บทเทศน์และข้อคิด วันพุธที่ 5 สิงหาคม 2026
วันถวายมหาวิหารแม่พระ (Santa Maria Maggiore),
ฉลองแม่พระแห่งหิมะ
บทอ่านที่หนึ่งจากเยเรมีย์ 31:1–7
“พระเจ้าผู้ไม่เคยเลิกเรียกลูกของพระองค์กลับบ้าน”
“เรารักเจ้าด้วยความรักนิรันดร เราจึงรักษาความเมตตาไว้แก่เจ้า… จงโห่ร้องด้วยความยินดี เพราะองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงช่วยประชากรของพระองค์” (เทียบ ยรม. 31:3,7)
1. พระเจ้าตรัสกับคนที่คิดว่าทุกอย่างจบแล้ว
บทอ่านวันนี้เป็นหนึ่งในข้อความที่งดงามที่สุดของหนังสือเยเรมีย์
ก่อนหน้านี้ ประชากรอิสราเอลพังทลายทุกอย่าง…
บ้านเมืองถูกทำลาย, พระวิหารถูกเผา
ถูกกวาดต้อนไปเป็นเชลย, หลายคนคิดว่า “พระเจ้าทอดทิ้งเราแล้ว“
แต่ในช่วงเวลาที่ทุกคนสิ้นหวังที่สุด…พระเจ้ากลับตรัสว่า…..
“เราจะเป็นพระเจ้าของอิสราเอล และเขาจะเป็นประชากรของเรา”
นี่คือพระเจ้าผู้ไม่เคยยกเลิกพันธสัญญา แม้มนุษย์จะหันหลังให้พระองค์
แต่พระองค์ไม่เคยหันหลังให้มนุษย์
2. “เรารักเจ้าด้วยความรักนิรันดร”
นี่คือหัวใจของบทอ่านวันนี้ ไม่ใช่เพราะอิสราเอลดี
ไม่ใช่เพราะเขาประสบความสำเร็จ ไม่ใช่เพราะเขาศักดิ์สิทธิ์
แต่… เพราะพระเจ้าทรงรัก
ความรักของพระเจ้า ไม่ขึ้นอยู่กับ “ผลงาน”
แต่ขึ้นอยู่กับ “พระทัย” หลายครั้งเราเองก็คิดว่า “พระเจ้าคงเบื่อฉันแล้ว”
“ฉันทำผิดซ้ำๆ” “ฉันอธิษฐานภาวนาน้อยเกินไป” “ฉันไม่สมควร”
แต่พระเจ้าตอบว่า “เรารักเจ้าด้วยความรักนิรันดร”
ไม่ใช่ความรักชั่วคราว ไม่ใช่ความรักตามอารมณ์ แต่เป็นความรักที่ตรึงอยู่บนไม้กางเขน
3. โลกวันนี้กำลังมี “คนหลงบ้าน”
ปัจจุบันเราเห็นผู้คนมากมาย…
พวกเขามีบ้าน แต่ไม่มีความอบอุ่น, พวกเขามีเงิน แต่ไม่มีความสงบ
พวกเขามีผู้ติดตามในโซเชียลนับหมื่น แต่ไม่มีใครรับฟังจริง ๆ
หลายคนกำลังเป็นเหมือนลูกหลงทาง
พระเจ้าจึงตรัสว่า “เราจะรวบรวมพวกเขามาจากปลายพิภพ”
นี่ไม่ใช่เพียงการกลับประเทศ แต่คือ การกลับมาหาพระเจ้า
4. พระศาสนจักรต้องเป็น “บ้าน” ไม่ใช่ “ศาล”
ข้อความนี้ท้าทายพระศาสนจักรอย่างมาก
พระศาสนจักรไม่ได้มีไว้เพื่อพิสูจน์ว่าใครสมบูรณ์กว่าใคร
แต่มีไว้ เพื่อรับคนที่กำลังหลงทางกลับบ้าน
สมเด็จพระสันตะปาปาฟรานซิสเคยเปรียบเทียบพระศาสนจักรว่า
“โรงพยาบาลสนาม” ไม่ใช่พิพิธภัณฑ์ของคนศักดิ์สิทธิ์ แต่เป็นสถานที่รักษาคนเจ็บ
ถ้าวันหนึ่ง คนบาปเข้ามาในวัด แล้วรู้สึกว่า “ที่นี่ไม่มีที่สำหรับฉัน”
นั่นไม่ใช่ความผิดของพระเจ้า แต่เป็นคำถามที่พระศาสนจักรต้องตอบ
อยากเล่าสู่กันฟัง
ชายคนหนึ่งซื้อเครื่อง GPS รุ่นใหม่ล่าสุด เสียงไพเราะมาก วันหนึ่งเขาขับรถผิดทาง
GPS พูดอย่างสุภาพ “โปรดกลับรถเมื่อปลอดภัย” แต่เขาไม่ยอมกลับ
GPS พูดอีก “โปรดกลับรถ” แต่เขายังดื้อ
เขาเลยปิดเสียง GPS พูดว่า “เงียบไปเลย ฉันรู้ทาง”
ผ่านไปหนึ่งชั่วโมง… เขาหลงเข้าป่า น้ำมันใกล้หมด ไม่มีสัญญาณโทรศัพท์
เขานั่งถอนหายใจ แล้วเปิด GPS อีกครั้ง คิดว่าจะโดนดุแน่
แต่สิ่งที่ GPS พูดคือ “กำลังคำนวณเส้นทางใหม่…”
ไม่มีคำว่า “ฉันบอกแล้วไง”, ไม่มีคำว่า “สมควรแล้วไง”, ไม่มีคำว่า “โง่เอง”
มีเพียง “กำลังคำนวณเส้นทางใหม่”
ข้อคิดสอนใจคือ…นี่คือพระเจ้าของเราเราหลงทางกี่ครั้งพระองค์ไม่เคยพูดว่า
“สายเกินไป” พระองค์ตรัสเสมอ “ลูกเอ๋ย…กลับมาเถิด” พระองค์ไม่เพียงให้อภัย
แต่ยังทรงสร้าง “เส้นทางใหม่”
ข้อคิดสำหรับชีวิต วันนี้พระเจ้ากำลังเรียกเรา 3 ประการ
1. อย่าคิดว่าตัวเองไกลเกินกว่าพระเจ้าจะรัก ไม่มีใครอยู่ไกลเกินพระเมตตา
2. จงเป็นคนที่พาผู้อื่นกลับบ้าน
บางครั้ง คำพูดอ่อนโยนเพียงประโยคเดียว อาจพาใครคนหนึ่งกลับมาหาพระเจ้าได้
3. พระศาสนจักรต้องเปิดประตูแห่งความหวัง
ทุกคนที่เดินเข้ามาในวัด ควรรู้สึกว่า “ฉันกลับถึงบ้านแล้ว”
บทสรุป
เยเรมีย์ 31 ไม่ใช่เพียงเรื่องของชนอิสราเอลเมื่อสองพันกว่าปีก่อน
แต่เป็นเรื่องของเราทุกคน เราอาจเคยหลงทาง, เคยล้ม, เคยหมดหวัง
เคยคิดว่าพระเจ้าคงเลิกสนใจเราแล้ว
แต่พระเจ้าตรัสในวันนี้ว่า “เรารักเจ้าด้วยความรักนิรันดร”
และพระองค์ยังทรง “คำนวณเส้นทางใหม่” ให้ชีวิตของเราเสมอ
ดังนั้น ไม่ว่าชีวิตของเราจะเคยเดินผิดไปไกลเพียงใด อย่ากลัวที่จะกลับมา เพราะทุกย่างก้าวที่หันกลับหาพระเจ้า จะพบพระบิดาผู้ทรงรออยู่เสมอ ไม่ใช่ด้วยพระพักตร์แห่งการพิพากษา แต่ด้วยอ้อมแขนแห่งความรัก พระศาสนจักรจึงได้รับเรียกให้เป็นสถานที่ที่ทุกคนได้ยินเสียงเดียวกับที่อิสราเอลได้ยินในวันนี้ คือ “กลับมาเถิด ลูกเอ๋ย… บ้านของเจ้ายังมีที่สำหรับเจ้าเสมอ”
รำพึงไตร่ตรองจากพระวรสารนักบุญมัทธิว 15: 21-28
หัวข้อ: “ความเชื่อที่ไม่ยอมแพ้…ความเชื่อเปิดพระหฤทัยของพระเจ้า”
“หญิงเอ๋ย ความเชื่อของท่านยิ่งใหญ่มาก จงเป็นไปตามที่ท่านปรารถนาเถิด” (มธ 15:28)
เมื่อพระเจ้าดูเหมือนเงียบ…
พระวรสารวันนี้เป็นตอนที่หลายคนอ่านแล้วรู้สึกอึดอัด
หญิงชาวคานาอันร้องเรียกพระเยซูเจ้าว่า “ข้าแต่พระองค์ พระบุตรของดาวิด โปรดเมตตาลูกสาวของข้าพเจ้าด้วย”
แต่สิ่งแรกที่พระเยซูเจ้าทรงทำคือ… “พระองค์ไม่ตรัสตอบแม้แต่คำเดียว”
ความเงียบของพระเจ้า บางครั้งเจ็บยิ่งกว่าคำปฏิเสธ
เราเองก็คงเคยมีประสบการณ์เช่นนี้…
ภาวนาเรื่องเดิมมาหลายปี, ขอให้คนรักหายป่วย, ขอให้ลูกกลับใจ,
ขอให้ครอบครัวคืนดี, ขอให้พระศาสนจักรผ่านวิกฤต แต่ดูเหมือน…พระเจ้าทรงเงียบ
1. ความเงียบของพระเจ้า ไม่ได้แปลว่าพระองค์ไม่รัก
หญิงคนนี้ไม่ใช่ชาวยิว เธอเป็นคนต่างศาสนา
ตามความคิดของคนยุคนั้น เธอไม่มีสิทธิ์เข้าหาพระเมสสิยาห์
เธอไม่ยอมแพ้ แม้ศิษย์จะพูดว่า “ไล่เธอไปเถอะ” แต่เธอก็ยังคุกเข่าต่อหน้าพระเยซูเจ้า
หลายครั้ง อุปสรรคใหญ่ที่สุด ไม่ใช่มาจากพระเจ้า แต่คือ “มาจากคนของพระเจ้า”
บางคนอยากกลับเข้าวัด แต่เคยถูกตัดสิน, เคยถูกตำหนิ, เคยถูกมองว่าไม่ดีพอ
จนไม่กล้ากลับมาอีก…ดังนั้น พระวรสารวันนี้เตือนพระศาสนจักรอย่างแรงว่า…
อย่าเป็นกำแพงที่ขวางคนออกไปจากพระเยซูคริสตเจ้า
แต่จงเป็นสะพานที่พาพวกเขาเข้าไปหาพระองค์
2. ความเชื่อแท้ ไม่ใช่การได้ทุกอย่างทันที
หญิงคนนี้ถูกทดสอบอย่างหนัก
พระเยซูเจ้าทรงเงียบ, ศิษย์ไล่เธอ, พระเยซูเจ้าตรัสว่า “ไม่สมควรนำอาหารของลูกไปโยนให้ลูกสุนัข” ถ้ามองเพียงผิวเผิน เหมือนคำพูดที่รุนแรง แต่หญิงคนนี้กลับตอบอย่างน่าทึ่ง “จริงเจ้าค่ะ แต่แม้ลูกสุนัขก็ยังกินเศษอาหารที่ตกจากโต๊ะนาย” นี่คือความถ่อมตนที่ยิ่งใหญ่ เธอไม่ได้เรียกร้องสิทธิ์ แต่ฝากความหวังไว้กับพระเมตตา และในที่สุด… พระเยซูเจ้าตรัสประโยคที่พระองค์ไม่เคยตรัสกับอัครสาวกคนใดเลย
“ความเชื่อของท่านยิ่งใหญ่มาก”
3. โลกวันนี้กำลังขาด “คนไม่ยอมแพ้, คนอดทน, คนบากบั่น สู้ๆ”
ทุกวันนี้ เราอยู่ในวัฒนธรรมที่ทุกอย่างต้องรวดเร็ว
อินเทอร์เน็ตช้า 5 วินาที ก็หงุดหงิด, ส่งข้อความแล้วไม่อ่าน ก็เสียใจ
อธิษฐานภาวนาหนึ่งเดือนแล้วยังไม่เห็นผล ก็เลิกภาวนา
แต่หญิงชาวคานาอันสอนเราว่า ความเชื่อที่แท้จริง คือ การภาวนาต่อเนื่อง แม้พระเจ้าจะยังเงียบ
4. พระศาสนจักรต้องเรียนรู้จากหญิงคนนี้
น่าสนใจมาก ในพระวรสารผู้ที่ได้รับคำชมเรื่องความเชื่อยิ่งใหญ่
ไม่ใช่ธรรมาจารย์, ไม่ใช่ผู้นำศาสนา, ไม่ใช่อัครสาวก, แต่เป็นหญิงต่างศาสนา
พระเจ้ามักทำให้เราประหลาดใจ พระองค์ทรงเห็นความเชื่อ ในที่ที่คนอื่นมองไม่เห็น
นี่เป็นบทเรียนสำหรับพระศาสนจักร… อย่าตัดสินคนจากอดีต, อย่าตัดสินคนจากภูมิหลัง, อย่าตัดสินคนจากภาพลักษณ์ เพราะพระเจ้าทรงมองเห็นหัวใจ
อยากเล่าสู่กันฟัง
เด็กชายจอห์นนี่อยากได้จักรยานมาก เขาอธิษฐานภาวนาวอนขอทุกคืน
“พระเยซูเจ้าครับ ขอจักรยานสักคัน” หนึ่งเดือนผ่านไป ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
วันหนึ่งจอห์นนี่เดินผ่านร้านขายศาสนภัณฑ์ หารูปปั้นพระแม่มารีย์
เขาซื้อรูปปั้นพระแม่องค์เล็กๆ องค์หนึ่งกลับบ้าน เขานำวางไว้ในตู้เสื้อผ้า
แล้วคุกเข่าอธิษฐานภาวนาว่า “พระเยซูเจ้าครับ… ถ้าอยากพบคุณแม่อีก…
ส่งจักรยานมาเร็ว ๆ นะครับ!”
ข้อคิดวันนี้ แน่นอน…พระเจ้าไม่ใช่คนที่จะถูกต่อรอง
แต่เรื่องนี้สะท้อนความจริงอย่างหนึ่ง จอห์นนี่เชื่อว่า พระเยซูเจ้าทรงฟังเขาแน่นอน
เพียงแต่วิธีของเขาผิด ส่วนหญิงชาวคานาอัน เธอก็เชื่อเหมือนกันว่า พระเยซูเจ้าจะทรงฟัง แต่เธอไม่ต่อรอง เธอไม่โกรธ เธอไม่เดินหนี เธอไม่หมดหวัง เธอคุกเข่าลง และวางใจ ความเชื่อที่แท้จริง ไม่ใช่การบังคับให้พระเจ้าทำตามใจเรา แต่คือ…
การไม่หยุดเชื่อ แม้พระเจ้าจะยังไม่ทำตามเวลาของเรา
ข้อคิดสำหรับสถานการณ์วันนี้
วันนี้มีคนจำนวนมาก กำลังภาวนา เพื่อคนป่วย, เพื่อเศรษฐกิจ, เพื่อครอบครัวที่แตกแยก, เพื่อสันติภาพของโลก, เพื่อพระศาสนจักรที่กำลังเผชิญความท้าทาย, เพื่อเยาวชนที่ห่างไกลความเชื่อ บางครั้งดูเหมือนพระเจ้าทรงเงียบ แต่พระวรสารวันนี้บอกเราว่า ความเงียบของพระเจ้า ไม่ใช่การไม่รับฟัง แต่บางครั้งเป็นการหล่อหลอมความเชื่อให้ลึกยิ่งขึ้น เพราะเมื่อพระองค์ประทานพระพรในเวลาที่เหมาะสม เราจะรู้ว่า พระพรนั้นไม่ใช่เพียงคำตอบของคำภาวนา แต่เป็นของประทานที่เปลี่ยนแปลงหัวใจของเรา
บทสรุป
หญิงชาวคานาอันไม่ได้กลับบ้านพร้อมเงินทอง ไม่ได้กลับพร้อมชื่อเสียง แต่เธอกลับบ้านพร้อมลูกสาวที่ได้รับการรักษา และพร้อมคำชมจากพระโอษฐ์ของพระเยซูเจ้าที่เป็นอมตะว่า “ความเชื่อของท่านยิ่งใหญ่มาก”
ขอให้เราทุกคนเป็นคริสตชนเช่นนั้น เมื่อพระเจ้าทรงเงียบ… เราจะยังภาวนา
เมื่อคนอื่นปฏิเสธ… เราจะยังรัก, เมื่อหนทางยากลำบาก… เราจะยังเดินต่อ
และขอให้พระศาสนจักรของเราเป็นสถานที่ที่ไม่มีใครถูกผลักไส แต่เป็นบ้านที่เปิดประตูรับทุกคน ผู้แสวงหาพระเจ้า ไม่ว่าจะมาจากที่ใด เพราะในสายพระเนตรของพระเยซูเจ้าสิ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดไม่ใช่เชื้อชาติ ฐานะ หรืออดีตของบุคคล แต่คือ หัวใจที่วางใจในพระองค์อย่างไม่ยอมแพ้.
วันนี้ฉลองการถวายพระมหาวิหาร Santa Maria Maggiore กรุงโรม หรือ วันฉลองแม่พระแห่งหิมะ Our Lady of Snows
วันนี้ 5 สิงหาคม พระศาสนจักรฉลอง การถวายพระมหาวิหารซันตามาเรีย มัจโจเร (Santa Maria Maggiore) ณ กรุงโรม ซึ่งในธรรมประเพณีประชาชนนิยมเรียกว่า “วันแม่พระแห่งหิมะ” (Our Lady of the Snows / Madonna della Neve)
นี่ไม่ใช่เพียงการระลึกถึงอาคารหลังหนึ่ง แต่เป็นการเฉลิมฉลองว่า พระนางมารีย์ทรงมีสถานที่พิเศษในพระศาสนจักร และพระศาสนจักรเองก็ได้รับเรียกให้เป็น “บ้าน” ที่พระเยซูคริสตเจ้าประทับอยู่
เรื่องราวที่งดงามของ “แม่พระแห่งหิมะ”
ประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 4 มีธรรมประเพณีเล่าว่า เศรษฐีชาวโรมผู้หนึ่งกับภรรยา ไม่มีบุตร และปรารถนาจะถวายทรัพย์สมบัติทั้งหมดแด่พระแม่มารีย์ แต่ไม่รู้ว่าจะถวายในรูปแบบใด ทั้งสองจึงภาวนา คืนวันที่ 4 สิงหาคม พระแม่มารีย์ทรงปรากฏในนิมิต และตรัสว่า “พรุ่งนี้เช้า สถานที่ใดมีหิมะตกในฤดูร้อน จงสร้างวัดถวายแด่เรา ณ ที่นั้น”
เช้าวันที่ 5 สิงหาคม ทั้งคู่พร้อมกับ สมเด็จพระสันตะปาปาลิเบริอุส ไปยังเนินเขาเอสควิลิเน (Esquiline Hill)
ปรากฏว่า… หิมะตกปกคลุมเป็นบริเวณหนึ่ง ทั้งที่เป็นกลางฤดูร้อนของกรุงโรม!
พระสันตะปาปาจึงใช้ไม้เท้าวาดแนวเขตของพระวิหารบนพื้นหิมะ และเริ่มสร้างวัดถวายแด่พระแม่มารีย์
แม้นักประวัติศาสตร์จะเห็นว่าธรรมประเพณีเรื่องหิมะเป็นตำนานที่เกิดขึ้นภายหลัง แต่เรื่องนี้ได้กลายเป็นสัญลักษณ์อันงดงามของการทรงนำของพระเจ้า และเป็นเหตุผลที่วันนี้เรียกว่า “วันแม่พระแห่งหิมะ”
มหาวิหารที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่ถวายแด่พระแม่
หลังการประชุมสังคายนาแห่งเอเฟซัส (ค.ศ. 431) ซึ่งประกาศยืนยันว่า พระนางมารีย์คือ “พระชนนีของพระเจ้า” (Theotokos) มหาวิหารแห่งนี้ได้รับการขยายอย่างยิ่งใหญ่ จนกลายเป็น มหาวิหารที่เก่าแก่ที่สุดในโลกตะวันตกที่อุทิศถวายแด่พระนางมารีย์ และเป็นหนึ่งใน มหาวิหารเอก (Major Basilica) ทั้งสี่ของกรุงโรม
เกร็ดที่หลายคนอาจไม่เคยรู้
1. เป็นมหาวิหารที่รอดพ้นจากการเปลี่ยนแปลงมากที่สุด
ต่างจากมหาวิหารหลายแห่งในกรุงโรม Santa Maria Maggiore ยังคงรักษาโครงสร้างแบบคริสต์ศตวรรษที่ 5 ไว้ได้อย่างน่าอัศจรรย์ เมื่อเดินเข้าไป เหมือนย้อนเวลากลับไปกว่า 1,500 ปี
2. มีโมเสกเก่าแก่ที่สุดเกี่ยวกับพระแม่มารีย์
ภายในมีภาพโมเสกจากคริสต์ศตวรรษที่ 5 เล่าเรื่องพระเยซูเจ้าวัยเยาว์ เรื่องราวของพระแม่ และเหตุการณ์จากพันธสัญญาเดิม หลายชิ้นถือว่าเก่าแก่ที่สุดที่ยังคงอยู่
3. มีรางหญ้าของพระกุมารเยซู
ธรรมประเพณีโบราณเชื่อว่า ที่นี่เก็บรักษาเศษไม้จากรางหญ้าที่เมืองเบธเลเฮม จึงเคยถูกเรียกว่า “เบธเลเฮมแห่งกรุงโรม”
4. กลีบดอกไม้แทนหิมะ
ทุกวันที่ 5 สิงหาคม ระหว่างพิธีบูชาขอบพระคุณ จะมีการโปรยกลีบดอกไม้สีขาวจากเพดานมหาวิหาร แทนหิมะที่ตกในตำนาน เป็นภาพที่งดงามและซาบซึ้งมาก
5. พระสันตะปาปาหลายพระองค์มีความผูกพันเป็นพิเศษ
พระสันตะปาปาหลายพระองค์เสด็จมาภาวนาที่นี่ก่อนและหลังการเดินทางสำคัญ รวมทั้งในช่วงเวลาที่ยากลำบากของพระศาสนจักร เพื่อมอบพันธกิจทั้งหมดไว้ในความอุปถัมภ์ของพระนางมารีย์ และพระศพของพระสันตะปาปาฟรานซิสบรรจุที่มหาวิหารนี้
ข้อคิดสำหรับพระศาสนจักรวันนี้
1. พระแม่มารีย์ไม่ชี้ให้คนมาหาพระนางเอง แต่ชี้ไปหาพระเยซูเจ้า
น่าสนใจว่า ไม่มีวัดของพระแม่มารีย์แห่งใด ที่พระแม่ทรงเรียกร้องให้คนหยุดอยู่ที่พระนาง ทุกแห่งพระแม่ทรงนำคนไปหาพระเยซูเจ้า
นี่คือหน้าที่ของพระศาสนจักรเช่นกัน เราไม่ได้ประกาศตนเอง เราไม่ได้สร้างชื่อเสียงให้ตนเอง แต่เราชี้ไปยังพระเยซูเจ้า
2. หิมะตกกลางฤดูร้อน
หิมะในเดือนสิงหาคม เป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ แต่พระเจ้าทรงทำให้สิ่งที่ดูเป็นไปไม่ได้
กลายเป็นไปได้ บางครั้ง พระศาสนจักรก็เผชิญปัญหา จำนวนสัตบุรุษลดลง เยาวชนห่างวัด กระแสโลกแรงขึ้น หลายคนคิดว่า “หมดหวังแล้ว” แต่พระเจ้าของเรา คือพระเจ้าที่ทำให้ หิมะตกกลางฤดูร้อนได้ พระองค์ยังสามารถฟื้นฟูพระศาสนจักรได้เสมอ
3. จงสร้าง “บ้านของพระเจ้า”
พระวิหารไม่ใช่เพียงก้อนหิน ก้อนอิฐ กรวด ปูน ทราย แต่คือประชากรของพระเจ้า
แม้ว่าวัดจะสวยสักเพียงใด หากไม่มีความรักความเมตตา ก็เป็นเพียงอาคารก่อสร้าง
แต่…แม้วัดจะเล็ก หากเต็มไปด้วยความเมตตา ที่นั่นคือพระวิหารของพระเจ้า
สำหรับวัดเซนต์จอห์นของเรา ซึ่งกำลังเตรียมฉลอง 40 ปี เรื่องนี้ยิ่งมีความหมายเป็นพิเศษ เพราะการบูรณะอาคาร การสร้างหอระฆัง การจัดพื้นที่ และการประดับศิลปกรรม ล้วนมีคุณค่าเมื่อช่วยให้ผู้คน พบพระเยซูเจ้า มากขึ้น ไม่ใช่เพียงชื่นชมความงามของสิ่งปลูกสร้าง
บทภาวนา
แม่พระแห่งหิมะ โปรดช่วยให้หัวใจของเราบริสุทธิ์ดุจหิมะสีขาว และขอวิงวอนพระแม่โปรดนำพระศาสนจักรให้เป็นบ้านแห่งความเชื่อ ความหวัง และความรัก ที่ทุกคนสัมผัสได้ถึงการประทับอยู่ของพระเยซูเจ้าคริสตเจ้า อาเมน
วิษณุ ธัญญอนันต์ เจ้าอาวาสวัดเซนต์จอห์น ลาดพร้าว กรุงเทพฯ
ช่องทางติดตามข้อคิดบทเทศน์ประจำวัน
ID Line : @vissanu201
https://lin.ee/6gZZDwO
รูปภาพ
