจ้ามีเวลาของพระองค์ ไม่มีอำนาจใดใหญ่กว่าพระองค์
5. ข้อคิดสำหรับพระศาสนจักร
พระศาสนจักรก็ผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบาก ทั้งวิกฤติศรัทธา, เรื่องอื้อฉาว, จำนวนผู้ร่วมพิธีลดลงในหลายพื้นที่, การต่อต้านศาสนา, การแบ่งแยกภายใน
หลายคนถาม “พระศาสนจักรกำลังจะล่มหรือ?” นาฮูมตอบเราอีกครั้งว่า พระเจ้าเคยปล่อยให้นีนะเวห์ล่ม แต่ไม่เคยทอดทิ้งประชากรของพระองค์
พระศาสนจักรไม่ได้ตั้งอยู่บนความสามารถของมนุษย์ แต่ตั้งอยู่บนพระเยซูคริสตเจ้า
ดังนั้น สิ่งที่พระเจ้าต้องการไม่ใช่ความสิ้นหวัง แต่คือ การกลับใจ, ความซื่อสัตย์,
และความศักดิ์สิทธิ์
6. ข้อเตือนใจอีกด้านหนึ่งของนาฮูม
นาฮูมไม่ได้พูดเฉพาะกับ “นีนะเวห์” แต่ยังพูดกับหัวใจของเราด้วย
บางครั้ง ในใจเราเอง ก็มี “นีนะเวห์” คือ ความเย่อหยิ่ง จองหอง, ความโกรธ, ความอิจฉา, การให้อภัยไม่ได้, ความเห็นแก่ตัว ฯลฯ
พระเจ้าต้องการทำลายไม่ใช่ตัวเรา แต่ทำลาย “จักรวรรดิแห่งบาป” ภายในใจ
เพื่อให้พระอาณาจักรแห่งความรักเข้ามาแทน
อยากเล่าสู่กันฟัง
มีชายคนหนึ่งซื้อเครื่องชั่งน้ำหนักดิจิทัลใหม่
เขาขึ้นชั่ง เครื่องขึ้นว่า 95 กิโลกรัม เขาตกใจ จึงย้ายเครื่องไปไว้ในห้องนอน
ชั่งอีก 95 กก. เขาคิดว่า “พื้นห้องไม่ดี” จึงย้ายไปห้องน้ำ ชั่งอีก 95
เขาเริ่มโกรธ ย้ายไปห้องครัว ก็ 95 กก. เช่นเดิม
สุดท้าย เขาพูดอย่างมั่นใจว่า “เครื่องนี้เสียแน่ ๆ”
ภรรยามองแล้วพูดว่า “คุณคะ…คุณย้ายเครื่องไปทั่วบ้าน แต่ไม่เคยคิดจะย้ายตัวเองเลย”
หลายครั้ง เราก็เหมือนชายคนนั้น เราอยากเปลี่ยนแปลงรัฐบาล, สังคม, พระศาสนจักร,
เพื่อนร่วมงาน, เจ้านาย, ครอบครัว, แต่พระเจ้าตรัสว่า “เริ่มจากเปลี่ยนหัวใจของเจ้า”
นั่นคือการปฏิรูปที่แท้จริง
บทสรุปข้อคิดวันนี้
ประกาศกนาฮูมไม่ได้เขียนเพื่อให้เราดีใจที่คนชั่วถูกลงโทษ แต่เพื่อให้เราเชื่อมั่นว่า พระเจ้าทรงเป็นเจ้าแห่งประวัติศาสตร์ เมื่อโลกเต็มไปด้วยความอยุติธรรม อย่าเพิ่งสิ้นหวัง เมื่อความชั่วดูเหมือนกำลังชนะ อย่าหมดกำลังใจ
และเมื่อพระเจ้าทรงเริ่มพิพากษา จงเริ่มจากการยอมให้พระองค์พิพากษา “หัวใจของเรา” ก่อน เพราะเมื่อหัวใจเปลี่ยน, ครอบครัวจะเริ่มเปลี่ยน, เมื่อครอบครัวเปลี่ยน พระศาสนจักรจะเปลี่ยน และเมื่อพระศาสนจักรศักดิ์สิทธิ์ โลกก็จะเริ่มเห็นความหวังอีกครั้งหนึ่ง
“ไม่มีอาณาจักรใดยิ่งใหญ่กว่าพระเจ้า และไม่มีบาปใดแข็งแรงกว่าพระหรรษทานของพระองค์ เมื่อเรายอมให้พระองค์ครอบครอง ความพ่ายแพ้ของความชั่วก็เริ่มต้นขึ้นแล้ว”
ขอพระเจ้าประทานพระหรรษทานให้เรามีความกล้าหาญเหมือนประกาศกนาฮูม คือกล้าที่จะเชื่อว่า แม้ความชั่วจะดูยิ่งใหญ่เพียงใด ความยุติธรรมและพระเมตตาของพระเจ้ายิ่งใหญ่กว่าเสมอ และให้เราเริ่มต้นการเปลี่ยนแปลงโลก ด้วยการยอมให้พระองค์เปลี่ยนแปลงหัวใจของเราในวันนี้ก่อน.
รำพึงไตร่ตรองจากพระวรสารนักบุญมัทธิว 16:24-28
“ไม้กางเขนไม่ใช่จุดจบ แต่เป็นเส้นทางสู่พระสิริรุ่งโรจน์”
“ผู้ใดปรารถนาจะติดตามเรา จงละทิ้งตนเอง แบกกางเขนของตน และติดตามเรา” (มธ 16:24)
พระวรสารตอนนี้เกิดขึ้นทันทีหลังจากที่นักบุญเปโตรเพิ่งทูลประกาศว่า “พระองค์คือพระคริสตเจ้า พระบุตรของพระเจ้าผู้ทรงชีวิต” แต่เมื่อพระเยซูเจ้าทรงเริ่มตรัสถึงการรับทรมานและไม้กางเขน เปโตรกลับรีบทัดทานพระองค์
มนุษย์ทุกยุคทุกสมัยชอบ “พระเยซูคริสตเจ้าผู้ทรงชัยชนะ” แต่ไม่ค่อยชอบฟัง “พระเยซูคริสตเจ้าผู้ถูกตรึงกางเขน”
ดังนั้น พระเยซูเจ้าจึงหันมาสอนบรรดาศิษย์ทุกคนว่า “หากจะติดตามเรา ก็ต้องเดินในเส้นทางเดียวกับเรา”
1. “ละทิ้งตนเอง” ไม่ใช่เกลียดตัวเอง
หลายคนเข้าใจผิดว่า การละทิ้งตนเอง คือการไม่มีความสุข
ไม่ใช่เลย พระเยซูเจ้าไม่ได้ตรัสว่า “จงทิ้งคุณค่าของตัวเอง”
แต่ตรัสว่า “จงทิ้งความเห็นแก่ตัว”
สิ่งที่ต้องตาย ไม่ใช่ตัวตน แต่คือ ความหยิ่งจองหอง, ความอยากเอาชนะ, ความอยากเอาตัวเองเป็นศูนย์กลาง, การยึดติดชื่อเสียง, ความโลภ แน่นอน…เมื่อสิ่งเหล่านี้ตายชีวิตใหม่ก็เริ่มเกิดขึ้น
2. “แบกกางเขน”
กางเขนในสมัยพระเยซูเจ้า ไม่ใช่เครื่องประดับคอ แต่คือเครื่องมือประหารชีวิตที่โหดร้าย ดังนั้น เมื่อพระองค์ตรัสว่า “จงแบกกางเขน” หมายถึง จงพร้อมเสียสละความสะดวกสบาย เพื่อความรัก เพื่อบุคคลที่เรารัก
กางเขนของแต่ละคนไม่เหมือนกัน บางคนคือการดูแลพ่อแม่สูงอายุ, บางคนคือการดูแลสามี/ภรรยาที่เจ็บป่วย, บางคนคือการเลี้ยงดูลูกพิเศษ, บางคนคือการให้อภัยคนที่ทำร้ายเรา, บางคนคือการซื่อสัตย์ในหน้าที่ แม้ไม่มีใครเห็น
กางเขนจึงไม่ใช่สิ่งที่เรามองหา แต่เป็นสิ่งที่เราพบ เมื่อเราซื่อสัตย์ต่อความรัก
3. “ผู้ใดอยากรักษาชีวิตไว้ จะเสียชีวิต”
นี่คือพระวาจาที่ตรงข้ามกับตรรกะของโลก
โลกบอกว่า “เก็บไว้” แต่พระเยซูเจ้าบอกว่า “ให้ไป”
โลกบอกว่า “สะสม/แข่งขัน” แต่พระเยซูเจ้าบอกว่า “แบ่งปัน”
โลกบอกว่า “เอาชนะ” แต่พระเยซูเจ้าบอกว่า “รับใช้”
และประวัติศาสตร์พิสูจน์แล้วว่า ผู้ที่โลกจำได้ ไม่ใช่คนที่สะสมมากที่สุด
แต่คือคนที่มอบชีวิตมากที่สุด
ข้อคิดกับเหตุการณ์วันนี้
โลกของเราวันนี้กำลังวิ่งหนี “ไม้กางเขน”
ทุกอย่างต้อง รวดเร็ว, แบบง่ายๆ, สะดวกสบาย, ไม่มีความเจ็บปวด, ไม่อดทน…
เมื่อมีปัญหา ก็เปลี่ยนงาน, เปลี่ยนความสัมพันธ์, เปลี่ยนคำมั่นสัญญา, เปลี่ยนทุกอย่าง
ยกเว้น… เปลี่ยนหัวใจของตนเอง
แต่วันนี้พระเยซูเจ้าสอนว่า การเติบโตของมนุษย์จะเกิดขึ้น ไม่ใช่เมื่อเราหนีความยาก
แต่เมื่อเรายอมให้ความยากลำบากหล่อหลอมเรา เหมือนเพชรแท้ที่ต้องผ่านแรงกดดันอย่างมหาศาลก่อนจะเปล่งประกาย ทองคำบริสุทธิ์ต้องผ่านเปลวไฟเผาจึงผุดผ่อง
ข้อคิดสำหรับพระศาสนจักร
พระศาสนจักรในศตวรรษที่ 21 กำลังแบกกางเขนหลายประการ เช่น จำนวนผู้ร่วมพิธีลดลงในหลายประเทศ, กระแสโลกนิยม, การถูกวิจารณ์, วิกฤติศรัทธา, การขาดกระแสเรียกผู้อุทิศตัวรับใช้พระเป็นเจ้า
บางคนถามว่า “ทำไมพระศาสนจักรจึงลำบากเช่นนี้?”
คำตอบของพระเยซูเจ้าคือ พระศาสนจักรไม่มีวันเดินถึงพระสิริรุ่งโรจน์ โดยไม่ผ่านกางเขน กางเขนไม่ใช่เครื่องหมายว่าพระเจ้าทอดทิ้ง แต่เป็นเครื่องหมายว่า พระองค์กำลังทำให้พระศาสนจักรบริสุทธิ์ขึ้น ทุกครั้งที่พระศาสนจักรถูกชำระ ก็กลับงดงามกว่าเดิม ดังที่กล่าวข้างต้นเหมือนทองคำที่ยิ่งถูกไฟเผาก็ยิ่งบริสุทธิ์
รำพึงไตร่ตรองอีกมุมหนึ่งที่ลึกซึ้ง
พระเยซูเจ้าไม่ได้ตรัสว่า “จงลากกางเขน” แต่ตรัสว่า “จงแบกกางเขน”
การลาก เต็มไปด้วยการบ่น, ส่วนการแบกเต็มไปด้วยความรัก
คนสองคนอาจทำงานเดียวกัน คนหนึ่งรู้สึกว่าเป็นภาระ อีกคนรู้สึกว่าเป็นพันธกิจ
สิ่งที่ต่างกันนั้นไม่ใช่งาน แต่คือหัวใจ
อยากเล่าสู่กันฟัง
ชายคนหนึ่งไปซื้อรองเท้าปีนเขาราคาแพงมาก
พนักงานบอกว่า “รองเท้าคู่นี้ดีที่สุดในโลก ปีนได้ทุกภูเขา”
เขาดีใจมาก กลับถึงบ้าน ลองใส่เดินรอบบ้าน
แล้วบ่นว่า “แปลกจัง… ทำไมยังไม่ถึงยอดเขาเลย?”
ภรรยาหัวเราะจนเกือบตกเก้าอี้ แล้วตอบว่า “คุณจ๋า…รองเท้าช่วยคุณปีนเขาได้
แต่รองเท้า…ปีนแทนคุณไม่ได้”
หลายครั้งเราก็เป็นเช่นนั้น เราสวดภาวนาวิงวอนพระเจ้า ขอพระพร, ขอพระหรรษทาน, ขอสติปัญญา, ขอความเข้มแข็ง ฯลฯ แต่กลับหวังว่า พระเจ้าจะเดินแทนเรา, แบกกางเขนแทนเรา, ให้อภัยแทนเรา, รักแทนเรา, พระองค์ประทานพระหรรษทานทุกอย่างแล้ว แต่ การก้าวเดิน…เราต้องเป็นผู้ก้าวเอง
บทสรุปข้อคิดจากพระวรสารวันนี้
เมื่อพระเยซูเจ้าตรัสว่า “ผู้ใดจะติดตามเรา…”
พระองค์ไม่ได้เชื้อเชิญเราเข้าสู่ชีวิตที่ง่าย แต่เชื้อเชิญเข้าสู่ชีวิตที่มีความหมาย
ไม้กางเขนของคริสตชน จึงไม่ใช่สัญลักษณ์แห่งความพ่ายแพ้
แต่เป็นสะพานจากโลกนี้ สู่ชีวิตนิรันดร
นักบุญทั้งหลายไม่ได้เป็นนักบุญเพราะชีวิตไร้กางเขน แต่เพราะพวกท่านไม่เคยปล่อยกางเขน และในที่สุด กางเขนที่พวกท่านแบก กลับกลายเป็นมงกุฎแห่งพระสิริรุ่งโรจน์
ขอให้เราทุกคนกล้าที่จะเดินตามพระเยซูเจ้า ไม่ใช่เพียงเมื่อถนนราบเรียบ แต่แม้เมื่อเส้นทางเต็มไปด้วยกางเขน เพราะ ปลายทางของผู้ที่เดินตามพระเยซูคริสตเจ้าอย่างซื่อสัตย์ ไม่ใช่หลุมศพ แต่คือการกลับคืนชีพ และเมื่อเรายอมเสียชีวิตเพราะความรักในแต่ละวัน เราจะค้นพบว่าเราไม่ได้สูญเสียชีวิตเลย หากกลับได้รับชีวิตที่แท้จริง ซึ่งไม่มีสิ่งใดในโลกพรากไปได้.
วันนี้ระลึกถึงนักบุญสององค์
นักบุญซิกตุสที่ 2 (St. Sixtus II, Pope)
(พระสันตะปาปาและมรณสักขี ฉลองวันที่ 7 สิงหาคม ตามปฏิทินโรมันเดิม และระลึกถึงพร้อมกับสหายมรณสักขี)
นักบุญซิกตุสที่ 2 เป็นพระสันตะปาปาที่ครองตำแหน่งเพียงประมาณ หนึ่งปี (ค.ศ. 257–258) แต่กลับได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในพระสันตะปาปาผู้ยิ่งใหญ่ เพราะท่านเป็น ผู้นำที่สร้างสันติสุข และเป็นมรณสักขีผู้ซื่อสัตย์จนวาระสุดท้าย
ประวัติย่อ
ช่วงเวลาที่ท่านเป็นพระสันตะปาปา จักรวรรดิโรมันอยู่ภายใต้จักรพรรดิ วาเลเรียน (Valerian) ซึ่งในระยะแรกค่อนข้างผ่อนปรนต่อคริสตชน
แต่ต่อมาได้ออกกฎหมายว่า
- ห้ามคริสตชนชุมนุมประกอบพิธีกรรม
- พระสังฆราช พระสงฆ์ และสังฆานุกร หากไม่ยอมถวายเครื่องบูชาแก่เทพเจ้าของโรมัน ต้องถูกประหารชีวิตทันที
ซิกตุสที่ 2 ทราบถึงอันตรายดี แต่ท่านยังคงลงไปถวายมิสซาและเทศน์สอนในสุสานใต้ดิน (Catacombs) ซึ่งคริสตชนใช้เป็นสถานที่ประกอบพิธีกรรมอย่างลับ ๆ
วันที่ 6 สิงหาคม ค.ศ. 258 ขณะที่กำลังเทศน์อยู่ในสุสานคัลลิกซ์ตุส (Catacomb of Callixtus) ทหารโรมันบุกเข้ามาจับกุม และประหารชีวิตท่านในวันนั้นเอง
พระสันตะปาปาสิ้นพระชนม์พร้อมกับสังฆานุกรหลายองค์
เกร็ดที่หลายคนอาจไม่เคยรู้
1. ท่านไม่ได้ปกครองพระศาสนจักรด้วย “อำนาจ” แต่ด้วย “การคืนดี”
ก่อนท่านเป็นพระสันตะปาปา พระศาสนจักรเกิดความขัดแย้งรุนแรง
ระหว่างพระศาสนจักรที่กรุงโรมกับพระศาสนจักรในแอฟริกาและเอเชียไมเนอร์
ประเด็นคือ ควรล้างบาปซ้ำหรือไม่ สำหรับผู้ที่เคยรับศีลล้างบาปจากพวกนอกรีต
ความขัดแย้งรุนแรงมาก แต่เมื่อซิกตุสได้รับเลือก สิ่งแรกที่ท่านทำ ไม่ใช่ออกคำสั่ง แต่คือ ฟื้นฟูความสัมพันธ์ นักบุญดิโอนีซิอุสแห่งอเล็กซานเดรียถึงกับเรียกท่านว่า
“ผู้สร้างสันติสุข” นี่คือผู้นำที่ยิ่งใหญ่
2. ท่านไม่ได้หลบหนี แม้รู้ว่าจะถูกฆ่า
บางคนเสนอให้พระสันตะปาปาหลบซ่อน แต่ท่านตอบด้วยการเดินไปประกอบพิธีมิสซาตามปกติ เพราะท่านเชื่อว่า ผู้เลี้ยงแกะไม่ควรทอดทิ้งฝูงแกะในเวลาที่หมาป่ามา ท่านไม่ได้แสวงหาความตาย แต่ก็ไม่หนีจากหน้าที่
3. คำพูดสุดท้ายกับนักบุญลอเรนซ์
ธรรมประเพณีโบราณที่ได้รับการเล่าขานอย่างกว้างขวาง เมื่อซิกตุสถูกนำตัวไปประหาร
สังฆานุกรหนุ่มชื่อ นักบุญลอเรนซ์ วิ่งตามร้องไห้ “คุณพ่อจะจากลูกไปโดยไม่พาลูกไปด้วยหรือ?” ซิกตุสหันกลับมายิ้ม แล้วกล่าวว่า “ลูกเอ๋ย อีกเพียงสามวัน ลูกจะตามเรามา” สามวันต่อมา ลอเรนซ์ก็ถูกจับและเป็นมรณสักขีจริง ๆ คำพูดนี้ ไม่ใช่คำสาป แต่เป็นคำปลอบใจว่าพวกเขาจะพบกันอีกในพระเยซูคริสตเจ้า
4. ซิกตุสไม่ได้สิ้นพระชนม์บนบัลลังก์
แต่บน “เก้าอี้เทศน์” ธรรมประเพณีเล่าว่า ขณะถูกจับ ท่านกำลังนั่งเทศน์สอนพระคัมภีร์แก่คริสตชน จึงถือกันว่าท่านเสียชีวิต ขณะกำลังทำหน้าที่อภิบาล ไม่ใช่ในพระราชวังแต่ท่ามกลางประชากรของพระเจ้า
5. นักบุญลอเรนซ์ทำสิ่งที่โลกคาดไม่ถึง
ก่อนถูกจับซิกตุสมอบหมายให้ลอเรนซ์ดูแลทรัพย์สินของพระศาสนจักร
เมื่อทางราชการสั่งให้นำทรัพย์สมบัติมาส่ง ลอเรนซ์กลับพาคนยากจน, คนป่วย, หญิงม่าย, เด็กกำพร้า, มายืนเรียงกัน แล้วกล่าวว่า “นี่คือทรัพย์สมบัติของพระศาสนจักร” นี่คือผลผลิตจากการอบรมของพระสันตะปาปาซิกตุส
ข้อคิดสำหรับวันนี้
โลกกำลังมองหาผู้นำที่เก่ง แต่พระศาสนจักรต้องการ ผู้นำที่ซื่อสัตย์
ซิกตุสไม่ได้เปลี่ยนโลกด้วยคำปราศรัย แต่ด้วยชีวิต
ท่านไม่ได้ถามว่า “ตำแหน่งนี้ปลอดภัยไหม” แต่ถามว่า “พระเยซูคริสตเจ้าทรงต้องการอะไร”
ข้อคิดสำหรับพระศาสนจักร
ทุกยุคมีการเบียดเบียน แม้อาจไม่ใช่การประหารชีวิต แต่อาจเป็น การเยาะเย้ยความเชื่อ, การบิดเบือนคำสอน, การทำให้ศาสนาดูไม่มีความสำคัญ, การกดดันให้คริสตชนประนีประนอมกับค่านิยมของโลก
นักบุญซิกตุสเตือนเราว่า พระศาสนจักรจะเข้มแข็ง ไม่ใช่เพราะมีอาคารใหญ่ ไม่ใช่เพราะมีงบประมาณมาก แต่เพราะมีศิษย์ที่พร้อมเป็นพยานด้วยชีวิต
เกร็ดเล็ก ๆ ที่น่าประทับใจ
นักประวัติศาสตร์คนหนึ่งเคยกล่าวว่า “พระสันตะปาปาหลายองค์เป็นที่จดจำเพราะเอกสารที่เขียน แต่ซิกตุสที่ 2 เป็นที่จดจำเพราะหยดเลือดที่หลั่ง”
ช่างลึกซึ้งเหลือเกิน เอกสารสามารถเปลี่ยนความคิดของผู้คน แต่ การเสียสละชีวิตด้วยความรัก สามารถเปลี่ยนหัวใจของผู้คนได้
ข้อคิดที่อยากจะให้รำพึงอีกสักหน่อยโดยเฉพาะบรรดาศาสนบริกร
นักบุญซิกตุสที่ 2 สอนเราว่า ผู้นำที่แท้จริงไม่ใช่ผู้ที่เดินอยู่หน้าฝูงแกะในยามสงบเท่านั้น แต่คือผู้ที่ยังคงอยู่กับฝูงแกะเมื่ออันตรายมาถึง ท่านไม่ได้ทิ้งประชากรของพระเจ้าเพื่อรักษาชีวิตของตนเอง แต่ยอมมอบชีวิตเพื่อรักษาความเชื่อของประชากร
ในยุคที่โลกวัดความสำเร็จจากชื่อเสียง อำนาจ และจำนวนผู้ติดตาม ชีวิตของนักบุญซิกตุสประกาศความจริงอีกแบบหนึ่งว่า คุณค่าของผู้รับใช้พระเจ้าไม่ได้วัดจากระยะเวลาที่ดำรงตำแหน่ง แต่จากความซื่อสัตย์ต่อพระเยซูคริสตเจ้าจนถึงที่สุด
ขอให้คำภาวนาของนักบุญซิกตุสที่ 2 ช่วยให้พระศาสนจักรในยุคของเรามีพระสังฆราช พระสงฆ์ นักบวช และฆราวาสที่เป็น “ผู้สร้างสันติสุข ผู้กล้าหาญ และผู้ซื่อสัตย์” พร้อมจะยืนหยัดเพื่อความจริงด้วยความรัก ไม่ใช่ด้วยความกลัว และพร้อมเป็นพยานถึงพระเยซูคริสตเจ้าในทุกสถานการณ์.
เรื่องราวของนักบุญ กาเยตาโน/กาเยตัน พระสงฆ์
นักบุญกาเยตัน (St. Cajetan of Thiene)
พระสงฆ์ ผู้ก่อตั้งคณะเตอาตีเน (Theatines)
ฉลองวันที่ 7 สิงหาคม
นักบุญกาเยตันเป็นนักบุญที่น่าสนใจมาก เพราะท่านไม่ได้สร้างชื่อเสียงจากการเทศน์อันยิ่งใหญ่หรือการเขียนหนังสือมากมาย แต่สร้างการปฏิรูปพระศาสนจักรด้วย การดำเนินชีวิตที่สอดคล้องกับพระวรสาร จนผู้คนกล่าวว่า
“ท่านเทศน์ด้วยชีวิต มากกว่าด้วยคำพูด”
ประวัติชีวิต
นักบุญกาเยตันเกิดเมื่อปี ค.ศ. 1480 ที่เมืองวิเชนซา ประเทศอิตาลี ในครอบครัวขุนนางผู้มั่งคั่ง ท่านเป็นคนฉลาดมาก เรียนกฎหมายจนได้ปริญญาเอก และได้รับตำแหน่งสำคัญในศาลของพระสันตะปาปาที่กรุงโรม
หากเลือกเส้นทางโลก ท่านอาจกลายเป็นพระคาร์ดินัลหรือผู้มีอำนาจสูง
แต่เมื่อเห็นว่าพระศาสนจักรในยุคนั้นกำลังเผชิญปัญหา ทั้งความฟุ่มเฟือย การแสวงหาตำแหน่ง และความเสื่อมทางจิตใจ ท่านตัดสินใจอย่างน่าประหลาดใจ ลาออกจากตำแหน่งทั้งหมด แล้วบวชเป็นพระสงฆ์
เกร็ดที่หลายคนอาจไม่เคยรู้
1. นักกฎหมายที่ไปทำงานในโรงพยาบาล
หลังบวชแล้ว สิ่งแรกที่ท่านทำ ไม่ใช่เปิดโรงเรียน ไม่ใช่สร้างอาคาร แต่ไปดูแลคนป่วยที่ถูกทอดทิ้ง ในยุคนั้น โรงพยาบาลเต็มไปด้วยโรคระบาด หลายคนกลัวจนไม่กล้าเข้าไป
แต่กาเยตันเดินเข้าไป ล้างแผล อุ้มคนป่วย เช็ดตัวคนใกล้เสียชีวิต หลายคนเรียกท่านว่า
“ขุนนางผู้สวมผ้ากันเปื้อน” เพราะท่านไม่อายที่จะทำงานที่คนอื่นรังเกียจ
2. ผู้ก่อตั้งคณะที่ไม่ยอมสะสมเงิน
นี่คือเรื่องที่ทำให้หลายคนประหลาดใจ เมื่อก่อตั้ง คณะเตอาตีเน (Theatines)
ท่านออกกฎว่า ห้ามสะสมทรัพย์สิน และ ห้ามแม้แต่ขอเงินจากผู้คน
ถ้าขาดอาหาร ให้ภาวนา, ถ้าขาดเงิน ให้ภาวนา, ถ้าขาดทุกอย่าง ก็ยังสวดภาวนา
หลายครั้งสมาชิกในคณะไม่มีแม้แต่อาหารมื้อเย็น แต่เช้าวันรุ่งขึ้น กลับมีคนไม่รู้จักนำอาหารมาวางไว้หน้าประตู ท่านจึงพูดว่า “พระเจ้าทรงมีวิธีดูแลบ้านของพระองค์เสมอ”
3. ท่านเคยอุ้มพระกุมารเยซู
มีธรรมประเพณีเล่าว่า คืนวันคริสต์มาสคืนหนึ่ง ขณะกำลังภาวนาอย่างลึกซึ้ง พระแม่มารีย์ทรงปรากฏ และวางพระกุมารเยซูลงในอ้อมแขนของกาเยตัน จึงไม่น่าแปลกใจที่ภาพของนักบุญกาเยตันแทบทุกภาพ มักอุ้มพระกุมารเยซูไว้ในอ้อมแขน เป็นสัญลักษณ์ว่าผู้ที่มอบทุกสิ่งแก่พระเจ้า ย่อมได้รับพระเยซูคริสตเจ้าเป็นสมบัติสูงสุด
4. ท่านไม่เคยต่อสู้กับการปฏิรูปด้วยความโกรธ
ช่วงนั้นตรงกับยุคของมาร์ติน ลูเทอร์ ผู้แยกเป็นนิกายโปรเตสตันต์ พระศาสนจักรเต็มไปด้วยความขัดแย้ง หลายคนใช้การโต้เถียง แต่กาเยตันเลือกอีกวิธีหนึ่ง “ถ้าพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์ ประชาชนก็จะกลับมาหาพระเจ้าเอง” แทนที่จะเสียเวลาตำหนิคนอื่น ท่านเริ่มปฏิรูปที่ตัวเอง นี่คือจิตตารมณ์ที่ต่อมาส่งอิทธิพลต่อการฟื้นฟูพระศาสนจักรในยุคปฏิรูปคาทอลิก
5. ท่านเสียชีวิตเพราะหัวใจที่เป็นห่วงพระศาสนจักร
ปี ค.ศ. 1547 เมืองเนเปิลส์ อิตาลีเกิดความวุ่นวายทางการเมือง ท่านเห็นประชาชนฆ่าฟันกัน จนเป็นทุกข์อย่างหนัก สุขภาพทรุดลงอย่างรวดเร็ว ก่อนสิ้นใจ ท่านภาวนาเพียงว่า “พระเจ้าข้า ขอให้พระศาสนจักรของพระองค์ได้รับสันติสุขด้วยเทอญ”
ข้อคิดสำหรับพระศาสนจักรวันนี้
โลกปัจจุบันเต็มไปด้วยเสียงวิจารณ์พระศาสนจักร บางครั้งก็มีเหตุผล บางครั้งก็ไม่มีนักบุญกาเยตันสอนเราว่า การปฏิรูปพระศาสนจักรเริ่มต้นจากการปฏิรูปหัวใจของเราเอง หากเราต้องการเห็นพระศาสนจักรศักดิ์สิทธิ์ เราต้องเริ่มจาก พระสงฆ์ที่สวดภาวนา, นักบวชที่รับใช้, ฆราวาสที่ดำเนินชีวิตตามพระวรสาร การวิจารณ์เพียงอย่างเดียวไม่เคยทำให้พระศาสนจักรดีขึ้น แต่ความศักดิ์สิทธิ์ของคนเพียงคนเดียวสามารถเปลี่ยนทั้งยุคสมัยได้
ข้อคิดกับโลกปัจจุบัน
วันนี้หลายคนเชื่อมั่นใน บัญชีธนาคาร, หุ้น, เทคโนโลยี, ปัญญาประดิษฐ์, เครือข่ายสังคม สิ่งเหล่านี้ล้วนมีคุณค่า แต่กาเยตันเตือนว่า “สิ่งที่มั่นคงที่สุด ไม่ใช่สิ่งที่เราสะสม แต่คือพระญาณเอื้ออาทรของพระเจ้า” ท่านไม่ได้สอนให้เราไม่ทำงาน แต่สอนว่า ทำงานเต็มที่ แต่ฝากความหวังไว้กับพระเจ้า ไม่ใช่กับทรัพย์สิน
อยากเล่าให้ฟัง
ชายคนหนึ่งถูกลอตเตอรี่รางวัลใหญ่ วันรุ่งขึ้นเขารีบไปซื้อตู้เซฟ, กล้องวงจรปิด, ประตูนิรภัย, สุนัขเฝ้าบ้าน เพื่อนถามว่า “ดีใจมากสินะ” เขาตอบว่า “ไม่เลย” “อ้าวทำไมล่ะ?”
“เมื่อคืนฉันนอนไม่หลับทั้งคืน…” “กลัวโจรเหรอ?” “ใช่ เพื่อนยิ้มแล้วพูดว่า “แปลกนะ… เมื่อก่อนนายไม่มีเงิน นายมีความสุข วันนี้นายมีเงิน แต่เงินกลับมีนาย”
นักบุญกาเยตันคงยิ้มแล้วกล่าวว่า “จงเป็นเจ้าของทรัพย์สิน แต่อย่าให้ทรัพย์สินเป็นเจ้าของหัวใจของเรา” พระเจ้าประทานสิ่งของให้เราใช้ แต่พระองค์ไม่เคยประสงค์ให้เรานำสิ่งของเหล่านั้นขึ้นเป็นพระเจ้าของชีวิต
อยากเขียนข้อคิดเพื่อไตร่ตรองอีกนิด
นักบุญกาเยตันไม่ได้ทิ้งมรดกเป็นวังใหญ่หรือทรัพย์สินมหาศาล แต่ทิ้ง แบบอย่างของความไว้วางใจในพระญาณเอื้ออาทรของพระเจ้า ท่านพิสูจน์ว่าการปฏิรูปพระศาสนจักรไม่ได้เริ่มจากโครงสร้าง แต่เริ่มจาก หัวใจที่ศักดิ์สิทธิ์ หัวเข่าที่คุกเข่าสวดภาวนา และมือที่พร้อมรับใช้ผู้ยากไร้
พระศาสนจักรในทุกยุคไม่ต้องการเพียงผู้บริหารที่มีความสามารถสูง แต่ต้องการศิษย์ของพระเยซูเจ้าที่กล้าดำเนินชีวิตตามพระวรสารอย่างสุดหัวใจ เพราะเมื่อชีวิตของเรากลายเป็นพระวรสารที่มีชีวิต ผู้คนจะเชื่อคำเทศน์ของเราก่อนที่เราจะเอ่ยคำแรกเสียอีก
ขอให้นักบุญกาเยตันช่วยวอนขอพระพรให้เราทุกคน โดยเฉพาะพระสงฆ์ นักบวช และผู้นำในพระศาสนจักร เป็นผู้ที่ ไว้วางใจในพระเจ้ามากกว่าความมั่นคงของโลก รับใช้มากกว่าครอบครอง และรักมากกว่าครอบครองอำนาจ เพราะพระศาสนจักรจะงดงามที่สุด เมื่อสะท้อนพระพักตร์ของพระเยซูเจ้าผู้ทรงยากจน อ่อนโยน และเปี่ยมด้วยความรัก.
วิษณุ ธัญญอนันต์ เจ้าอาวาสวัดเซนต์จอห์น ลาดพร้าว กรุงเทพฯ
ช่องทางติดตามข้อคิดบทเทศน์ประจำวัน
ID Line : @vissanu201
https://lin.ee/6gZZDwO
รูปภาพ
