Dear sisters and brothers,
เจริญพรมายังพี่น้องชายหญิงที่รัก
As we celebrate the Jubilee of the Synodal Teams and Participatory Bodies, we are invited to contemplate and rediscover the mystery of the Church. She is not merely a religious institution, nor is she simply identified with hierarchies and structures. The Second Vatican Council reminds us that the Church is the visible sign of the union between God and humanity, where God intends to bring us all together into one family of brothers and sisters and make us his people: a people made up of beloved children, all united in the one embrace of his love.
ขณะที่พวกเราได้มาร่วมกิจกรรมปีศักดิ์สิทธิ์สำหรับทีมซีนอดและองค์กรแห่งการมีส่วนร่วมต่าง ๆ พวกเราย่อมได้รับคำเชื้อเชิญให้รำพึงไตร่ตรองและค้นพบอีกครั้งเกี่ยวกับธรรมล้ำลึกแห่งพระศาสนจักร ซึ่งไม่ได้เป็นเพียงองค์กรศาสนา และไม่ได้เป็นเพียงโครงสร้างที่ประกอบด้วยบรรดาผู้ใหญ่ในลำดับชั้นต่าง ๆ หากแต่สภาสังคายนาวาติกันที่สองได้เตือนใจพวกเราว่า พระศาสนจักรเป็นเครื่องหมายอันมองเห็นได้ที่สื่อถึงเอกภาพระหว่างพระเจ้ากับมนุษยชาติ เป็นที่ซึ่งพระเจ้าทรงมุ่งหมายจะรวบรวมพวกเราเข้าเป็นครอบครัวเดียวกัน ให้พวกเราเป็นพี่น้องชายหญิงสำหรับกันและกัน และให้พวกเราได้เป็นประชากรของพระองค์ ให้พวกเราเป็นประชากรที่ประกอบด้วยบรรดาบุตรชายหญิงอันเป็นที่รัก ซึ่งเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันภายในอ้อมกอดแห่งความรักหนึ่งเดียวของพระองค์
Contemplating the mystery of ecclesial communion, generated and preserved by the Holy Spirit, we can also understand the meaning of synodal teams and participatory bodies. They express what occurs within the Church, where relationships do not respond to the logic of power but to that of love. The former – to recall a constant warning from Pope Francis – is a “worldly” logic. Conversely, in the Christian community, primacy belongs to the spiritual life, which reveals to us that we are all children of God, brothers and sisters, called to serve one another.
เมื่อพวกเราไตร่ตรองธรรมล้ำลึกแห่งความสนิทสัมพันธ์ของพระศาสนจักรที่พระจิตเจ้าได้ทรงบันดาลให้มีขึ้นและทรงรักษาไว้ พวกเราก็ย่อมจะเข้าใจว่า อะไรคือความหมายของทีมซีนอดและองค์กรแห่งการมีส่วนร่วมทั้งหลาย องค์กรเหล่านี้มีไว้เพื่อแสดงออกว่า ในพระศาสนจักรนี้มีความสัมพันธ์ที่ไม่ได้มาจากตรรกะแห่งอำนาจ หากแต่มาจากตรรกะแห่งความรัก สมเด็จพระสันตะปาปาฟรานซิสได้ทรงเตือนใจพวกเราเสมอว่า ตรรกะแห่งอำนาจเป็นตรรกะ “ฝ่ายโลก” แต่ในทางตรงกันข้าม สิ่งที่สำคัญสูงสุดในประชาคมคริสตชนย่อมเป็นชีวิตฝ่ายจิต ซึ่งเผยให้พวกเราเห็นว่า พวกเราทุกคนเป็นบุตรชายหญิงของพระเจ้า เป็นพี่น้องกัน และได้รับเรียกให้รับใช้ซึ่งกันและกัน
The supreme rule in the Church is love. No one is called to dominate; all are called to serve. No one should impose his or her own ideas; we must all listen to one another. No one is excluded; we are all called to participate. No one possesses the whole truth; we must all humbly seek it and seek it together.
ความรักเป็นกฎเกณฑ์สูงสุดในพระศาสนจักร ไม่มีใคร[ในพระศาสนจักร]ที่ถูกเรียกให้มาครอบงำคนอื่น เพราะทุกคนล้วนถูกเรียกให้มารับใช้ ไม่มีใครที่มีสิทธิยัดเยียดความคิดของตัวเองให้ผู้อื่นต้องยอมตาม หากแต่พวกเราทุกคนจะต้องรับฟังซึ่งกันและกัน ไม่มีใครที่ถูกกีดกันออกไป เพราะพวกเราทุกคนถูกเรียกให้มีส่วนร่วม ไม่มีใครที่ครอบครองความจริงทั้งหมด หากแต่ความจริงย่อมเป็นสิ่งที่พวกเราทุกคนจะต้องค้นหาอย่างสุภาพถ่อมตนไปด้วยกัน
The very word “together” expresses the call to communion in the Church. Pope Francis reminded us of this in his final Message for Lent: “…to journey together. The Church is called to walk together, to be synodal. Christians are called to walk at the side of others, and never as lone travelers. The Holy Spirit impels us not to remain self-absorbed, but to leave ourselves behind and keep walking towards God and our brothers and sisters. Journeying together means consolidating the unity grounded in our common dignity as children of God” (Message for Lent, 25 February 2025).
คำว่า “ไปด้วยกัน” เป็นเสียงเรียกให้ผู้คนเข้าสู่ความสนิทสัมพันธ์ของพระศาสนจักร สมเด็จพระสันตะปาปาฟรานซิสได้ทรงเตือนใจพวกเราเอาไว้ในสารเทศกาลมหาพรตฉบับสุดท้ายของพระองค์ว่า “พระศาสนจักรถูกเรียกให้ก้าวเดินไปด้วยกัน หรือที่เรียกว่า ‘ซีนอด’ คริสตชนย่อมถูกเรียกให้ก้าวเดินอยู่เคียงข้างผู้อื่น ไม่ใช่ให้เดินทางไปเพียงลำพัง พระจิตเจ้าย่อมทรงกระตุ้นให้เราทั้งหลายไม่หมกมุ่นอยู่แต่กับตัวเอง หากแต่ให้เราทั้งหลายละทิ้งอัตตาของเราไว้เบื้องหลัง และให้เราก้าวเดินอย่างไม่หยุดยั้งเพื่อไปหาพระเจ้า และไปหาพี่น้องชายหญิงของพวกเรา การเดินทางไปด้วยกันย่อมหมายถึงการเสริมสร้างเอกภาพบนพื้นฐานแห่งศักดิ์ศรีที่เราทั้งหลายมีอยู่ร่วมกันในฐานะบุตรชายหญิงของพระเจ้า ” (สารสำหรับเทศกาลมหาพรต, 25 กุมภาพันธ์ 2025).
Walking together: this is apparently what the two characters neglect to do in the parable we have just heard in the Gospel. Both the Pharisee and the tax collector go up to the Temple to pray. We could say that they “go up together” or, at least, they find themselves together in the sacred place. Yet they are divided; and there is no communication between them. Both take the same path, but they do not walk together. Both are in the Temple; but one takes the first place, and the other remains behind. Both pray to the Father, but without being brothers and without having anything in common.
ในเรื่องอุปมาที่พวกเราเพิ่งได้ฟังไปในพระวรสาร เราย่อมเห็นชัดเจนว่า มีตัวละครสองคนในเรื่องที่ไม่ได้ก้าวเดินไปด้วยกัน [กล่าวคือ ถึงแม้ว่า]ทั้งชาวฟาริสีและคนเก็บภาษีต่างขึ้นไปยังพระวิหารเพื่ออธิษฐานภาวนา ซึ่งเราอาจกล่าวได้ว่าพวกเขา “ขึ้นไปด้วยกัน” หรืออย่างน้อยที่สุด พวกเขาก็ได้ไปอยู่ด้วยกันในสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ แต่พวกเขาก็ยังคงแตกแยก ไม่มีการสื่อสารกันระหว่างสองคนนี้ ทั้งสองคนเดินไปบนเส้นทางเดียวกัน แต่พวกเขาไม่ได้เดินไปด้วยกัน พวกเขาทั้งคู่อยู่ในพระวิหาร แต่คนหนึ่งไปอยู่ข้างหน้า อีกคนหนึ่งยังคงอยู่ข้างหลัง ทั้งคู่ได้อธิษฐานภาวนาต่อพระเจ้าพระบิดา แต่พวกเขาไม่ได้เป็นพี่น้องกัน ไม่ได้มีสิ่งใดร่วมกันเลย
This division depends above all on the Pharisee’s attitude. His prayer, though seemingly addressed to God, is only a mirror in which he looks at, justifies and praises himself. As Saint Augustine writes, he “went up to pray: he had no mind to pray to God, but to laud himself” (Discourse 115, 2). Feeling superior, he judges the other with contempt and looks down on him. The Pharisee is obsessed with his own ego and, in this way, ends up focused on himself without having a relationship with either God or others.
ความแตกแยกเช่นนี้ เหนือสิ่งอื่นใดมีสาเหตุมาจากทัศนคติของชาวฟาริสี ถึงแม้คำภาวนาของเขาจะดูเหมือนเป็นการพูดกับพระเจ้า แต่ที่จริงแล้วเป็นเพียงกระจกที่เขาใช้ส่องดูตัวเองและชื่นชมตนเองว่าเป็นผู้ชอบธรรม ดังที่นักบุญเอากุสตินได้เขียนไว้ว่า “เขาขึ้นไป[ยังพระวิหาร]เพื่ออธิษฐานภาวนา แต่เขาไม่มีใจที่จะสรรเสริญพระเจ้า เพราะใจของเขาเอาแต่ชื่นชมยกย่องตัวเอง” (บทไตร่ตรอง เรื่องที่ 115, ข้อ 2) เขารู้สึกว่าตนเองดีเลิศกว่าคนอื่น เขาจึงตัดสินคนอื่นด้วยสายตาดูถูก ชาวฟาริสีเอาแต่หมกมุ่นอยู่กับอัตตาของตนเอง และเช่นนี้เอง ในท้ายที่สุดเขาก็จดจ่ออยู่กับตัวเองอย่างเดียว โดยที่ไม่มีความสัมพันธ์กับพระเจ้าหรือกับผู้อื่นเลย
Brothers and sisters, this can also happen in the Christian community. It happens when the ego prevails over the collective, causing an individualism that prevents authentic and fraternal relationships. It also occurs when the claim to be better than others, as the Pharisee does with the tax collector, creates division and turns the community into a judgmental and exclusionary place; and when one leverages one’s role to exert power, rather than to serve.
พี่น้องชายหญิงที่รัก เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้ในประชาคมคริสตชนเช่นกัน ในยามอัตตามีชัยชนะเหนือส่วนรวมและทำให้เกิดความคิดเน้นปัจเจกที่เป็นอุปสรรคต่อความสัมพันธ์เป็นพี่น้องที่แท้จริง นอกจากนี้ยังอาจเกิดขึ้นได้เช่นกันในยามที่มีคนอ้างว่าตนเองดีกว่าคนอื่น เช่นเดียวกับที่ชาวฟาริสีกระทำกับคนเก็บภาษี ทำให้เกิดความแตกแยก และทำให้ประชาคมกลายเป็นสถานที่แห่งการตัดสินและกีดกัน และยังเกิดขึ้นได้อีกด้วยในยามที่มีคนใช้บทบาทหน้าที่ของตนเพื่อที่จะมีอำนาจเหนือผู้อื่น ไม่ใช่เพื่อรับใช้ผู้อื่น
We should, however, focus our attention on the tax collector. With the same humility that he showed, we too must recognize within the Church that we are all in need of God and of one another, which leads us to practice reciprocal love, listen to each other and enjoy walking together. It is based on the knowledge that Christ belongs to those who are humble, not to those who elevate themselves above the flock (cf. Saint Clement of Rome, Letter to the Corinthians, c. XVI).
อย่างไรก็ตาม คนที่เราจะต้องมุ่งให้ความสนใจ[ไม่ใช่ชาวฟาริสี] หากแต่เป็นคนเก็บภาษี เราจะต้องมีความสุภาพถ่อมตนในแบบเดียวกับที่คนเก็บภาษีได้แสดงออก และเราจะต้องยอมรับว่าพวกเราทุกคนในพระศาสนจักรล้วนต้องพึ่งพระเจ้า และจะต้องอยู่ร่วมกัน พึ่งพากันและกัน ความคิดแบบนี้จะช่วยให้เราสามารถแสดงความรักให้แก่กัน รับฟังซึ่งกันและกัน และยินดีที่จะก้าวเดินไปด้วยกันได้ แต่เราจะมีความคิดแบบนี้ก็ต่อเมื่อเรารู้ว่า พระคริสตเจ้า[ทรงเป็นมิตร]ของคนต่ำต้อย ไม่ใช่ของคนจำพวกที่ยกตัวเองเหนือกว่าผู้อื่นในฝูงแกะ[เดียวกันของพระเจ้า] (เทียบ นักบุญเคลเมนต์แห่งโรม, จดหมายถึงชาวโครินธ์, บทที่ 16)
The synodal teams and participatory bodies are an image of this Church that lives in communion. Please trust me when I tell you that by listening to the Spirit in dialogue, fraternity and parrhesia, you will help us to understand that, prior to any differences, we are called in the Church to walk together in the pursuit of God. By clothing ourselves with the sentiments of Christ, we expand the ecclesial space so that it becomes collegial and welcoming.
ทีมซีนอดและองค์กรแห่งการมีส่วนร่วมต่าง ๆ เป็นภาพลักษณ์ของพระศาสนจักรที่มีชีวิตภายในความสนิทสัมพันธ์ ขอให้ลูกทุกคนจงเชื่อพ่อ เมื่อพ่อพูดว่า ถ้าลูกรับฟังพระจิตเจ้าภายในการเสวนา ความเป็นพี่น้อง และการพูดอย่างตรงไปตรงมา ลูกก็จะทำให้พวกเราทุกคนเข้าใจว่า พวกเราในพระศาสนจักรล้วนถูกเรียกให้ก้าวเดินไปแสวงหาพระเจ้าด้วยกัน สิ่งนี้มีความสำคัญยิ่งกว่าความแตกต่างใด ๆ [ที่มีอยู่ในท่ามกลางพวกเรา] หากพวกเราสวมอาภรณ์ คือการมีความรู้สึกนึกคิดแบบพระคริสตเจ้า พวกเราก็ย่อมจะทำให้พื้นที่ของพระศาสนจักรขยายวงกว้าง กลายเป็นพื้นที่แห่งการต้อนรับและความสามัคคี
This will enable us to live with confidence and a new spirit amid the tensions that run through the life of the Church: between unity and diversity, tradition and novelty, authority and participation. We must allow the Spirit to transform them, so that they do not become ideological contrapositions and harmful polarizations. It is not a question of resolving them by reducing one to the other, but of allowing them to be purified by the Spirit, so that they may be harmonized and oriented toward a common discernment.
หากว่าพวกเราทำได้เช่นนี้ พวกเราก็จะสามารถเจริญชีวิตด้วยความมั่นใจและด้วยจิตวิญญาณแบบใหม่ ถึงแม้ว่าพวกเราจะอยู่ท่ามกลางความตึงเครียดต่าง ๆ ในพระศาสนจักร เช่น ความตึงเครียดระหว่างเอกภาพกับความหลากหลาย ความตึงเครียดระหว่างจารีตประเพณีดั้งเดิมกับการปรับตัวแบบใหม่ และความตึงเครียดระหว่างการใช้สิทธิอำนาจโดยชอบธรรมกับการมีส่วนร่วม พวกเราจะต้องยอมให้พระจิตเจ้าทรงกระทำการเพื่อไม่ให้ความตึงเครียดเหล่านี้กลายเป็นการเผชิญหน้าทางอุดมการณ์หรือกลายเป็นการแบ่งขั้วที่มีแต่จะทำอันตราย สิ่งที่พวกเราควรกระทำไม่ใช่การผสานความตึงเครียดเหล่านี้ให้เหลือเพียงขั้วเดียว หากแต่คือการชำระสิ่งเหล่านี้ให้บริสุทธิ์อาศัยพระจิตเจ้า เพื่อให้สิ่งต่าง ๆ เหล่านี้สอดประสานและมีทิศทางมุ่งสู่การไตร่ตรองแยกแยะร่วมกัน
As synodal teams and members of participatory bodies, you know that ecclesial discernment requires “interior freedom, humility, prayer, mutual trust, an openness to the new and a surrender to the will of God. It is never just a setting out of one’s own personal or group point of view or a summing up of differing individual opinions” (Final Document, 26 October 2024, 82). Being a synodal Church means recognizing that truth is not possessed, but sought together, allowing ourselves to be guided by a restless heart in love with Love.
ในฐานะที่ลูกร่วมอยู่ในทีมซีนอดและองค์กรแห่งการมีส่วนร่วมต่าง ๆ ลูกย่อมรู้ว่าสิ่งจำเป็นสำหรับการไตร่ตรองแยกแยะในพระศาสนจักร คือ “เสรีภาพภายใน ความสุภาพถ่อมตน การอธิษฐานภาวนา ความไว้ใจกันและกัน การเปิดกว้างต่อสิ่งใหม่ ๆ และการน้อมรับพระประสงค์ของพระเจ้า” เพราะ[การไตร่ตรองแยกแยะในพระศาสนจักร] “ไม่ได้เป็นเพียงการกำหนดมุมมองของตัวเองหรือของกลุ่ม และไม่ได้เป็นเพียงการประมวลความเห็นที่แต่ละคนมีอยู่แตกต่างกัน” (เอกสารสุดท้ายของซีนอด, 26 ตุลาคม 2024, ข้อ 82) การเป็นพระศาสนจักรที่ก้าวเดินไปด้วยกัน ย่อมหมายความถึงการยอมรับว่า ความจริงไม่ใช่สิ่งที่อยู่ภายใต้การครอบครองของใคร หากแต่เป็นสิ่งที่จะต้องแสวงหาไปด้วยกัน ด้วยการยอมให้หัวใจที่ไม่รู้จักพักผ่อนได้นำทางเราไปด้วยความรัก และภายในความรัก
Dear friends, we must dream of and build a more humble Church; a Church that does not stand upright like the Pharisee, triumphant and inflated with pride, but bends down to wash the feet of humanity; a Church that does not judge as the Pharisee does the tax collector, but becomes a welcoming place for all; a Church that does not close in on itself, but remains attentive to God so that it can similarly listen to everyone. Let us commit ourselves to building a Church that is entirely synodal, ministerial and attracted to Christ and therefore committed to serving the world.
มิตรที่รักทั้งหลาย พวกเราจะต้องฝันถึงพระศาสนจักรที่สุภาพถ่อมตนยิ่งขึ้น และจะต้องทำให้พระศาสนจักรสุภาพถ่อมตนยิ่งขึ้นด้วย เพื่อที่พระศาสนจักรจะไม่ยืนทะนงด้วยความยะโสโอหังและด้วยชัยชนะเหมือนกับชาวฟาริสี หากแต่โน้มลงล้างเท้าของมนุษยชาติ เพื่อที่พระศาสนจักรจะไม่ตัดสินผู้อื่นเหมือนกับที่ชาวฟาริสีตัดสินคนเก็บภาษี หากแต่กลายเป็นสถานที่ที่ต้อนรับทุกคน เพื่อที่พระศาสนจักรจะไม่ปิดกั้นอยู่กับตัวเอง หากแต่มีใจจดจ่อยังพระเจ้า และรับฟังทุกคนได้ในทำนองเดียวกัน ขอให้พวกเราจงมุ่งมั่นสร้างพระศาสนจักรที่ก้าวเดินไปด้วยกันและมุ่งยังพระคริสตเจ้า เพื่อให้พระศาสนจักรนี้มุ่งมั่นที่จะรับใช้โลกด้วย
Upon all of us, and the Church spread throughout the world, I invoke the intercession of the Virgin Mary with the words of the Servant of God Don Tonino Bello: “Holy Mary, woman of conviviality, nourish in our Churches the desire for communion … Help them to overcome internal divisions. Intervene when the demon of discord creeps into their midst. Extinguish the fires of factionalism. Reconcile mutual disputes. Defuse their rivalries. Stop them when they decide to go their own way, neglecting convergence on common projects” (Maria, Donna dei Nostri Giorni, 99).
บัดนี้ พ่อขออธิษฐานภาวนา ขอให้พระนางมารีย์พรหมจารีโปรดเสนอวิงวอนเพื่อพวกเราทั้งหลาย และเพื่อพระศาสนจักรที่แผ่ขยายไปทั่วโลก ด้วยคำภาวนาของผู้รับใช้พระเจ้า คุณพ่อโตนีโน เบลโล ดังนี้ว่า “โอ้พระแม่มารีย์ผู้ศักดิ์สิทธิ์ ท่านเป็นสตรีแห่งการอยู่ร่วมกันอย่างเป็นสุข โปรดทำนุบำรุงให้ความปรารถนาถึงความสนิทสัมพันธ์จงมีอยู่ในพระศาสนจักรของพวกเรา โปรดช่วยให้ผู้คนทั้งหลายในพระศาสนจักรเอาชนะความแตกแยกภายใน และโปรดช่วยพวกเขาให้ปลอดภัยจากปีศาจแห่งความแตกแยกเมื่อมันพยายามแทรกตัวเข้ามา โปรดดับไฟแห่งการแบ่งพรรคแบ่งพวก โปรดระงับการทะเลาะเบาะแว้ง โปรดบรรเทาการแก่งแย่งชิงดีชิงเด่น โปรดยับยั้งไม่ให้ผู้คนแยกย้ายเดินไปตามความคิดของตนเอง โดยที่ไม่ยอมแสวงหาจุดร่วมในเรื่องต่าง ๆ ที่พึงกระทำร่วมกัน” (พระนางมารีย์ สตรีแห่งยุคสมัยของพวกเรา, 99).
May the Lord grant us this grace: to be rooted in God’s love so that we may live in communion with one another and be, as a Church, witnesses of unity and love.
ขอองค์พระผู้เป็นเจ้าโปรดประทานพระหรรษทาน ให้เราทั้งหลายมีรากฐานอยู่ในความรักของพระเจ้า เพื่อที่พวกเราจะได้มีชีวิตภายในความสนิทสัมพันธ์ซึ่งกันและกัน และให้พวกเราในฐานะพระศาสนจักรได้เป็นพยานถึงเอกภาพและความรักด้วยเทอญ
(วิษณุ ธัญญอนันต์ และวรินทร เติมอริยบุตร แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
เก็บบทเทศน์ HOMILY ของพระสันตะปาปาเลโอมาแบ่งปันและเพื่อการไตร่ตรอง)