LEO XIV
สมเด็จพระสันตะปาปาเลโอที่สิบสี่
GENERAL AUDIENCE/การเข้าเฝ้าแบบทั่วไป
St. Peter’s Basilica,Wednesday, 19 August 2026
ณ มหาวิหารนักบุญเปโตร นครรัฐวาติกัน
เมื่อวันพุธที่ 19 สิงหาคม 2026
Catechesis. The Documents of the Second Vatican Council. III. Constitution Sacrosanctum Concilium. 7. Sacred Music
การเรียนคำสอนต่อเนื่อง : มองสภาสังคายนาวาติกันที่สองผ่านเอกสารของสภาสังคายนา III. สังฆธรรมนูญ Sacrosanctum Concilium ว่าด้วยพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์ (7) ดนตรีศักดิ์สิทธิ์
Dear brothers and sisters,
เจริญพรมายังพี่น้องชายหญิงที่รัก
The sixth chapter of the Second Vatican Council‘s Constitution Sacrosanctum Concilium (SC) is dedicated to sacred music. The document states that: “The musical tradition of the universal Church is a treasure of inestimable value, greater even than that of any other art. The main reason for this pre-eminence is that, as sacred song united to the words, it forms a necessary or integral part of the solemn liturgy” (SC,, 112). It specifies that “sacred music is to be considered the more holy in proportion as it is more closely connected with the liturgical action, whether it adds delight to prayer, fosters unity of minds, or confers greater solemnity upon the sacred rites. But the Church approves of all forms of true art having the needed qualities, and admits them into divine worship” (ibid.).
สังฆธรรมนูญ Sacrosanctum Concilium ของสภาสังคายนาวาติกันที่สอง ว่าด้วยพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์ ในบทที่ 6 เป็นเนื้อหาที่กล่าวถึงดนตรีศักดิ์สิทธิ์ โดยกล่าวว่า “ธรรมประเพณีของศาสนจักรสากลว่าด้วยดนตรี เป็นสิ่งที่มีคุณค่ามหาศาลประมาณมิได้ และยิ่งใหญ่กว่าศิลปะชนิดอื่นทั้งหลาย ความสำคัญอันโดดเด่นนี้มีเหตุผลหลัก คือ เพลงศักดิ์สิทธิ์เป็นส่วนที่จำเป็น หรือ[อาจกล่าวได้ว่า]อยู่ในองค์รวมของพิธีกรรมอย่างสง่า เหตุว่าได้เข้าส่วนเข้าเป็นหนึ่งเดียวกับคำพูด[ในพิธีกรรมนั้น]” (ข้อ 112) สังฆธรรมนูญยังระบุไว้ว่า “พึงถือว่าดนตรีศักดิ์สิทธิ์มีความศักดิ์สิทธิ์[ยิ่งกว่าศิลปะประเภทอื่น ๆ ด้วยเหตุที่ดนตรีศักดิ์สิทธิ์]มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับการประกอบพิธีกรรม ไม่ว่าจะด้วยการเสริมเติมความชื่นชมยินดีให้มีในการอธิษฐานภาวนา สร้างความเป็นหนึ่งเดียวในจิตใจของผู้คนทั้งหลาย หรือด้วยการบันดาลให้พิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์มีความสง่ายิ่งขึ้น แต่พระศาสนจักรก็ยอมรับศิลปะแท้จริงในทุกรูปแบบที่มีคุณลักษณะที่จำเป็น และยอมให้ศิลปะเหล่านั้นเข้ามาเป็นส่วนในคารวกิจต่อพระเจ้า” (ที่เดียวกัน)
Here we find the core of the Council’’s teaching, which confirms and deepens the ministerial function of music in the liturgy, already highlighted by Saint Pius X in the Motu Proprio Inter Sollicitudines (22 November 1903). Indeed, music is part of the liturgical action and is not merely a decorative part of the celebration. To sing and play music during the liturgy is to pray, attuning one’s heart to that of our sisters and brothers and to God, through active participation in the mystery being celebrated. In particular, music expresses the affective dimension of prayer, as Saint Augustine says: “Cantare amantis est”, that is, “singing belongs to those who love” (Sermon 336, 1). This is very important, because it helps us open our hearts to God’s action in grace and allow ourselves to be moulded by it.
ข้อความนี้เป็นแกนหลักในคำสอนของสภาสังคายนา[ว่าด้วยดนตรีศักดิ์สิทธิ์] ซึ่งยืนยันอำนาจสอนที่กล่าวถึงบทบาทของดนตรีในพิธีกรรม ซึ่งสมเด็จพระสันตะปาปานักบุญปีโอที่สิบได้ทรงเน้นไว้แล้วในสมณานัติ Inter Sollicitudines (22 พฤศจิกายน 1903) และสภาสังคายนาก็ได้ทำให้คำสอนนี้มีมิติที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น จริงทีเดียวว่า ดนตรีเป็นส่วนหนึ่งในการประกอบพิธีกรรม โดยที่ไม่ได้เป็นเพียงเครื่องประดับอย่างหนึ่งเท่านั้น การขับร้องและบรรเลงดนตรีในพิธีกรรมเป็นการอธิษฐานภาวนาที่ชักนำให้ผู้คนน้อมใจมุ่งหาบรรดาพี่น้องชายหญิงและพระเจ้า ผ่านทางการมีส่วนร่วมในธรรมล้ำลึกที่เฉลิมฉลองในพิธีกรรม และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ดนตรียังเป็นสิ่งที่แสดงออกถึงมิติแห่งความรักความผูกพันในการอธิษฐานภาวนา ดังที่นักบุญเอากุสตินได้กล่าวว่า “การขับร้อง เป็นกิจการของผู้ที่มีความรัก” (บทเทศน์ที่ 336, ข้อ 1) [ดนตรีจึง]เป็นสิ่งสำคัญอย่างมาก เพราะช่วยให้พวกเราเปิดใจน้อมรับกิจการของพระเจ้าในพระหรรษทาน และยอมให้กิจการของพระองค์ได้ก่อรูปพวกเราขึ้น
Singing also fosters communion. It contributes to the unity of hearts, overcoming differences between people and bringing everyone together in praise of God through the symphony of voices. Thus, it becomes an epiphany of the Church, a tangible manifestation of the communion that belongs to her very nature.
การขับร้องยังช่วยเสริมสร้างความสนิทสัมพันธ์ด้วย [เพราะการขับร้อง]เป็นส่วนช่วยให้ผู้คนเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน ก้าวข้ามความแตกต่าง และนำพาทุกคนให้มาสรรเสริญพระเจ้าด้วยกัน ผ่านเสียงร้องที่สอดประสานเป็นหนึ่งเดียว เช่นนี้เอง [การขับร้อง]จึงทำให้พระศาสนจักรปรากฏขึ้นเด่นชัด เป็นการแสดงออกที่ทำให้ความสนิทสัมพันธ์ที่เป็นส่วนหนึ่งในธรรมชาติของพระศาสนจักรกลายเป็นสิ่งที่สัมผัสได้
The profound theological value of sacred hymns as an integral part of liturgical action carries certain requirements. The first is that, at every level, it must respond to what is most appropriate for the liturgical moment, beyond fashions or composers’ particular sensitivities. Its form, especially in its melodic aspect, must be at once noble and simple, of high musical quality and easily performable, particularly when it is intended to be sung by the whole assembly (cf. SC,, 121).
เมื่อเพลงสรรเสริญมีคุณค่าทางเทววิทยาอย่างลึกซึ้งในฐานะส่วนหนึ่งขององค์รวมแห่งการประกอบพิธีกรรมเช่นนี้ [ดนตรีศักดิ์สิทธิ์]จึงต้องสอดคล้องกับเงื่อนไขบางประการ อย่างแรก [ดนตรีศักดิ์สิทธิ์]ในทุกระดับจะต้องตอบโจทย์ช่วงเวลาในพิธีกรรมนั้นให้ได้อย่างเหมาะสมที่สุด โดยจะต้องอยู่เหนือกระแสความนิยมของผู้คน และอยู่เหนือรสนิยมเฉพาะตัวของผู้ประพันธ์ดนตรี รูปแบบ[ของดนตรีศักดิ์สิทธิ์] โดยเฉพาะอย่างยิ่งในด้านทำนอง จะต้องสง่าและเรียบง่ายในขณะเดียวกัน และจะต้องบรรเลงได้ง่ายและมีคุณภาพสูงในขณะเดียวกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในกรณีที่เป็นเพลงสำหรับให้ประชาสัตบุรุษขับร้องพร้อมกัน (เทียบ ข้อ 121)
For the same reason, the Council also recommends that the texts be suitable, profound and at the same time readily understandable, inspired mainly by Sacred Scripture, liturgical books and the spiritual Tradition of the Church. Attention must be paid to this, so that the dynamic expressed in the ancient principle lex orandi, lex credendi, that is, the law of prayer is also the law of faith, may remain alive and continue to grow.
ด้วยเหตุผลเดียวกันนี้ สภาสังคายนายังได้แนะนำให้ใช้เนื้อร้องที่ทั้งเหมาะสม ลึกซึ้ง และเข้าใจง่าย โดยได้รับแรงบันดาลใจหลักจากพระคัมภีร์ หนังสือพิธีกรรม และธรรมประเพณีฝ่ายจิตของพระศาสนจักร สิ่งนี้เป็นเรื่องที่ต้องใส่ใจระมัดระวัง เพื่อให้พลวัตที่แสดงออกผ่านทางหลักการเก่าแก่โบราณที่ว่า “กฎของการภาวนา คือกฎแห่งความเชื่อ” จะยังคงมีชีวิตชีวาและเติบโตอย่างต่อเนื่อง
Sacrosanctum Concilium devotes considerable attention to the theme of the active participation of the faithful (cf. n. 114). This “must be understood […] on the basis of a greater awareness of the mystery being celebrated and its relationship to daily life” (Benedict XVI, Apostolic Exhortation Sacramentum caritatis, 52), in a “spirit of constant conversion which must mark the lives of all the faithful” (ibid., 55). As for the practical way in which this can be achieved through sacred music’s specific role, the Constitution offers a clear answer: “the people should be encouraged to take part by means of acclamations, responses, psalmody, antiphons, and songs”, and “reverent silence” should be fostered (SC,, 30). It urges each person, minister or member of the faithful, to perform “all of, but only, those parts which pertain to his office by the nature of the rite and the principles of liturgy” (SC, 28), in a harmonious balance between different ministries, various interventions and moments of silence.
สังฆธรรมนูญ Sacrosanctum Concilium ยังใส่ใจอย่างมากต่อการมีส่วนร่วมอย่างกระตือรือร้นของบรรดาผู้เชื่อ (เทียบ ข้อ 114) สิ่งนี้ “พึงต้องทำความเข้าใจ […] บนพื้นฐานของความตระหนักรู้มากขึ้นเกี่ยวกับธรรมล้ำลึกที่กำลังเฉลิมฉลอง ตลอดจนความสัมพันธ์[ของธรรมล้ำลึกนั้น]กับชีวิตประจำวัน” (สมเด็จพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่สิบหก, สมณสาส์นเตือนใจ Sacramentum caritatis, ข้อ 52) ภายใน “จิตวิญญาณแห่งการกลับใจอย่างต่อเนื่อง ซึ่งจะต้องมีอยู่เป็นเครื่องหมายในชีวิตของผู้เชื่อทุกคน” (เรื่องเดียวกัน, ข้อ 55) ซึ่งในเรื่องที่ว่า จะนำสิ่งนี้ไปปฏิบัติได้อย่างไรภายในบทบาทเฉพาะของดนตรีศักดิ์สิทธิ์นั้น สังฆธรรมนูญได้มีคำตอบอย่างชัดเจนว่า “จะต้องส่งเสริมให้ประชาสัตบุรุษมีส่วนร่วม ด้วยการขานรับ ร้องตอบ ร้องเพลงสดุดี บทลำนำ และเพลงต่าง ๆ” และควรจะต้องเอาใจใส่ต่อ “ความเงียบแห่งความเคารพ” ด้วย (สังฆธรรมนูญ Sacrosanctum Concilium, ข้อ 30) สังฆธรรมนูญได้เรียกร้องให้ทุกคน ทั้งศาสนบริกรและสัตบุรุษ กระทำ “ทุกสิ่งทุกอย่างตามบทบาทหน้าที่ของตนที่ถูกกำหนดไว้โดยธรรมชาติของพิธีและหลักการของพิธีกรรม โดยจะต้องไม่ทำสิ่งใดเกินกว่านั้น” (ข้อ 28) ทั้งนี้ ภายในสมดุลแห่งความสอดประสานระหว่างการทำหน้าที่รับใช้ที่หลากหลาย การกล่าววาจาต่าง ๆ และช่วงเวลาแห่งความเงียบ
The Council attributes great value to Gregorian chant, without excluding other genres of sacred music from the celebration. Particular attention is also given to the organ (cf.SC,, 120), while the use of other instruments is permitted “on condition that the instruments are suitable, or can be made suitable, for sacred use, accord with the dignity of the temple, and truly contribute to the edification of the faithful” (SC,, 120).
สภาสังคายนาให้คุณค่าอย่างสูงต่อเพลงเกรโกเรียน แต่ก็ไม่ได้กีดกันดนตรีศักดิ์สิทธิ์รูปแบบอื่น ๆ ออกจากพิธีกรรม สภาสังคายนาได้เน้นเป็นพิเศษเกี่ยวกับออร์แกนด้วย (เทียบ ข้อ 120) ขณะที่เครื่องดนตรีชนิดอื่น ๆ นั้น จะให้ใช้ได้ “ต่อเมื่อเครื่องดนตรีนั้นมีความเหมาะสม หรือสามารถทำให้เหมาะสมกับการนำมาใช้ในดนตรีศักดิ์สิทธิ์ โดยสอดคล้องกับศักดิ์ศรีของพระวิหาร และเป็นประโยชน์แก่การบำรุงอบรมสัตบุรุษอย่างแท้จริง” (ข้อ 120)
A theme close to the Council’s reform is that of inculturation, including in the field of sacred music. In particular, with regard to the musical traditions of different cultures, the Council emphasizes the importance of taking them into consideration seriously, as they form part of people’s religious and social life. Thus, on one hand, an “attitude toward religion” should be promoted in everyone (SC,, 119). On the other, “every effort should be made to see that they become competent in promoting the traditional music of these peoples, both in schools and in sacred services” (ibid.).
หัวข้อหนึ่งที่ใกล้ชิดกับการปฏิรูปของสภาสังคายนา คือ การทำให้พิธีกรรมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรม ซึ่งรวมถึงในด้านดนตรีศักดิ์สิทธิ์ด้วย สภาสังคายนาได้เน้นเป็นพิเศษถึงความสำคัญของการพิจารณาถึงจารีตประเพณีด้านดนตรีในวัฒนธรรมต่าง ๆ อย่างจริงจัง ในฐานะที่เป็นส่วนหนึ่งในวิถีชีวิตของผู้คนทั้งในด้านศาสนาและด้านสังคม ดังนั้น ในด้านหนึ่ง จะต้องส่งเสริมให้ทุกคนมี “ทัศนคติที่มุ่งยังศาสนา” (ข้อ 119) แต่ในอีกด้านหนึ่ง “[เมื่อธรรมทูตได้รับการศึกษาอบรมเรื่องดนตรี] ก็ต้องพยายามทุกวิถีทางให้พวกเขามีศักยภาพเพียงพอที่จะสามารถส่งเสริมการใช้ดนตรีแบบดั้งเดิมของผู้คน[ในท้องถิ่น] ทั้งในโรงเรียน และในคารวกิจศักดิ์สิทธิ์ด้วย” (ที่เดียวกัน)
A particular role in the liturgical context is given to the schola cantorum. The Council recommends the promotion of this pastoral instrument, to ensure the “proper performance of the parts which belong to it, according to the different kinds of music sung, and to encourage the active participation of the faithful in the singing” (Sacred Congregation of Rites, Instruction Musicam Sacram, 19).
สภาสังคายนาได้มอบหมายบทบาทพิเศษในพิธีกรรมให้แก่คณะนักขับ (schola cantorum) โดยแนะนำให้มีการส่งเสริมให้คณะนักขับสามารถ “ขับร้องดนตรีที่ตนรับผิดชอบได้อย่างเหมาะสมสอดคล้องกับประเภทของดนตรีอันหลากหลายที่นำมาขับร้อง และสนับสนุนให้ประชาสัตบุรุษมีส่วนร่วมอย่างกระตือรือร้นในการขับร้อง” (สมณกระทรวงพิธีกรรม, คำแนะนำ Musicam Sacram, ข้อ 19)
Hence, composers of sacred music are called to know and preserve the musical heritage of the Church, allowing it to inspire new compositions at the service of the liturgy, while respecting contemporary sensibilities and the different cultural traditions, so as to “‘purify worship from ugliness of style, from distasteful forms of expression, from uninspired musical texts which are not worthy of the great act that is being celebrated’, to guarantee dignity and excellence to liturgical compositions” (Saint John Paul II, Chirograph on Sacred Music, 22 November 2003, 3).
ด้วยเหตุนี้ ผู้ประพันธ์ดนตรีศักดิ์สิทธิ์จึงถูกเรียกให้ทำความรู้จักและอนุรักษ์มรดกทางดนตรีของพระศาสนจักร และนำมรดกนี้ไปเป็นแรงบันดาลใจในการสร้างสรรค์ผลงานใหม่ ๆ เพื่อรับใช้พิธีกรรม พร้อมทั้งให้มีความเคารพต่อรสนิยมของผู้คนร่วมสมัย ตลอดจนจารีตประเพณีภายในวัฒนธรรมที่หลากหลายแตกต่างกันด้วย ทั้งนี้ เพื่อที่พวกเขาจะได้ “‘ชำระล้างคารวกิจให้บริสุทธิ์ปราศจากรูปแบบที่อัปลักษณ์ การแสดงออกที่ไร้รสนิยม เนื้อร้องที่ไม่บันดาลใจ ซึ่งล้วนแต่ไม่คู่ควรกับกิจการยิ่งใหญ่ที่กำลังเฉลิมฉลอง’ เพื่อให้มั่นใจได้ว่า ผลงานประพันธ์ดนตรีพิธีกรรม[จะมีความคู่ควรกับ]ศักดิ์ศรี[ของพิธีกรรม] และมีความเป็นเลิศ” (สมเด็จพระสันตะปาปานักบุญยอห์น ปอลที่สอง, พระลิขิตว่าด้วยดนตรีศักดิ์สิทธิ์, 22 พฤศจิกายน 2003, ข้อ 3)
For all these reasons, the Council Fathers recommended promoting the formation and practice of sacred music “in seminaries, in the novitiates and houses of study of religious of both sexes, and also in other Catholic institutions and schools” (SC,, 115), and ensuring that musicians and singers receive sound liturgical formation (cf. ibid.).
ด้วยเหตุผลทั้งหลายเหล่านี้ บรรดาปิตาจารย์ในสภาสังคายนาจึงแนะนำให้ส่งเสริมการศึกษาอบรมและการฝึกฝนทักษะดนตรีศักดิ์สิทธิ์ “ทั้งในบ้านเณร ในนวกสถาน และในบ้านอบรมของคณะนักบวชทั้งชายหญิง ตลอดจนในสถาบันและโรงเรียนต่าง ๆ ของคาทอลิกด้วย” (สังฆธรรมนูญ Sacrosanctum Concilium, ข้อ 115) และจะต้องทำให้มั่นใจได้ว่า นักดนตรีและนักขับจะได้รับการอบรมอย่างเหมาะสมในเรื่องพิธีกรรม (เทียบ ที่เดียวกัน)
Dear brothers and sisters, the Fathers of the Church held liturgical singing in great esteem as a symbol of ecclesial communion. We can therefore conclude with Saint Ignatius of Antioch’s beautiful words: “Let each of you unite to become a choir, so that, harmonious in love and taking up the song of God in unison, you may with one voice sing to the Father through Jesus Christ, so that he may hear you and recognize, from the good works you perform, that you are members of his Son” (cf. Letter to the Ephesians, 4, 2).
พี่น้องชายหญิงที่รัก บรรดาปิตาจารย์ยุคโบราณของพระศาสนจักรล้วนถือว่า การขับร้องในพิธีกรรมเป็นสิ่งสูงส่ง ในฐานะที่เป็นสัญลักษณ์แห่งความสนิทสัมพันธ์ของพระศาสนจักร พวกเราจึงสามารถสรุปได้ด้วยคำกล่าวอันงดงามของนักบุญอิกญาซีโอชาวอันติโอค ที่กล่าวว่า “พวกท่านแต่ละคนควรเป็นเช่นนักร้องประสานเสียง ที่ปรับเสียงให้เข้ากันด้วยความรัก และน้อมรับเพลงของพระเจ้าด้วยความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน เพื่อที่พวกท่านจะได้ขับร้องเป็นเสียงเดียวเพื่อพระเจ้าพระบิดา อาศัยพระเยซูคริสตเจ้า ถ้าพวกท่านทำเช่นนี้ พระองค์จะทรงสดับฟังเสียงของพวกท่าน และพระองค์ก็จะทรงทราบผ่านทางกิจการดีทั้งหลายที่พวกท่านกระทำว่า พวกท่านเป็นส่วนหนึ่งในพระวรกายของพระบุตร” (เทียบ จดหมายถึงชาวเอเฟซัส, 4, 2)
พระดำรัสของสมเด็จพระสันตะปาปาหลังการสอนคำสอน
I extend a warm welcome to all the English-speaking pilgrims and visitors taking part in today’s Audience, especially those from Malta. Upon you and your families, I invoke the joy and peace of our Lord Jesus Christ. God bless you all!
พ่อขอมอบการต้อนรับอย่างอบอุ่นแก่บรรดาผู้แสวงบุญและผู้มาเยือนที่พูดภาษาอังกฤษที่ได้มาหาพ่อในวันนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง กลุ่มที่มาจากมอลตา ขอให้ลูกทุกคนและครอบครัวของลูกจงได้รับสันติสุขและความปีติยินดีของพระเยซูคริสตเจ้า องค์พระผู้เป็นเจ้าของพวกเราทั้งหลาย ขอให้พระเจ้าโปรดประทานพระพรแก่ลูกทุกคน
Il mio pensiero va, infine, ai giovani, ai malati e agli sposi novelli. Desidero rivolgere a ciascuno l’invito a sviluppare sempre in se stessi un’autentica coscienza di pace. Abbiate la sincera consapevolezza che la pace è un bene prezioso e grande e che occorre un forte e costante impegno per realizzarla, seguendo con onestà e verità le vie che la costruiscono e la confermano nella società. A tutti la mia benedizione!
ท้ายสุด พ่อมีความระลึกถึงบรรดาเยาวชน บรรดาคนป่วย และบรรดาคนที่เพิ่งแต่งงาน พ่อขอเชิญชวนให้ลูกแต่ละคนจงทำนุบำรุงมโนธรรมแห่งสันติภาพให้มีในตนเองอยู่เสมอ ขอให้ทุกคนตระหนักอย่างจริงใจว่า สันติภาพเป็นสิ่งล้ำค่าและยิ่งใหญ่ และการจะทำให้สันติภาพเกิดขึ้นจริงได้ ต้องอาศัยความมุ่งมั่นอันแรงกล้าและต่อเนื่อง ด้วยการก้าวเดินด้วยความซื่อสัตย์และความจริงบนวิถีทางแห่งการสร้างและปลูกฝังสันติภาพให้หยั่งลึกในสังคม พ่อขออวยพรลูกทุกคน
ใจความสรุปการสอนคำสอนของสมเด็จพระสันตะปาปา
Dear brothers and sisters, in our continuing catechesis on the Second Vatican Council’s Constitution on the Sacred Liturgy, Sacrosanctum Concilium, today we consider the importance of sacred music. Indeed, singing and playing a musical instrument are acts of prayer. Music thus fosters our unity in praising God and opens our hearts to be fashioned by his grace. Far from being merely decorative, therefore, sacred music is a treasure of profound value. It should always be dignified, draw inspiration from Sacred Scripture and reflect the grandeur of the mystery celebrated. Sacred music is also to reflect local cultures, expressing the authentic traditions of peoples, while promoting the universal Church’s musical heritage. The Council also emphasized the need for solid liturgical formation and education in sacred music. Dear brothers and sisters, in the liturgy, may we join together in love, and – in the words of Saint Ignatius of Antioch – “with one voice sing to the Father through Jesus Christ.”
พี่น้องชายหญิงที่รัก ในการเรียนคำสอนต่อเนื่องเกี่ยวกับเอกสารของสภาสังคายนาวาติกันที่สอง ซึ่งเรากำลังเรียนรู้เกี่ยวกับสังฆธรรมนูญ Sacrosanctum Concilium ว่าด้วยพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์อยู่นั้น วันนี้เราจะพิจารณาเรื่องความสำคัญของดนตรีศักดิ์สิทธิ์ จริงทีเดียวว่า การขับร้องและการบรรเลงดนตรีเป็นการอธิษฐานภาวนารูปแบบหนึ่ง ดนตรีช่วยเสริมสร้างให้พวกเราเป็นหนึ่งเดียวกันในการสรรเสริญพระเจ้า และเปิดใจของพวกเราให้น้อมรับการก่อรูปด้วยพระหรรษทาน ดังนั้น ดนตรีศักดิ์สิทธิ์จึงไม่ได้เป็นเพียงเครื่องประดับ หากแต่เป็นสมบัติที่มีคุณค่าล้ำลึกมหาศาล ดังนั้น เราจะต้องรักษาไว้ซึ่งคุณค่าของดนตรีศักดิ์สิทธิ์อยู่เสมอ ด้วยการให้ดนตรีรับเอาแรงบันดาลใจจากพระคัมภีร์ และสะท้อนถึงความยิ่งใหญ่ของธรรมล้ำลึกที่มีการเฉลิมฉลอง นอกจากนี้ ดนตรีศักดิ์สิทธิ์ยังจะต้องสะท้อนวัฒนธรรมท้องถิ่น แสดงออกถึงจารีตประเพณีแท้จริงของผู้คนในวัฒนธรรมต่าง ๆ พร้อมทั้งส่งเสริมมรดกด้านดนตรีของพระศาสนจักรสากลไปด้วยพร้อมกัน ไม่เพียงเท่านั้น สภาสังคายนายังได้เน้นความจำเป็นของการศึกษาอบรมเรื่องพิธีกรรมและเรื่องดนตรีศักดิ์สิทธิ์อย่างจริงจังด้วย พี่น้องชายหญิงที่รัก เมื่อพวกเราร่วมในพิธีกรรม ขอให้พวกเราจงร่วมกันเป็นหนึ่งเดียวด้วยความรัก และจงกระทำตามที่นักบุญอิกญาซีโอชาวอันติโอคได้สอนไว้ คือ ให้เรา “ขับร้องเป็นเสียงเดียวเพื่อพระเจ้าพระบิดา อาศัยพระเยซูคริสตเจ้า”
(วิษณุ ธัญญอนันต์ และวรินทร เติมอริยบุตร แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย – แบ่งปัน…
การสอนคำสอน General Audience ของพระสันตะปาปาเลโอที่ 14 มาแบ่งปันและเพื่อการไตร่ตรอง)