บทเทศน์และข้อคิด วันพฤหัสบดีที่ 20 สิงหาคม 2026
นักบุญเบอร์นาร์ดแห่งแกลร์โว (St. Bernard of Clairvaux) ศต. 12
เจ้าอธิการคณะฤาษี และนักปราชญ์แห่งพระศาสนจักร
บทอ่านที่หนึ่งจากเอเสเคียล 36:23-28
“เราจะให้น้ำสะอาดประพรมท่าน… เราจะนำใจหินออกจากเนื้อของท่าน และจะให้ใจเนื้อแก่ท่าน เราจะใส่จิตของเราไว้ภายในท่าน” (อสค. 36:25-27)
หัวข้อ: “พระเจ้าไม่ได้เพียงซ่อมแซมชีวิตเรา แต่ทรงเปลี่ยนหัวใจเราใหม่”
1. บริบทของบทอ่านวันนี้
ประกาศกเอเสเคียลกำลังพูดกับชนอิสราเอลที่ถูกกวาดต้อนไปเป็นเชลยในบาบิโลน
ทุกอย่างพังหมดแล้ว พระวิหารถูกทำลาย, กรุงเยรูซาเล็มถูกเผา, ไม่มีกษัตริย์อีกต่อไป, ประชาชนหมดกำลังใจ คนรอบข้างหัวเราะเยาะว่า “ไหนล่ะ พระเจ้าของพวกเจ้า?”หลายคนคิดว่าพระเจ้าคงทอดทิ้งแล้ว แต่พระเจ้ากลับตรัสสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด “เราจะไม่ทำสิ่งนี้เพราะพวกเจ้าเป็นคนดี แต่เพราะนามศักดิ์สิทธิ์ของเรา” นี่คือพระเจ้าที่ไม่ยอมแพ้ในความรักที่มีต่อมวลมนุษย์
2. พระนามของพระเจ้าศักดิ์สิทธิ์
พระเจ้าตรัสว่า “เราจะสำแดงความศักดิ์สิทธิ์แห่งนามของเรา”
น่าสนใจมาก พระเจ้าไม่ได้เริ่มจาก “เจ้าทำผิด” แต่พระองค์เริ่มจาก “โลกกำลังเข้าใจเราผิด” เมื่อประชากรของพระเจ้าดำเนินชีวิตไม่ดี คนภายนอกก็คิดว่า “พระเจ้าของเขาคงไม่มีจริง” ดังนั้น ชีวิตของคริสตชนคือพระคัมภีร์ที่คนจำนวนมากอ่านก่อนที่จะเปิดพระคัมภีร์จริงเสียอีก หลายคนไม่เคยเข้าวัด แต่เขากำลังอ่านพระเจ้าผ่านตัวเรา
ข้อคิดสำหรับโลกปัจจุบัน
ทุกวันนี้หลายคนไม่ได้ปฏิเสธพระเยซูเจ้า แต่ปฏิเสธคริสตชน (แบบเดียวกับมหาตมะ คานที ที่ชื่นชอบพระเยซูเจ้า แต่ไม่ชอบบรรดาคริสตชน) เพราะเคยเจอ คนเคร่งศาสนาแต่โกง, คนเข้าวัดทุกวันแต่พูดนินทาทำร้ายคนอื่น, คนสวดสายประคำแต่ไม่เคยให้อภัย จึงมีคนพูดว่า “ถ้าคริสตชนเป็นแบบนี้ ฉันไม่ถือศาสนาดีกว่า” นั่นคือสิ่งที่เอเสเคียลกำลังเตือนเราวันนี้ เรากำลังทำให้พระนามของพระเจ้าถูกดูหมิ่นหรือไม่?
3. พระเจ้าไม่ได้ซ่อมแซมเพียงพฤติกรรม แต่เปลี่ยนหัวใจ
นี่คือหัวใจของบทอ่าน พระเจ้าไม่ได้ตรัสว่า “เราจะให้กฎเพิ่ม” แต่ตรัสว่า “เราจะให้หัวใจใหม่” เพราะปัญหาของมนุษย์ไม่ใช่ขาดกฎหมาย แต่ขาดหัวใจ
คนเราเปลี่ยนเสื้อได้ เปลี่ยนบ้านได้ เปลี่ยนโทรศัพท์ได้ เปลี่ยนรถได้ แต่เปลี่ยนนิสัยยากที่สุด พระเจ้าจึงไม่เพียงสอนเราเท่านั้น พระองค์ประทาน “หัวใจใหม่”
4. ใจหิน กับ ใจเนื้อ
เอเสเคียลใช้ภาพงดงามมาก พระเจ้าจะเอา “ใจหิน” ออกไป แล้วให้ “ใจเนื้อ” แทน
ใจหินคืออะไรบ้าง…เช่น…ไม่รู้สึกผิด, ไม่สะทกสะเทือนใจ, เห็นคนลำบากแล้วเฉย, ไม่ฟังใครเลย, ไม่ให้อภัย
ใจหินไม่ได้แปลว่าดุ แต่แปลว่า “ไม่รู้สึกอะไรอีกแล้ว ประเภทเย็นชา ตายด้าน”
ส่วนใจเนื้อ คือหัวใจที่ร้องไห้กับคนอื่น, หัวใจที่ยังสงสาร, หัวใจที่ยังเมตตา, หัวใจที่ยังฟังเสียงพระเจ้าได้
ข้อคิดสำหรับเหตุการณ์วันนี้
เราอยู่ในโลกยุคปัญญาประดิษฐ์, โลกโซเชียล, โลกข้อมูลมหาศาล ทำให้สมองเก่งขึ้น แต่หัวใจกลับแข็งกระด้างขึ้น
เราเห็นข่าวสงครามทุกวัน เห็นอุบัติเหตุทุกวัน เห็นคนเสียชีวิตทุกวัน จนวันหนึ่ง เราเลื่อนผ่านเหมือนดูโฆษณา นี่คือ “ใจหิน” ไม่ใช่เพราะเราเลว แต่เพราะเราชาชิน พระเจ้าจึงตรัสวันนี้ว่า “เราจะคืนหัวใจที่ยังรู้สึกได้ให้เจ้า“
5. พระศาสนจักรก็ต้องการหัวใจใหม่
พระศาสนจักรไม่ใช่แค่องค์กร แต่เป็นประชากรที่มีชีวิต
บางครั้งเราอาจเก่งเรื่องกฎหมาย เก่งเรื่องพิธีกรรม เก่งเรื่องเอกสาร แต่ลืมหัวใจ
สมเด็จพระสันตะปาปาฟรานซิสเคยย้ำเสมอว่า พระศาสนจักรต้องเป็น “โรงพยาบาลสนาม” ก่อนจะเป็นศาลพิพากษา
คนที่เข้าวัดไม่ใช่ทุกคนที่สมบูรณ์ บางคนกำลังร้องไห้ บางคนกำลังหย่าร้าง บางคนกำลังหมดหวัง บางคนกำลังรู้สึกว่าพระเจ้าไม่รักแล้ว สิ่งแรกที่เขาต้องพบ ไม่ใช่คำตำหนิ แต่คือ หัวใจของพระเยซูเจ้า
อยากเล่าให้ฟัง
คุณยายคนหนึ่งไปตรวจสุขภาพ หมอบอกว่า “หัวใจยังแข็งแกร่งครับ”
คุณยายตกใจมาก รีบกลับบ้าน เอาค้อนยางมาทุบหน้าอกตัวเอง หลานร้องตกใจ
“ยายทำอะไร!” ยายตอบ “หมอบอกหัวใจแข็งแกร่ง ยายก็ต้องทุบให้มันนิ่มสิ!”
ยายกลับไปหาหมออีก หมอหัวเราะแล้วบอกว่า “ยายครับ…หัวใจที่แข็งที่สุด
ไม่ใช่หัวใจที่ตรวจด้วยเครื่องอัลตราซาวนด์ แต่คือหัวใจที่ไม่รักใครอีกแล้ว”
คุณยายเงียบไป แล้วน้ำตาค่อย ๆ ไหล เพราะนึกถึงลูกชายที่เธอไม่พูดด้วยมา 15 ปี
วันนั้นเธอกลับบ้าน หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา โทรหาลูก คำแรกที่พูดคือ “แม่คิดถึงลูก”
นั่นคือปาฏิหาริย์ที่แท้จริง
ข้อคิดจากบทอ่านที่หนึ่ง
พระเจ้าไม่ทรงเรียกเราให้เป็นเพียง “คนดีขึ้น” แต่ทรงเรียกให้เป็น “คนใหม่” พระองค์ไม่เพียงล้างบาป แต่ล้างหัวใจ, ไม่เพียงให้อภัยอดีต แต่สร้างอนาคต, ไม่เพียงซ่อมแซมสิ่งที่แตก แต่สร้างชีวิตใหม่จากภายใน, เมื่อหัวใจใหม่เกิดขึ้น ครอบครัวก็เปลี่ยน ชุมชนก็เปลี่ยน พระศาสนจักรก็เปลี่ยน และโลกก็จะเริ่มเห็นความศักดิ์สิทธิ์ของพระนามพระเจ้า ผ่านชีวิตของเรา
ขอให้เราทุกคนกล้าภาวนาในวันนี้ว่า “ข้าแต่พระเจ้า โปรดอย่าเพียงเปลี่ยนสถานการณ์ของลูก แต่โปรดเปลี่ยนหัวใจของลูกด้วย เพื่อโลกจะได้เห็นพระองค์ผ่านชีวิตของลูก” อาแมน.
รำพึงไตร่ตรองจากพระวรสาร มัทธิว 22:1-14
“เชิญทุกคนที่ท่านพบตามถนนมาในงานเลี้ยงเถิด… เพราะผู้ที่ได้รับเชิญมีมาก แต่ผู้ที่ได้รับเลือกมีน้อย” (มธ 22:9,14)
“ทุกคนได้รับบัตรเชิญ แต่ไม่ใช่ทุกคนที่พร้อมสำหรับงานเลี้ยง”
1. บริบทของพระวรสาร
พระเยซูเจ้าทรงเล่าอุปมาเรื่องนี้ในช่วงสุดท้ายก่อนการรับมหาทรมาน
พระองค์กำลังอยู่ในพระวิหาร กรุงเยรูซาเล็ม คนที่ฟังคือ บรรดามหาสมณะ, ธรรมาจารย์, ผู้นำศาสนา ซึ่งเป็นคนที่ “ควรจะรู้จักพระเจ้า” มากที่สุด แต่กลับเป็นคนที่ปฏิเสธพระเมสสิยาห์ พระเยซูเจ้าจึงใช้อุปมาเรื่อง “งานเลี้ยงสมรส” เพื่อบอกว่า พระอาณาจักรของพระเจ้าไม่ใช่ศาล แต่เป็นงานฉลอง พระเจ้าทรงอยากให้มนุษย์มีความสุขกับพระองค์ ไม่ใช่เพียงกลัวพระองค์
2. พระเจ้าทรงเป็นกษัตริย์ที่ไม่เคยเลิกเชิญ
กษัตริย์ส่งคนไปเชิญ ครั้งที่หนึ่ง…ไม่มีใครมา, ส่งอีกครั้ง ก็ยังไม่มา, บางคนไปทำไร่, บางคนไปค้าขาย, บางคนถึงกับฆ่าผู้ส่งสาร, ถ้าเป็นเรา…คงพูดว่า “ไม่มาก็ช่าง!” แต่พระเจ้าไม่ใช่อย่างนั้น พระองค์ยังตรัสว่า “ออกไปตามสี่แยก เชิญทุกคน” นี่คือพระเมตตาที่ไม่มีขอบเขต
ข้อคิดสำหรับชีวิตวันนี้
ทุกเช้าพระเจ้าก็ยังส่ง “บัตรเชิญ” ผ่านทางพระวาจาจากพระคัมภีร์, การภาวนา, มิสซา, คนยากจน, เสียงมโนธรรม, เหตุการณ์ต่าง ๆ
แต่คำตอบของเรามักเป็น “วันนี้ไม่ว่าง”, “ไว้ก่อน”, “ตอนนี้ยุ่ง”, “เดี๋ยวเกษียณก่อน”, “ขอสร้างตัวก่อน”, “ขอเล่นมือถือก่อน…” พระเจ้าไม่ได้ถูกปฏิเสธด้วยคำว่า “ไม่เชื่อ” แต่ถูกปฏิเสธด้วยคำว่า “ไม่ว่าง”
3. ศัตรูของพระเจ้าไม่ใช่ความชั่วเสมอไป
สิ่งที่น่าสนใจคือ คนในอุปมา เขาไม่ได้ไปปล้นธนาคาร, ไม่ได้ฆ่าคน, ไม่ได้ไปทำสิ่งชั่วร้าย, หลายคนแค่ “ไปทำไร่”, “ไปค้าขาย”, ซึ่งเป็นเรื่องดีทั้งนั้น
แต่ปัญหาคือ สิ่งดีๆ กลับกลายเป็นข้ออ้าง จนไม่มีเวลาสำหรับสิ่งสำคัญที่สุด
นี่คือกับดักของยุคปัจจุบัน เรายุ่งกับสิ่งดีๆ จนลืมพระเจ้าผู้ประทานทุกสิ่งให้ชีวิตเรา
4. พระศาสนจักรคือประตูเปิด
เมื่อคนกลุ่มแรกไม่มา กษัตริย์ตรัสว่า “เชิญทุกคน” ทั้งดีและไม่ดี
นี่คือภาพของพระศาสนจักร พระศาสนจักรไม่ใช่ “ชมรมคนสมบูรณ์” แต่เป็นบ้านของคนบาปที่กำลังกลับใจ ทุกคนมีที่นั่ง ทุกคนมีคุณค่า ไม่มีใครถูกตัดสิทธิ์ตั้งแต่แรก นี่คือหัวใจของพระวรสาร
ข้อคิดสำหรับพระศาสนจักรวันนี้
ทุกวันนี้ ยังมีคนจำนวนไม่น้อยที่คิดว่า “ฉันไม่ดีพอจะเข้าวัด ทิ้งวัดไปนาน”, “ฉันหย่าร้าง”, “ฉันเคยทำผิดมามาก”, “ฉันห่างพระเจ้ามาหลายปี” แต่พระเยซูเจ้าตรัสว่า “เชิญเข้ามา” พระองค์ไม่รอให้เราสมบูรณ์ก่อน แต่ทรงเชื้อเชิญเพื่อจะเปลี่ยนชีวิตเรา
5. แล้วทำไมชายที่ไม่มีชุดแต่งงานจึงถูกไล่ออก?
นี่เป็นตอนที่หลายคนสงสัย ดูเหมือนพระเจ้าจะใจร้าย แต่จริง ๆ แล้ว ในสมัยนั้นกษัตริย์มักเตรียมชุดพิธีไว้ให้แขก ดังนั้น ชายคนนี้ ไม่ได้ไม่มีชุด แต่เขา “ไม่ยอมสวม”
นั่นคือ เขาอยากรับสิทธิ์ แต่ไม่อยากเปลี่ยนชีวิต, อยากเข้าร่วมงาน แต่ไม่อยากเป็นคนใหม่
ชุดแต่งงานคืออะไร
นักบุญเปาโลตอบไว้ชัด “จงสวมองค์พระเยซูคริสตเจ้า” ชุดแต่งงานคือ ความรัก, ความถ่อมตน, การให้อภัย, ความเมตตา, ชีวิตใหม่ พระเจ้าพร้อมต้อนรับทุกคน แต่พระองค์ไม่ปล่อยให้เราเหมือนเดิม
ข้อคิดสำหรับโลกปัจจุบัน
ปัจจุบันหลายคนพูดว่า “พระเจ้ารักทุกคน” นี่เป็นความจริง
แต่บางครั้ง เราลืมอีกครึ่งหนึ่ง พระเจ้ารักเรามากเกินกว่าจะปล่อยให้เราอยู่ในสภาพเดิมพระเมตตาไม่ใช่การยอมรับบาป แต่เป็นพลังที่เปลี่ยนแปลงคนบาป
พระศาสนจักรต้องเชิญ และต้องช่วยให้คนสวมชุดใหม่
หน้าที่ของพระศาสนจักรมีสองด้าน
ด้านแรกเปิดประตูต้อนรับทุกคน
ด้านที่สองช่วยกันเติบโตในความศักดิ์สิทธิ์
ถ้าเปิดประตูแต่ไม่ช่วยให้เปลี่ยนชีวิต ก็เหลือเพียง “สโมสร”
แต่ถ้าสอนกฎเกณฑ์โดยไม่มีความรัก ก็กลายเป็น “ศาล”
พระศาสนจักรของพระเยซูเจ้าต้องเป็นทั้ง บ้านแห่งการต้อนรับ และโรงเรียนแห่งการกลับใจ
อยากเล่าสู่กันฟัง
จอห์นนี่ถามคุณย่าว่า “คุณย่าครับ ถ้าพระเจ้าส่งบัตรเชิญมา หน้าตาของบัตรเชิญเป็นยังไงครับ” คุณย่าตอบ “ไม่รู้เหมือนกันสิ” จอห์นนี่ตอบทันที “งั้นพระเจ้าคงส่งอีเมล หรือทางไลน์” คุณย่าหัวเราะ “ทำไมล่ะ” จอห์นนี่ตอบ “เพราะผมไม่เคยเปิดอ่านเลย”
คุณย่ากลับเงียบ แล้วพูดว่า “ยายก็เหมือนกันแหละหลาน…พระเจ้าส่งคำเชิญทุกวัน
แต่ยายก็เปิดอ่านช้าเหลือเกิน” จอห์นนี่ถามต่อ “แล้ววันนี้ยายจะเปิดไหม” คุณย่าตอบ “วันนี้…ยายจะรีบเปิดเลย”
ข้อคิดวันนี้
พระวรสารวันนี้ไม่ใช่เรื่องของ “คนที่ไม่ได้รับเชิญ” แต่เป็นเรื่องของ “คนที่ได้รับเชิญแล้ว” คำถามจึงไม่ใช่ว่า “พระเจ้าจะเชิญเราหรือไม่?” เพราะพระองค์เชิญแล้ว คำถามที่เราต้องคิดคือ เราจะตอบรับหรือผัดวันประกันพรุ่ง? เราจะเข้ามาเพียงเพื่อรับพระพร หรือยอมให้พระองค์เปลี่ยนหัวใจของเราด้วย? เราจะเป็นคริสตชนที่มีเพียง “บัตรเชิญ” หรือเป็นผู้ที่สวม “ฉลองพระเยซูเจ้า” ในชีวิตประจำวัน?
ทุกครั้งที่เราเดินเข้ามาในพิธีบูชาขอบพระคุณ เรากำลังได้รับเชิญเข้าสู่งานเลี้ยงของกษัตริย์ ขออย่าให้เราเพียง “มาร่วมพิธี” แต่ขอให้เรามาพบเจ้าภาพ
อย่าเพียง “ถือบัตรเชิญ” แต่จงสวมชีวิตใหม่ในพระเยซูเจ้า
เพื่อเมื่อถึงวันหนึ่ง พระมหากษัตริย์จะทอดพระเนตรเรา และตรัสด้วยความยินดีว่า
“ลูกเอ๋ย… ยินดีต้อนรับสู่ความยินดีนิรันดรของเรา ที่นั่งของเจ้าถูกเตรียมไว้ตั้งแต่แรกแล้ว” อาแมน
นักบุญเบอร์นาร์ดแห่งแกลร์โว (St. Bernard of Clairvaux) ศต. 12
เจ้าอธิการ และนักปราชญ์พระศาสนจักร ฉลองวันที่ 20 สิงหาคม
นักบุญเบอร์นาร์ดเป็นบุคคลสำคัญที่สุดคนหนึ่งของพระศาสนจักรในคริสต์ศตวรรษที่ 12 หลายคนเรียกท่านว่า “Doctor Mellifluus” หรือ “นักปราชญ์ผู้มีวาจาหวานดุจน้ำผึ้ง” ไม่ใช่เพราะเทศน์หวานจนคนหลับ แต่เพราะคำเทศน์ของท่านหวานลึก ซาบซึ้ง และนำผู้คนกลับมาหาพระเจ้า
1. ชีวิตที่เปลี่ยนยุโรปทั้งทวีป
เบอร์นาร์ดเกิดปี ค.ศ. 1090 ที่แคว้นเบอร์กันดี ประเทศฝรั่งเศส ครอบครัวมีฐานะดี เป็นตระกูลขุนนาง ทุกคนคาดหวังว่าเขาจะเป็นอัศวิน หรือข้าราชการใหญ่ แต่เมื่ออายุประมาณ 22 ปี เขากลับตัดสินใจเข้าอารามฤาษีซิสเตอร์เชียน (Cistercian) ซึ่งในเวลานั้นเป็นอารามที่เคร่งครัดที่สุด เรื่องที่น่าทึ่งคือ เขาไม่ได้ไปคนเดียว แต่ยังชักชวนพี่น้องแท้ ๆ, ญาติ, เพื่อนสนิท รวมประมาณ 30 คน เข้าบวชพร้อมกัน จนมีคนพูดเล่นว่า “ถ้าเบอร์นาร์ดมาเยี่ยมบ้านไหน บ้านนั้นอาจเหลือแต่สุนัขเฝ้าบ้าน!” เพราะลูกชายหลายคนตามเขาเข้าวัดหมด นี่คือเสน่ห์ของคนที่รักพระเจ้าจริง เขาไม่ได้ใช้คำพูดเก่ง แต่ใช้ชีวิตเป็นคำเทศน์
2. ผู้ก่อตั้งอารามแกลร์โว
ไม่นานเขาได้รับมอบหมายให้ไปก่อตั้งอารามใหม่ ชื่อว่า Clairvaux (แกลร์โว)
ตอนเริ่มต้นที่นั่นเป็นเพียงหุบเขารกร้างเต็มไปด้วยป่า แต่ภายในไม่กี่ปีกลับกลายเป็นศูนย์กลางชีวิตจิตของยุโรป อารามลูกที่เกิดจากแกลร์โวมีนับร้อยแห่ง
3. ที่ปรึกษาของพระสันตะปาปา
แม้จะเป็นนักพรต แต่กษัตริย์ พระสันตะปาปา พระสังฆราช ต่างขอคำปรึกษาจากท่านท่านเคยช่วยยุติความแตกแยกในพระศาสนจักร ปกป้องความเชื่อ และเป็นผู้สนับสนุนพระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 2 ให้ได้รับการยอมรับ
คนยุคนั้นพูดว่า “ถ้าอยากรู้ว่าพระศาสนจักรควรเดินไปทางไหน จงถามเบอร์นาร์ด”
4. ผู้รักพระแม่มารีย์อย่างลึกซึ้ง
เบอร์นาร์ดมีความศรัทธาต่อพระแม่มารีย์เป็นพิเศษ ประโยคที่โด่งดังที่สุดของท่านคือ
“Respice Stellam, Voca Mariam” แปลว่า “จงมองดูดาว และจงเรียกหาพระนางมารีย์” เมื่อชีวิตเผชิญพายุ อย่ามัวแต่มองคลื่น แต่จงมองดาว ดาวนั้นคือพระแม่มารีย์ ผู้จะนำเราไปหาพระเยซูเจ้า
5. เกร็ดที่หลายคนไม่รู้
① ท่านเกือบทำให้คนทั้งตระกูลเข้าวัด
มีเรื่องเล่าว่า เมื่อเบอร์นาร์ดชวนพี่ชายเข้าบวช น้องชายคนสุดท้องยังลังเล
เบอร์นาร์ดพูดเพียงว่า “เจ้าจะเหลือรับมรดกคนเดียว” น้องชายตอบทันที “ถ้าพวกพี่เอาสวรรค์ ผมจะเอาแค่ที่ดินหรือ?” สุดท้าย… เข้าวัดด้วย!
② เทศน์จนคนร้องไห้
มีบันทึกว่า หลายครั้งผู้ฟังน้ำตาไหลทั้งวัดเลย ไม่ใช่เพราะเบอร์นาร์ดเสียงดัง
แต่เพราะทุกคำพูดออกมาจากประสบการณ์การภาวนา
③ ท่านรักความเงียบ
แม้เป็นนักเทศน์ยิ่งใหญ่ แต่เวลาที่มีความสุขที่สุด คือการอยู่ลำพังกับพระเจ้า ท่านเคยกล่าวว่า “ต้นไม้และก้อนหิน สอนข้าพเจ้ามากกว่าหนังสือหลายเล่ม”
④ นักบุญที่พูดเรื่องความรักมากที่สุด
หนังสือชื่อดังของท่าน “On Loving God” ไม่ได้ถามว่า “พระเจ้ามีอยู่จริงไหม” แต่ถามว่า “เราจะรักพระเจ้าได้อย่างไร” เพราะสำหรับเบอร์นาร์ด ความเชื่อ ไม่ใช่แค่ความรู้แต่คือความรัก
ข้อคิดสำหรับพระศาสนจักรวันนี้
ทุกวันนี้ โลกเต็มไปด้วยผู้เชี่ยวชาญ, นักวิจารณ์, อินฟลูเอนเซอร์, แต่พระศาสนจักรกำลังต้องการ “ผู้ศักดิ์สิทธิ์” เบอร์นาร์ดสอนว่า เราเปลี่ยนโลกได้ ไม่ใช่ด้วยการพูดมากขึ้น แต่ด้วยการรักพระเจ้ามากขึ้น
พระศาสนจักรไม่ขาดกิจกรรม แต่บางครั้งขาดคนที่ใช้เวลาคุกเข่าต่อหน้าศีลมหาสนิท
อยากเล่าให้ฟัง
มีพระสงฆ์หนุ่มองค์หนึ่ง เพิ่งเทศน์ครั้งแรก หลังมิสซารีบถามคุณยายคนหนึ่งว่า
“คุณยายครับ วันนี้ผมเทศน์เป็นอย่างไร” คุณยายตอบ “ดีมากค่ะ” พระสงฆ์ยิ้ม
“ตรงไหนดีที่สุดครับ” คุณยายตอบ “ตอนที่คุณพ่อพูดว่า ‘อาแมน’ ค่ะ”
พระสงฆ์หน้าเสีย ปีต่อมา ท่านกลับมาถามอีก คุณยายคนเดิมยิ้มแล้วพูดว่า “ปีนี้ดีขึ้นมาก” “จริงหรือครับ” “ค่ะ” “อะไรเปลี่ยนไป” คุณยายตอบ “ปีนี้…ดิฉันลืมดูนาฬิกา”
พระสงฆ์หัวเราะ แล้วถามต่อ “แล้วอะไรทำให้ลืม” คุณยายตอบเบา ๆ “ปีนี้คุณพ่อไม่ได้เทศน์จากหนังสือ แต่เทศน์จากหัวใจ” พระสงฆ์เงียบไป เพราะเข้าใจทันทีว่า คนอาจลืมประโยคที่เราเทศน์ แต่จะไม่ลืม หัวใจที่อยู่เบื้องหลังคำเทศน์นั้น
นั่นคือเหตุผลที่คำเทศน์ของนักบุญเบอร์นาร์ดยังสะเทือนใจผู้คน แม้เวลาจะผ่านมากว่า 900 ปี
คำกล่าวอมตะของนักบุญเบอร์นาร์ด
“ผู้ที่เป็นทุกสิ่งสำหรับตนเอง ย่อมเป็นคนยากไร้ที่สุด”
และอีกประโยคหนึ่งที่เหมาะกับโลกยุคปัจจุบันคือ
“จงเติมเต็มหัวใจของตนเองก่อน แล้วสิ่งที่ล้นออกมาจะเป็นประโยชน์ต่อผู้อื่น”
นั่นคือหลักการของเบอร์นาร์ดในการอภิบาล
“อย่าพยายามเป็นคลองที่ปล่อยน้ำจนแห้ง แต่จงเป็นอ่างเก็บน้ำที่รับน้ำพระหรรษทานไว้ก่อน แล้วจึงปล่อยให้ไหลไปสู่ผู้อื่น”
นี่คือเหตุผลที่คำเทศน์ ชีวิต และความศักดิ์สิทธิ์ของนักบุญเบอร์นาร์ดยังคงเป็นแรงบันดาลใจแก่พระศาสนจักรจนถึงทุกวันนี้.
วิษณุ ธัญญอนันต์ เจ้าอาวาสวัดเซนต์จอห์น ลาดพร้าว กรุงเทพฯ
ช่องทางติดตามข้อคิดบทเทศน์ประจำวัน
ID Line : @vissanu201
https://lin.ee/6gZZDwO
รูปภาพ
