บทเทศน์และข้อคิดสมโภชนักบุญเปโตรและนักบุญเปาโล
(มธ 16:13-19 / กจ 12:1-11 / 2 ทธ 4:6-8,17-18)
หัวข้อ: “ศิลาและธรรมทูต : พระศาสนจักรเข้มแข็งได้ เพราะความอ่อนแอที่พระเจ้าทรงเปลี่ยนให้เป็นพระพร”
“เสาหลักที่ต่างกัน แต่หัวใจดวงเดียวกัน”
1. ผู้ถือกุญแจสวรรค์
วันนี้เราสมโภชอัครสาวกผู้ยิ่งใหญ่สององค์ คือนักบุญเปโตรและนักบุญเปาโล เวลาเรานึกถึงนักบุญเปโตร เรามักจะนึกภาพ… ท่านคือผู้ถือ “กุญแจสวรรค์” คอยเฝ้าประตูสวรรค์ เรื่องที่เกิดคือ…
วันหนึ่ง พระเยซูเจ้าเสด็จไปตรวจความเรียบร้อยที่ประตูสวรรค์ แล้วทรงพบว่ามีวิญญาณบางดวงที่ “ประวัติไม่ค่อยดี” หลุดรอดเข้ามาเดินเล่นในสวรรค์เต็มไปหมด พระองค์จึงเสด็จไปถามนักบุญเปโตรทันที
พระเยซูเจ้า: “เปโตร! ทำไมปล่อยให้คนพวกนี้เข้ามาล่ะ? เจ้าทำหน้าที่เฝ้าประตูและถือกุญแจอย่างไรกันกัน!”
นักบุญเปโตร: (ทำหน้าเลิ่กลั่ก เกาหัว แล้วกระซิบตอบ) “โธ่… พระเยซูเจ้าข้า อย่าต่อว่าผมแรงนักเลยครับ… ทุกครั้งที่ผมล็อกประตูใหญ่และปฏิเสธไม่ให้พวกเขารวมถึงคนบาปเข้ามา… แต่คุณแม่ของพระองค์ (พระนางมารีย์) ก็แอบไปเปิดหน้าต่างข้างหลังสวรรค์ แล้วหย่อนประคำลงไปดึงพวกเขาเข้ามาทุกทีเลยครับ! ลูกจะไปกล้าห้ามคุณแม่ได้ยังไงล่ะครับ?!”
เรื่องนี้แม้จะเป็นเรื่องแบบขำๆ แต่ขำแบบมีความจริงซ่อนอยู่ และเปโตรก็มักจะรับบทผู้แบกรับความกดดันเสมอ!) ซึ่งสะท้อนให้เห็นว่า สวรรค์และพระศาสนจักรไม่ได้มีไว้สำหรับบุคคลสมบูรณ์แบบ แต่มีไว้สำหรับคนบาปที่ได้รับพระเมตตา
2. ตัวตนแท้จริงของอัครสาวกทั้งสององค์: ความแตกต่างที่ทรงพลัง
เมื่อเรามองดูบุคลิกของนักบุญเปโตรและนักบุญเปาโล เราจะเห็น ความแตกต่างอย่างสุดขั้ว:
- นักบุญเปโตร: ชาวประมงธรรมดาๆ พูดจาโผงผาง ขี้กลัว เคยปฏิเสธพระเยซูถึง 3 ครั้ง แต่พระองค์ทรงเลือกท่านให้เป็น “ศิลา” และเป็นพระสันตะปาปาองค์แรก
- นักบุญเปาโล: นักวิชาการ หัวกะทิ เคร่งครัดในธรรมบัญญัติ อดีตคนจับกุมและเข่นฆ่าคริสตชน แต่กลับใจมาเป็นอัครสาวกผู้ประกาศข่าวดีไปทั่วโลก
ทำไมพระเจ้าทรงเลือกบุคคลเช่นนี้? ทำไมไม่เลือกคนที่ชีวิตราบรื่น ไม่มีประวัติเสื่อมเสีย? นั่นเป็นเพราะพระองค์ต้องการแสดงให้เห็นว่า พระศาสนจักรไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยความสามารถของมนุษย์ แต่ขับเคลื่อนด้วย “พระหรรษทาน” ของพระเจ้า
3. ข้อคิดเพื่อการไตร่ตรองกับพระศาสนจักรและโลกปัจจุบัน
ในสถานการณ์ปัจจุบันที่โลกเราเต็มไปด้วยความแตกแยก เทคโนโลยีที่รวดเร็ว โลกออนไลน์ที่พร้อมจะ “ตัดสินและลงทัณฑ์” คนที่ทำผิดพลาดอย่างรุนแรง พระศาสนจักรและคริสตชนกำลังเผชิญหน้ากับความท้าทายครั้งใหญ่ บทเรียนจากท่านทั้งสองให้แง่คิดกับเรา 2 ประการ:
1) ความหลากหลายที่ไม่ใช่ความแตกแยก (Unity in Diversity)
ในปัจจุบัน พระศาสนจักรกำลังเดินหน้าในกระบวนการ “Synod” (การเดินไปด้วยกัน) นักบุญเปโตรและเปาโลเคยมีความเห็นไม่ตรงกัน (เช่น เรื่องการเข้าสุหนัดและการถือตามธรรมเนียมยิว) พวกท่านถกเถียงกัน แต่พวกเขาไม่ได้ “ตัดขาดจากกัน” พวกเขากลับมาจับมือกันเพราะมีพระเยซูเจ้าเป็นศูนย์กลาง “ความแตกต่างไม่ใช่ความแตกแยก”
บทเรียนปัจจุบัน: ในสังคมหรือในวัดของเรา เราอาจมีความเห็นต่าง มีช่องว่างระหว่างวัย (Generation Gap) หรือวิธีคิดที่ต่างกัน แต่นั่นไม่ใช่ข้ออ้างที่จะเกลียดชังกัน เปโตรและเปาโลสอนเราว่า เราสามารถแตกต่างกันได้ในวิธีการ แต่เราต้องเป็นหนึ่งเดียวกันในความรักของพระเยซูคริสต์
2) พระเจ้าผู้ให้โอกาสครั้งที่สองเสมอ
โลกปัจจุบันมักจะไม่ให้อภัยผู้ที่ก้าวพลาด หากใครทำผิดจะถูก “แบน” หรือขุดคุ้ยประวัติ ขอให้เรามองดูผู้นำพระศาสนจักรของเราสิ! คนหนึ่งเคยปฏิเสธพระเจ้า อีกคนเคยเป็นฆาตกรล่าคริสตชน
บทเรียนปัจจุบัน: หากวันนี้เรารู้สึกท้อแท้ ลำบากใจ อึดอัดใจ รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนบาป ไม่คู่ควร หรือเหนื่อยล้ากับปัญหารุมเร้าในชีวิต ขอให้มองดูเปโตรและเปาโล พระเจ้าไม่ได้ทรงเรียกคนที่พร้อม แต่ทรงทำให้คนที่พระองค์ทรงเรียกมีความพร้อม ขอเพียงเราเปิดใจให้พระองค์เปลี่ยนชีวิต
4. วิ่งไปให้ถึงเส้นชัย
นักบุญเปาโลได้กล่าวไว้ในจดหมายของท่านอย่างทรงพลังว่า: “ข้าพเจ้าได้ต่อสู้มาอย่างดีเยี่ยม ได้วิ่งมาถึงเส้นชัย และได้รักษาความเชื่อไว้แล้ว” (2 ทธ 4:7) ส่วนนักบุญเปโตรก็ได้สละชีวิตกางเขนกลับหัวเพื่อยืนยันความรักที่มีต่อพระองค์
ขอให้เราถามตัวเองในวันนี้ด้วยคำถามที่พระเยซูเจ้าทรงถามเปโตรว่า “ท่านรักเรามากกว่าคนเหล่านี้หรือ?”
ขอให้ไฟแห่งความรักของนักบุญเปโตร และไฟแห่งความร้อนรนของนักบุญเปาโล จุดประกายในใจของเราคริสตชนทุกคนในวันนี้ เพื่อที่เราจะได้กล้าหาญออกไปเป็น “ศิลา” ที่มั่นคงในครอบครัว และเป็น “ผู้นำข่าวดี” ไปสู่โลกที่กำลังโหยหาความรักและความหวัง… อาเมน
อยากเล่าเรื่องราวให้ฟังเกี่ยวกับ “ผู้ตรวจการจากสวรรค์”
วันหนึ่งที่ประตูสวรรค์ นักบุญเปโตรกำลังนั่งตรวจสมุดรายชื่อวิญญาณด้วยความอ่อนล้า เพราะช่วงนั้นมีวิญญาณขึ้นมาสวรรค์เยอะมาก ทันใดนั้น พระเยซูเจ้าเสด็จมาหาพร้อมกับชายคนหนึ่งที่ดูท่าทางภูมิฐาน มีการศึกษาสูง และดูเคร่งครัดมาก
พระเยซูเจ้าตรัสกับเปโตรว่า: “เปโตร… ชายคนนี้ตอนอยู่บนโลกเขาเป็นนักกฎหมายและนักทฤษฎีที่เก่งมาก เขาเขียนตำราศาสนศาสตร์ไว้มากมาย และเขามักจะวิพากษ์วิจารณ์การทำงานของพระศาสนจักรและพวกอัครสาวกอยู่เสมอ วันนี้เขามาถึงสวรรค์แล้ว เราอยากให้เขามาช่วย ‘ตรวจสอบระบบการคัดกรองคนเข้าสวรรค์’ ของเจ้าหน่อย ดูซิว่ามีช่องโหว่ตรงไหนไหม”
นักบุญเปโตรได้ยินดังนั้นก็เหงื่อตก (เพราะรู้ตัวว่าตัวเองชอบใจดีปล่อยคนบาปเข้าสวรรค์บ่อยๆ) แต่ก็ขัดบัญชาไม่ได้ จึงยอมให้ชายคนนั้นรื้อดูเอกสาร ทบทวนกฎเกณฑ์ และตรวจสอบบัญชีรายชื่อวิญญาณอย่างละเอียด
ผ่านไปสามวัน ชายคนนั้นเดินกลับมาหาเปโตรด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ถือแฟ้มรายงานปึกใหญ่ แล้วพูดด้วยเสียงอันดังว่า: “ท่านเปโตร! ระบบงานของท่านหละหลวมมาก! ท่านปล่อยให้คนบาป คนขโมย คนที่กลับใจนาทีสุดท้ายเข้าสวรรค์เต็มไปหมด! ข้าพเจ้าได้เขียนรายงานความผิดพลาดทั้งหมดนี้ไว้แล้ว และข้าพเจ้ากำลังจะนำรายงานฉบับนี้ไปยื่นต่อ ‘เบื้องบน’ เพื่อปฏิรูประบบสวรรค์ใหม่ทั้งหมด และถอนสิทธิ์การถือกุญแจของท่าน!”
นักบุญเปโตรหน้าถอดสี รีบถามด้วยความกังวลว่า: “ท่าน… ท่านจะเอาหลักฐานพวกนี้ไปส่งให้ใคร? พระบิดา หรือ พระจิตเจ้า?”
ชายคนนั้นยืดอก ตอบอย่างมั่นใจและหักมุมว่า: “เปล่า! ข้าพเจ้าจะเอาไปส่งให้ ‘นักบุญเปาโล’ …เพราะท่านเปาโลเป็นคนเขียนกฎเกณฑ์เรื่องความถูกต้องไว้ชัดเจนที่สุด ท่านเปาโลต้องอยู่ข้างข้าพเจ้าแน่นอน!”
ทันใดนั้นเอง… มีเสียงหัวเราะหึๆ ดังมาจากข้างหลังประตู พอชายคนนั้นหันไป ก็พบกับ นักบุญเปาโล ที่เดินเข้ามากอดคอ นักบุญเปโตร อย่างสนิทสนม แล้วเปาโลก็หันไปพูดกับชายนักกฎหมายคนนั้นด้วยรอยยิ้มว่า:
“อ๋อ… ขอบคุณมากนะสำหรับรายงาน แต่เสียใจด้วยนะเพื่อน… หลักวิชาการและกฎเกณฑ์ที่ฉันเคยเขียนไว้เมื่ออยู่บนโลกน่ะ พอฉันขึ้นมาบนสวรรค์แล้วเห็นพระเมตตาของพระเจ้า… ฉันก็เป็นคนบอกให้เปโตรแอบเผาตำราพวกนั้นทิ้งไปตั้งนานแล้วล่ะ! ไป… เปโตร ไปหาอะไรดื่มฉลองกันดีกว่า!”
พี่น้องครับ เรื่องนี้สอนใจว่า คนเรามักจะใช้ “กฎเกณฑ์และความสมบูรณ์แบบ” มาเป็นตัวตั้งในการตัดสินคนอื่น เหมือนที่ชายคนนั้นคิดว่านักบุญเปาโลผู้เคร่งครัดธรรมบัญญัติจะต้องพิพากษาคนอื่นอย่างรุนแรง
แต่ความจริงที่หักมุมยิ่งกว่าคือ ทั้งเปโตรและเปาโล ต่างเป็นผู้ที่เคย “พังทลาย” เพราะความมั่นใจในตัวเองมาแล้วทั้งสิ้น เปโตรเคยมั่นใจว่าจะไม่ทรยศพระองค์ แต่ก็ล้มเหลว เปาโลเคยมั่นใจว่ากฎเกณฑ์และการฆ่าคริสตชนคือสิ่งที่ถูกต้อง แต่ก็หน้าแตกจนตาบอดบนทางไปเมืองดามัสกัส
สิ่งที่ทำให้ท่านทั้งสองเป็นเสาหลักของพระศาสนจักร ไม่ใช่เพราะท่าน “ไม่เคยทำผิด” แต่เพราะท่านรู้ว่า “พระเมตตาของพระเจ้านั้นใหญ่กว่าความผิดพลาดของมนุษย์”
ในพระศาสนจักรปัจจุบัน ขอให้เราเลิกจับผิดกันด้วยกฎเกณฑ์ที่ปราศจากความรัก แต่ให้เราสวมกอดกันด้วยความเข้าใจและการอภัย เหมือนที่เปโตรและเปาโลจับมือกันขับเคลื่อนพระศาสนจักร
อาแมน ขอให้ทุกท่านมีความสุขวันอาทิตย์ วันพระเจ้า
วิษณุ ธัญญอนันต์ เจ้าวัดเซนต์จอห์น ลาดพร้าว กรุงเทพฯ
ช่องทางติดตามข้อคิดบทเทศน์ประจำวัน
ID Line : @vissanu201
https://lin.ee/6gZZDwO
รูปภาพ
