ข้อคิดในมิสซา วันศุกร์ที่ 5 มิถุนายน ค.ศ.2026 - ข้อคิดบทเทศน์ประจำวัน โดย มงซินญอร์ วิษณุ ธัญญอนันต์

บทเทศน์และข้อคิด วันศุกร์ที่ 5 มิถุนายน 2026

ระลึกถึงนักบุญบอนิฟาส Boniface

พระสังฆราชและมรณสักขี ช่วง ศต. 7-8

พระวาจาพระเจ้าวันนี้จาก 2 ทิโมธี 3:10-17

นี่เป็นหนึ่งในข้อพระคัมภีร์ที่ทรงพลังที่สุดเกี่ยวกับการยืนหยัดในความเชื่อและการเห็นคุณค่าของพระวาจาของพระเจ้า ในช่วงเวลาที่พระศาสนจักรและสังคมเผชิญกับความท้าทายอย่างหนักหน่วง

1. เนื้อหาสาระของพระวาจาจากบทอ่านที่หนึ่ง

บริบทของตอนนี้คือ อัครสาวกเปาโลกำลังเขียนจดหมายฝากฉบับสุดท้ายในชีวิตของท่านจากคุกในกรุงโรมถึง “ทิโมธี” พระอัครสังฆราชหนุ่มที่เป็นลูกในความเชื่อ เพื่อให้กำลังใจเขายืนหยัดท่ามกลางลัทธิเท็จเทียมและการถูกข่มเหง

โดยเปาโลได้แบ่งคำสอนออกเป็น 2 ส่วนหลักๆ

แบบอย่างชีวิตในความทุกข์ยาก เปาโลเตือนสติทิโมธีว่า เขาได้เห็นวิถีชีวิต ความเชื่อ ความอดทน และการถูกข่มเหงของเปาโลมาโดยตลอด และย้ำความจริงที่เจ็บปวดแต่เป็นเรื่องจริงว่า “ทุกคนที่ส่องชีวิตตามทางพระเจ้าในพระเยซูคริสต์จะถูกข่มเหง” ในขณะที่คนชั่วและคนหลอกลวงจะยิ่งแย่ลง
อาวุธลับคือพระคัมภีร์ เปาโลสั่งให้ทิโมธียึดมั่นในสิ่งที่เรียนรู้มาตั้งแต่เด็ก และประกาศถึงคุณลักษณะอันยิ่งใหญ่ของพระวาจาพระเจ้า ซึ่งคริสตชนต้องใส่ใจในการเรียนรู้

“พระคัมภีร์ทุกตอนได้รับการดลใจจากพระเจ้า และเป็นประโยชน์ในการสอน การตักเตือนว่ากล่าว การปรับปรุงแก้ไขคนให้เป็นคนดี และการอบรมในทางธรรม เพื่อบุคคลของพระเจ้าจะพรักพร้อมที่จะทำการดีทุกอย่าง” — (2 ทิโมธี 3:16-17)

2. ข้อคิดสำหรับสถานการณ์ปัจจุบัน

โลกในยุคปัจจุบันเต็มไปด้วยข้อมูลข่าวสารที่ท่วมท้น ค่านิยมที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว เราสามารถนำพระวาจาตอนนี้มาปรับใช้ได้ 3 ด้านหลักๆ คือ…

เตรียมใจรับแรงกดดันทางสังคม (Social Pressure): ปัจจุบันการเป็นคริสตชนที่ยึดมั่นในหลักการพระคัมภีร์อาจไม่ได้ถูกข่มเหงด้วยการจับติดคุกเหมือนยุคเปาโล แต่อาจถูกข่มเหงทางสังคม (Social Persecution) เช่น การถูกมองว่าล้าหลัง ถูกล้อเลียน หรือถูกตัดออกจากกลุ่ม พระคัมภีร์ตอนนี้เตือนเราว่า “นี่เป็นเรื่องปกติ” ของผู้ที่เลือกเดินสวนกระแสโลก
การกรองความจริงท่ามกลางความเท็จ กล่าวคือ ในยุคที่ข่าวปลอม (Fake News) และ Fake Guru เติบโตอย่างรวดเร็ว พระวาจาพระเจ้าคือ “ไม้บรรทัดมาตรฐานเดียว” ที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงตามกาลเวลา เราต้องใช้พระคัมภีร์เป็นตัวทดสอบทุกแนวคิดที่เข้ามาในสมองของเรา
ความพากเพียรส่วนตัว “จงดำเนินต่อไปในสิ่งที่เรียนรู้แล้ว” การเติบโตฝ่ายวิญญาณในยุคนี้ไม่ได้เกิดจากประสบการณ์ตื่นเต้นชั่วครั้งชั่วคราว แต่เกิดจากการ “สม่ำเสมอ” ในการอ่านและปฏิบัติตามพระบัญชาพระเจ้าในชีวิตประจำวัน

3. ข้อคิดสำหรับพระศาสนจักร

ข้อความในพระคัมภีร์คือเข็มทิศในการปกป้องและขับเคลื่อนชุมชนความเชื่อ:
ทำหน้าที่ครบทั้ง 4 ด้านของพระวาจาพระเจ้า พระศาสนจักรต้องกล้าที่จะใช้พระคัมภีร์ให้ครบทุกมิติ ไม่ใช่แค่ด้านที่ฟังแล้วสบายใจ (การสอน/การอบรม) แต่รวมถึงด้านที่ท้าทายอัตตาของมนุษย์ด้วย กล่าวคือ…
สอน (ให้รู้ว่าอะไรถูก)
ตักเตือนว่ากล่าว (ให้รู้ว่าอะไรผิด)
ปรับปรุงแก้ไขคนให้เป็นคนดี (ช่วยให้เปลี่ยนจากผิดเป็นถูก)
อบรมในทางชอบธรรม (สร้างนิสัยให้ทำถูกต่อไป)
การสร้างศิษย์ผ่าน “แบบอย่างชีวิต” เปาโลไม่ได้บอกให้ทิโมธีทำตามแค่ “คำพูด” แต่บอกว่าทิโมธีได้เห็น “วิถีชีวิต ความตั้งใจ ความเชื่อ ความอดทน” ของตัวเปาโลเอง พระศาสนจักรในปัจจุบันต้องการผู้นำและพี่เลี้ยงที่ใช้ชีวิตเป็นแบบอย่าง ไม่ใช่แค่สอนทฤษฎีในห้องเรียน
มุ่งเน้นการออกไปรับใช้ จุดประสงค์ของการเรียนพระคัมภีร์ เรียนคำสอน ไม่ใช่เพื่อให้อิ่มเอมในความรู้ฝ่ายวิญญาณอยู่คนเดียว แต่เรียนเพื่อที่จะ “พรักพร้อมที่จะทำการดีทุกอย่าง” พระศาสนจักรต้องฝึกฝนสมาชิกให้พร้อมที่จะออกไปรับใช้ สังคม ช่วยเหลือผู้ยากไร้ และเป็นแสงสว่างในที่ทำงานของตนเอง

บทอ่านจากพระวรสาร นักบุญมาระโก 12:35-37

เป็นตอนที่พระเยซูคริสต์ทรงตั้งคำถามสำคัญกลับไปยังบรรดาธรรมาจารย์เกี่ยวกับสถานะของ “พระคริสต์” (หรือพระเมสสิยาห์) ซึ่งสร้างความประหลาดใจและชวนคิดให้กับฝูงชนในเวลานั้นอย่างมากครับ

1. เนื้อหาสาระและเบื้องหลังของพระวรสารวันนี้

บริบทของตอนนี้เกิดขึ้นในสัปดาห์สุดท้ายก่อนที่พระเยซูเจ้าจะทรงถูกตรึงกางเขน (Holy Week) ในพระวิหารกรุงเยรูซาเล็ม หลังจากที่พวกผู้นำศาสนาพยายามส่งคนมาตั้งคำถาม “ดักทาง” เพื่อหาเรื่องจับผิดพระองค์ (เช่น เรื่องการเสียภาษีให้ซีซาร์ หรือเรื่องการกลับเป็นขึ้นมาจากความตาย) แต่พระเยซูเจ้าทรงตอบได้คำเดียวจนพวกเขานิ่งอึ้งไป

คราวนี้พระเยซูทรงเป็นฝ่ายตั้งคำถามกลับบ้าง โดยอ้างอิงความเชื่อของธรรมาจารย์ในยุคนั้น:

คำถามของพระเยซูเจ้า “ที่พวกธรรมาจารย์ว่าพระคริสต์เป็นบุตรของดาวิดนั้นได้อย่างไร?” (เพราะคริสตชนทุกนิกาย หรือชาวยิวในยุคนั้น ต่างรอคอยพระเมสสิยาห์ที่จะสืบเชื้อสายมาจากราชวงศ์ของกษัตริย์ดาวิดเพื่อมากู้ชาติ)
การอ้างอิงพระธรรมเดิม พระเยซูเจ้าทรงอ้างอิงบทเพลงสดุดีที่ 110:1 ซึ่งดาวิดเขียนขึ้นโดยการดลใจของพระจิตว่า:

“พระยาห์เวห์ทรงมีพระดำรัสกับองค์พระผู้เป็นเจ้าของข้าพเจ้าว่า ‘จงนั่งที่ขวาพระหัตถ์ของเรา จนกว่าเราจะปราบศัตรูของท่านให้อยู่ใต้เท้าท่าน’”

พระเยซูเจ้าทรงชี้ให้เห็นว่า “ดาวิดยังเรียกพระองค์ว่าองค์พระผู้เป็นเจ้า แล้วพระองค์จะเป็นเพียงบุตรของดาวิดได้อย่างไร?”

แก่นแท้ของความหมาย:

ในวัฒนธรรมตะวันออกกลางโบราณ พ่อ/บรรพบุรุษ จะไม่มีวันเรียก “ลูก/หลาน” ของตัวเองว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า” (Lord) เพราะผู้อาวุโสกว่าย่อมมีฐานะสูงกว่าเสมอ การที่ดาวิดเรียกพระเมสสิยาห์ (ที่จะมาเกิดในเชื้อสายของท่าน) ว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า” แสดงว่า พระเมสสิยาห์ไม่ได้เป็นเพียงแค่ “มนุษย์” หรือวีรบุรุษทางการเมืองที่สืบเชื้อสายมาจากดาวิดเท่านั้น แต่พระองค์ทรงมี ฐานะที่สูงส่งกว่าดาวิด ทรงเป็นพระเจ้าผู้ทรงสภาพมนุษย์ (Divine Messiah) นั่นเอง

2. ข้อคิดสำหรับสถานการณ์ปัจจุบัน

ในสังคมโลกยุคปัจจุบัน เราสามารถนำหลักการจากพระคัมภีร์ตอนนี้มาปรับใช้ได้ใน 2 มิติหลัก:

อย่าใส่กรอบพระเจ้าไว้ใน “กล่องความคาดหวัง” ของเรา: ชาวยิวยุคนั้นคาดหวังพระเมสสิยาห์ที่เป็นแค่ผู้นำทหารคอยกู้เอกราชจากโรม (บุตรของดาวิด) แต่พระเยซูเจ้าทรงเป็นมากกว่านั้น คือเป็นพระเจ้าผู้ทรงมาช่วยกู้จากความบาป (องค์พระผู้เป็นเจ้า) ในปัจจุบัน หลายคนมักมองพระเจ้าผ่าน “กล่อง” ของตัวเอง เช่น มองพระเจ้าเป็นแค่ “ตู้เอทีเอ็ม” ที่คอยประทานความสำเร็จ หรือมองพระองค์เป็นแค่ “สิ่งศักดิ์สิทธิ์” คอยคุ้มครอง ตอนนี้เตือนใจให้เรายอมรับพระองค์ในแบบที่พระองค์ทรงเป็นจริงๆ ไม่ใช่ตามที่เราอยากให้เป็น

3. ข้อคิดสำหรับพระศาสนจักร

สำหรับพระศาสนจักร คำถามของพระเยซูเจ้าในตอนนี้ถือเป็นเสียงเตือนสติที่สำคัญมาก:

ปกป้องหลักข้อเชื่อเรื่อง “ความเป็นพระเจ้าของพระเยซูเจ้า” (Deity of Christ): ปัจจุบันมีลัทธิเทียมเท็จหรือแนวคิดแบบเสรีนิยม (Liberal Theology) ที่พยายามลดทอนศักดิ์ศรีของพระเยซูเจ้า ให้เหลือเป็นแค่ “ครูสอนศาสนาที่ดี” “ศาสดาผู้มีความรัก” หรือ “มนุษย์ในอุดมคติ” พระศาสนจักรต้องยืนหยัดตามพระวาจาวันนี้ว่า พระเยซูเจ้าทรงเป็น “องค์พระผู้เป็นเจ้า” (Lord) ทรงเป็นพระเจ้าร่วมกับพระบิดา ไม่ใช่เป็นแค่คนดีในประวัติศาสตร์
การนมัสการและการยกย่องที่ถูกต้อง: หากกษัตริย์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของอิสราเอลอย่างดาวิด ยังกราบทูลยอมจำนนต่อพระคริสต์ พระศาสนจักรในปัจจุบันก็ต้องระลึกว่า ศูนย์กลางของการนมัสการและกิจกรรมทั้งหมดในวัดของเราต้องมุ่งไปที่การเทิดทูนพระเยซูคริสต์ ไม่ใช่การยกย่องตัวบุคคล พระสังฆราช พระสงฆ์ นักบวช คณะนักขับ้อง หรือความยิ่งใหญ่ของอาคารวัด/ศาสนจักร

เกี่ยวกับสถานภาพของพระเยซูเจ้าเป็นบุตรพระเจ้า ซึ่งพี่น้องชาวมุสลิมไม่ยอมรับจึงอยากศึกษาและขออนุญาตแบ่งปันอธิบายเรื่องนี้สักหน่อย คือ ณ สถานที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งหนึ่งในกรุงเยรูซาเล็ม มีชื่อเรียกว่า Dome of the Rock (โดมแห่งศิลา) หรือที่คนไทยมักคุ้นในชื่อ “สุเหร่าโดมทอง” ซึ่งเป็นสิ่งปลูกสร้างทางอิสลามที่เก่าแก่ที่สุดในโลกที่ยังคงหลงเหลืออยู่ (สร้างเสร็จในปี ค.ศ. 691 โดยลัทธิกาหลิบอุมัยยัด อับดุล อัล-มาลิก)

ภายในโดมทองแห่งนี้ มีแผ่นจารึกอักษรอาหรับโบราณ (Kufic script) ความยาวรวมกันยาวมาก วิ่งอยู่บนซุ้มโค้งด้านในและด้านนอก ซึ่งข้อความเหล่านั้นเป็นการคัดลอกและถอดความมาจาก คัมภีร์อัลกุรอาน หลายบท (ซูเราะฮ์) โดยเน้นย้ำถึงมุมมองของศาสนาอิสลามที่มีต่อ พระเยซู (ในอิสลามเรียกว่า นบีอีซา) เพื่อสื่อสารและคัดค้านความเชื่อเรื่อง “พระตรีเอกานุภาพ” และ “ความเป็นบุตรของพระเจ้า” ของชาวคริสต์ในเวลานั้นโดยตรง

ข้อความสำคัญที่ถูกจารึกไว้รอบๆ โดมทอง มีเนื้อหาหลักๆ ดังนี้

1. ข้อความปฏิเสธว่าพระเจ้าทรงมีบุตร (จาก ซูเราะฮ์ อัล-อิคลาศ และ ซูเราะฮ์ มัรยัม)

“ด้วยพระนามของอัลลอฮ์ พระผู้ทรงกรุณาปราณี ผู้ทรงเมตตาเสมอ ไม่มีพระเจ้าอื่นใดนอกจากอัลลอฮ์เพียงองค์เดียว พระองค์ไม่มีภาคี (หุ้นส่วน/ผู้ร่วม) … จงกล่าวเถิด พระองค์คืออัลลอฮ์ผู้ทรงเอกะ อัลลอฮ์นั้นทรงเป็นที่พึ่ง พระองค์ไม่ได้ประสูติ (ไม่มีบุตร) และไม่ทรงถูกประสูติ (ไม่มีบิดามารดา) และไม่มีผู้ใดเสมอเหมือนพระองค์”

2. ข้อความที่ระบุถึงฐานะของพระเยซู (จาก ซูเราะฮ์ อัน-นิซาอ์ ข้อที่ 171)

แผ่นจารึกส่วนนี้มุ่งตรงไปที่ชาวคริสต์และชาวยิว (ผู้รับคัมภีร์) โดยเฉพาะ:

“โอ้ ผู้ประทานคัมภีร์ทั้งหลาย! จงอย่าเกินเลยขอบเขตในศาสนาของพวกเจ้า และจงอย่ากล่าวสิ่งใดเกี่ยวกับอัลลอฮ์นอกจากความจริง แท้จริงพระคริสต์ อีซา (พระเยซู) บุตรของมัรยัม (มารีย์) นั้น เป็นเพียงศาสนทูต (ศาสดา) ของอัลลอฮ์ และเป็นพระดำรัสของพระองค์ที่ทรงมอบให้แก่มัรยัม และเป็นวิญญาณหนึ่งจากพระองค์”

“ดังนั้น จงศรัทธาต่ออัลลอฮ์และบรรดาศาสนทูตของพระองค์ และจงอย่ากล่าวว่า ‘(พระเจ้ามี) สามองค์’ (ตรีเอกานุภาพ) จงยุติเสียเถิด มันจะเป็นการดีแก่พวกเจ้า แท้จริงอัลลอฮ์คือพระเจ้าองค์เดียว พระองค์ทรงบริสุทธิ์ยิ่งกว่าการที่จะทรงมีพระบุตร สิ่งที่อยู่ในชั้นฟ้าทั้งหลายและแผ่นดินเป็นของพระองค์ทั้งสิ้น…”

3. ข้อความยกย่องพระเยซูในฐานะผู้รับใช้ของพระเจ้า

“ขอพระเจ้าทรงอวยพระพรแก่ศาสนทูตของพระองค์และบ่าวของพระองค์ คือ อีซา บุตรของมัรยัม ความสันติสุขจงมีแด่เขาในวันที่เขาเกิด ในวันที่เขาตาย และในวันที่เขาถูกชุบชีวิตขึ้นมาใหม่ … ไม่เป็นการบังควรแก่พระสิริรุ่งโรจน์ของอัลลอฮ์ที่จะทรงตั้งผู้ใดเป็นพระบุตร มหาบริสุทธิ์แด่พระองค์ เมื่อพระองค์ทรงกำหนดสิ่งใด พระองค์เพียงแต่ตรัสว่า ‘จงเป็น’ แล้วสิ่งนั้นก็จะเป็นขึ้นมา”

บริบททางประวัติศาสตร์: ทำไมต้องเขียนไว้ที่นี่?

ในยุคที่สร้าง Dome of the Rock (ศตวรรษที่ 7) เมืองเยรูซาเล็มเพิ่งเปลี่ยนผ่านจากการปกครองของจักรวรรดิคริสต์ไบแซนไทน์ (Byzantine) มาอยู่ภายใต้จักรวรรดิอิสลาม

การจารึกข้อความเหล่านี้ไว้ในจุดที่เด่นที่สุดของเมือง มีเหตุผลสำคัญ 2 ประการคือ:

ประกาศหลักการทางเทววิทยา (Theology): เพื่อแสดงจุดยืนที่ชัดเจนของศาสนาอิสลามว่า นับถือและให้เกียรติพระเยซูอย่างสูงในฐานะศาสดาผู้ยิ่งใหญ่ (นบี) แต่ ปฏิเสธความเชื่อของชาวคริสต์ ที่ว่าพระเยซูคือพระเจ้าหรือพระบุตรของพระเจ้า เพราะในหลักอิสลาม พระเจ้า (อัลลอฮ์) ทรงเป็นหนึ่งเดียว ไร้ขอบเขต และไม่สามารถมีลักษณะทางกายภาพเหมือนมนุษย์ที่จะมีบุตรได้

ความเชื่อมโยงของศาสนา: ตัวโดมถูกสร้างครอบ “ศิลาฐานราก” (Foundation Stone) ซึ่งเป็นพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์เดิมของศาสนสถานของชาวยิว (วิหารโซโลมอน) และเป็นเมืองที่ชาวคริสต์ให้ความสำคัญ การเขียนข้อความนี้จึงเป็นการส่งสารไปยังชุมชนชาวคริสต์และชาวยิวในพื้นที่นั้นให้รับรู้ถึงการมาถึงของศาสนาอิสลาม

นักบุญบอนิฟาส (Saint Boniface, ค.ศ. 675–754) ได้รับการยกย่องเป็น “อัครธรรมทูตแห่งเยอรมนี” (Apostle of Germany)

ท่านเป็นทั้งพระสังฆราช มรณสักขี และนักปฏิรูปผู้ยิ่งใหญ่ที่เปลี่ยนประวัติศาสตร์ยุโรปในยุคกลาง โดยเป็นผู้วางรากฐานความเชื่อคริสตชน ค่านิยมแบบตะวันตก และเชื่อมความสัมพันธ์ระหว่างอาณาจักรแฟรงก์กับพระสันตะปาปาที่กรุงโรม

1. เกี่ยวกับประวัติชีวิต

ประวัติชีวิตของท่านดำเนินผ่านเส้นทางแห่งความเชื่อและการเดินทางไกลที่น่าสนใจ ดังนี้…

วัยเยาว์และการถวายตัว

ค.ศ. 675 – ท่านเกิดในครอบครัวขุนนางที่แคว้นเวสเซกซ์ (Wessex) ประเทศอังกฤษ มีชื่อเดิมว่า วินฟรีด (Winfrid) ตั้งแต่วัยเด็ก ท่านมีความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะเป็นนักบวช แม้บิดาจะคัดค้านในตอนแรก แต่สุดท้ายเมื่อบิดาล้มป่วยจึงยอมให้วินฟรีดเข้าศึกษาในอารามเบเนดิกติน ท่านเติบโตขึ้นเป็นนักวิชาการที่เก่งกาจ เป็นอาจารย์ และได้รับการบวชเป็นพระสงฆ์เมื่ออายุประมาณ 30 ปี

การประกาศข่าวดีครั้งแรกที่ล้มเหลว

ค.ศ. 716 – วินฟรีดปฏิเสธตำแหน่งอธิการอารามที่รุ่งเรืองในอังกฤษ เพื่อออกเดินทางไปเป็นมิชชันนารีที่แคว้นฟริเซีย (Frisia – ปัจจุบันคือเนเธอร์แลนด์) ทว่าในเวลานั้นเกิดสงครามระหว่างกษัตริย์นอกรีตกับอาณาจักรคริสต์ การประกาศพระวรสารจึงล้มเหลวโดยสิ้นเชิง ท่านต้องเดินทางกลับอังกฤษ

รับนามใหม่และพันธกิจในเยอรมนี

ค.ศ. 719 – ท่านเดินทางไปกรุงโรมเพื่อขอเข้าเฝ้าพระสันตะปาปาเกรโกรีที่ 2 พระองค์ทรงแต่งตั้งท่านเป็นมิชชันนารีอย่างเป็นทางการและประทานนามใหม่ให้ท่านว่า “บอนิฟาส” (แปลว่า ผู้ทำความดี) ท่านเดินทางเข้าสู่ดินแดนเยอรมนี (แคว้นเฮสส์และทูริงเกีย) ซึ่งผู้คนยังกราบไหว้รูปเคารพและสิ่งศักดิ์สิทธิ์ตามธรรมชาติ

ก้าวสู่ตำแหน่งพระสังฆราชและการปฏิรูป

ค.ศ. 722–732 ด้วยผลงานการประกาศข่าวดีที่โดดเด่น ท่านจึงได้รับการบวชเป็นพระสังฆราช (และต่อมาเป็นอัครสังฆราช) ท่านไม่ได้เพียงแค่ล้างบาปให้คนนอกรีต แต่ได้ตั้งสังฆมณฑลใหม่ๆ สร้างอาราม (เช่น อารามฟุลด้าอันโด่งดัง) และจัดประชุมสมัชชาพระศาสนจักรเพื่อปฏิรูปชีวิตของพระสงฆ์ที่หย่อนยานในศีลธรรม และวินัย

วาระสุดท้ายและการพลีชีพเป็นมรณสักขี

ค.ศ. 754 – ในวัยชราเกือบ 80 ปี บอนิฟาสส่งมอบตำแหน่งบริหารให้ศิษย์ และเลือกที่จะกลับไปยังแคว้นฟริเซีย (ที่ซึ่งท่านเคยล้มเหลวในวัยหนุ่ม) เพื่อประกาศข่าวดีอีกครั้ง ในเช้าวันที่ 5 มิถุนายน ค.ศ. 754 ขณะที่ท่านกำลังเตรียมประกอบพิธีศีลกำลังให้กับบรรดาคริสตชนใหม่ กลุ่มโจรป่าและคนนอกรีตติดอาวุธได้บุกเข้ามาโจมตี ท่านสั่งไม่ให้ผู้ติดตามต่อสู้ด้วยอาวุธ แต่ให้มอบชีวิตไว้กับพระเจ้า บอนิฟาสและศิษย์รวม 52 คนถูกสังหารสิ้น ร่างของท่านถูกนำไปฝังไว้ที่อารามฟุลด้า (Fulda) ประเทศเยอรมนีตามที่ท่านปรารถนา

2. เกล็ดชีวิตที่น่าสนใจ

โค่นต้นโอ๊กแห่งโดนาร์ (Felling of Donar’s Oak)

นักบุญบอนิฟาสกับเหตุการณ์โค่นต้นโอ๊กแห่งเทพธอร์. Source: My Catholic Life!

นี่คือเหตุการณ์ที่โด่งดังที่สุดในชีวิตของท่าน เกิดขึ้นที่เมืองไกส์มาร์ (Geismar) ชาวบ้านแถบนั้นนับถือเทพเจ้าธอร์ (Thor หรือ Donar เทพแห่งสายฟ้าของชาวนอร์ส) และเชื่อว่ามีสถิตของเทพอยู่ใน “ต้นโอ๊กศักดิ์สิทธิ์อันยิ่งใหญ่” พวกเขาเชื่อว่าใครที่บังอาจแตะต้องต้นไม้ต้นนี้จะถูกสายฟ้าฟาดตายทันที

เพื่อพิสูจน์ว่าพระเจ้าของคริสตชนมีจริงและรูปเคารพเหล่านั้นไม่มีอำนาจ บอนิฟาสท้าทายด้วยการถือขวานเดินไปจามต้นโอ๊กนั้นต่อหน้าฝูงชนนอกรีตที่ยืนแช่งชักหักกระดูกอยู่ ทว่าเมื่อท่านจามขวานลงไปเพียงไม่กี่ครั้ง ลมพายุหมุนลึกลับก็พัดมาทำให้ต้นโอ๊กยักษ์นั้นหักโค่นลงเป็นสี่ท่อนทันทีโดยที่ท่านไม่ได้ถูกสายฟ้าฟาดเลย ชาวบ้านเห็นดังนั้นจึงตื่นตะลึงและยอมรับนับถือพระเจ้าของคริสตชน บอนิฟาสจึงนำไม้จากต้นโอ๊กนั้นมาสร้างเป็นวัดถวายแด่นักบุญเปโตร

ต้นกำเนิด “ต้นคริสต์มาส”: มีตำนานเล่าต่อกันว่า ณ โคนต้นโอ๊กที่หักโค่นลงนั้น มีต้นสนขนาดเล็กเด่นขึ้นมา บอนิฟาสจึงชี้ไปที่ต้นสนและบอกกับชาวบ้านว่า “ต้นไม้นี้เป็นสัญลักษณ์ของชีวิตนิรันดร์เพราะใบของมันเขียวชอุ่มตลอดปี จงนำต้นสนนี้เข้าบ้านและเฉลิมฉลองการบังเกิดของพระคริสต์” นี่จึงกลายเป็นหนึ่งในเรื่องเล่าพื้นบ้านเกี่ยวกับจุดเริ่มต้นของประเพณีต้นคริสต์มาส

ข้อคิดวันนี้ อาวุธแห่งชีวิตคือ “พระวรสาร” ไม่ใช่ดาบ

ในวันทีท่านถูกลอบสังหาร มีเรื่องเล่าในเอกสารโบราณว่า นักบุญบอนิฟาสพยายามใช้ “หนังสือพระคัมภีร์” ยกขึ้นบังศีรษะจากการถูกฟันด้วยดาบของคนร้าย ปัจจุบันที่อารามฟุลด้ารักษารูปเล่มคัมภีร์โบราณ (Codex Ragyndrudis) ซึ่งมีรอยตัดของดาบกรีดลึกเข้าไปในเนื้อกระดาษ ซึ่งเชื่อว่าเป็นพระคัมภีร์เล่มที่ท่านใช้ในวันมรณภาพนั่นเอง

3. ข้อคิด ไตร่ตรองเพื่อใช้ในสังคมโลกปัจจุบัน

ชีวิตของนักบุญบอนิฟาสให้บทเรียนที่ลึกซึ้งสำหรับผู้คนในศตวรรษที่ 21 ดังนี้:

ความกล้าหาญที่จะ “ทลายรูปเคารพยุคใหม่” (Breaking Modern Idols):

ต้นโอ๊กแห่งเทพธอร์คือสิ่งที่ผู้คนเกรงกลัวและกราบไหว้ ในสังคมปัจจุบัน เราอาจไม่ได้กราบไหว้ต้นไม้ แต่เรามี “รูปเคารพ” ในรูปแบบใหม่ เช่น ลัทธิบริโภคนิยม (Consumerism) ความบ้างานที่ทำลายครอบครัว หรือค่านิยมความสำเร็จทางวัตถุจนยอมทิ้งความเชื่อทางศาสนา แบบอย่างของท่านท้าทายให้เรากล้าลุกขึ้นมา “โค่น” ค่านิยมที่ผิดพลาดเหล่านี้ออกจากชีวิต

การไม่ตอบโต้ความรุนแรงด้วยความรุนแรง (Non-violence):

ในวาระสุดท้าย ท่านสั่งศิษย์ผู้ติดตามไม่ให้ชักดาบต่อสู้ แต่ให้เผชิญหน้ากับความตายด้วยสันติวิธี ท่ามกลางโลกปัจจุบันที่ผู้คนพร้อมจะปะทะกันด้วยความรุนแรง ทั้งทางกายภาพและบนโลกออนไลน์ (Cyberbullying) คริสตชนถูกท้าทายให้ตอบโต้ความเกลียดชังด้วยความรักและความสงบตามจิตตารมณ์ของพระเยซูคริสต์

4. ข้อคิด ไตร่ตรองเพื่อใช้กับพระศาสนจักร

พระศาสนจักรในปัจจุบันสามารถเรียนรู้บทเรียนเชิงกลยุทธ์และจิตวิญญาณจากท่านได้หลายมิติ เข่น

การประกาศข่าวดีที่เข้าถึงวัฒนธรรมท้องถิ่น (Inculturation):

บอนิฟาสไม่ได้ทำลายความเชื่อเดิมแล้วปล่อยให้ว่างเปล่า แต่ท่านเปลี่ยนไม้ของต้นโอ๊กนอกรีตมาสร้างเป็นวัดของชาวคริสต์ และเปลี่ยนความหมายของต้นไม้ให้เข้าสู่บริบทของพระเยซูคริสต์ พระศาสนจักรในปัจจุบันต้องเรียนรู้ที่จะประกาศข่าวดีโดยใช้ภาษา วัฒนธรรม และบริบทที่ผู้คนในยุคนี้เข้าใจ โดยไม่ทำลายคุณค่าดั้งเดิมที่ดีงามของพวกเขา

สร้างระบบรากฐานที่ยั่งยืน ไม่ใช่แค่จัดอีเวนต์:

นักบุญบอนิฟาสไม่ได้เพียงแค่เดินสายล้างบาปผู้คนแล้วจากไป แต่ท่านตั้งสังฆมณฑล สร้างอารามเพื่อเป็นศูนย์กลางการศึกษาและเกษตรกรรม พระศาสนจักรในปัจจุบันต้องเลิกเน้นการทำกิจกรรมหรือฟื้นฟูจิตใจที่เป็นเพียง “กระแสชั่วคราว” ทว่าต้องมุ่งเน้นการสร้างระบบอภิบาล การสอนคำสอนอย่างเป็นระบบ และการสร้างศิษย์ของพระเยซูเจ้าที่เข้มแข็งในระยะยาว

ความซื่อสัตย์ต่อสิทธิอำนาจและความเป็นเอกภาพ:

พันธกิจของบอนิฟาสประสบความสำเร็จเพราะท่านทำงานร่วมกับพระสันตะปาปาที่กรุงโรมและผู้ปกครองฝ่ายบ้านเมืองอย่างใกล้ชิด บทเรียนนี้เตือนสติพระศาสนจักรปัจจุบันให้รักษา ความเป็นเอกภาพ ไม่แตกแยกกันเองตามความคิดเห็นส่วนตัว แต่ให้ยึดมั่นในความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันในความเชื่อ

ข้อคิดปิดท้าย: วันฉลองของนักบุญบอนิฟาสตรงกับวันที่ 5 มิถุนายน ของทุกปี ชีวิตของท่านพิสูจน์ให้เห็นว่า ความล้มเหลวในอดีต (เช่นการไปฟริเซียครั้งแรก) ไม่ใช่จุดจบของชีวิต หากเรายังคงสอดส่องชีวิตตามพระประสงค์ของพระเจ้า วันหนึ่งสิ่งที่เคยล้มเหลวอาจจะกลายเป็นสถานที่ที่เราได้ถวายเกียรติแด่พระองค์อย่างสูงสุด

อาแมน

วิษณุ ธัญญอนันต์ เจ้าวัดเซนต์จอห์น ลาดพร้าว กรุงเทพ