บทเทศน์และข้อคิด วันอังคารที่ 8 กันยายน 2026
ฉลองการบังเกิดของพระแม่มารีย์พรหมจารี
Nativity of the Blessed Virgin Mary
บทอ่าน: มคา 5:1-4ก หรือ รม 8:28-30 พระวรสาร: มธ 1:1-16, 18-23
หัวข้อไตร่ตรอง: “เมื่อโลกยังไม่เห็นอะไร พระเจ้าทรงเริ่มต้นแล้ว”
ความหมายสำคัญของวันฉลอง
วันนี้พระศาสนจักรไม่ได้ฉลองเพียง “วันเกิดของพระแม่มารีย์” เหมือนการฉลองวันเกิดบุคคลสำคัญทั่วไป แต่ฉลองวันที่แสงสว่างแรกแห่งความรอดเริ่มปรากฏเหนือขอบฟ้า พระสันตะปาปาเปาโลที่ 6 ทรงเรียกวันบังเกิดของพระแม่มารีย์ว่า “ความหวังของโลกทั้งมวลและรุ่งอรุณแห่งความรอด” เพราะรุ่งอรุณยังไม่ใช่ดวงอาทิตย์ แต่เป็นหลักประกันว่าอีกไม่นานดวงอาทิตย์จะขึ้นฉายแสง (ในสมณสาส์นเตือนใจ ปี1974 “Marialis Cultus” เป็นภาษาละติน แปลว่า “การแสดงความเคารพต่อพระนางมารีย์”) พระแม่มารีย์ไม่ใช่ดวงอาทิตย์ พระเยซูเจ้าต่างหากคือดวงอาทิตย์แห่งความรอด แต่การบังเกิดของพระแม่มารีย์ประกาศว่า “กลางคืนกำลังจะสิ้นสุดลง เพราะรุ่งอรุณได้มาถึงแล้ว”
เวลามีเด็กคนหนึ่งเกิดมาในครอบครัว พ่อแม่มักจะถ่ายรูป ประกาศข่าว บอกน้ำหนัก บอกเวลาเกิด แล้วส่งภาพไปทั่วกลุ่มไลน์ บางครอบครัวส่งรูปเด็กไปยี่สิบกว่ารูป ทั้งที่เด็กยังทำหน้าอยู่เพียงหน้าเดียว! แต่เมื่อพระนางมารีย์บังเกิด ไม่มีเสียงแตร ไม่มีราชสำนักส่งผู้แทน ไม่มีหนังสือพิมพ์ลงข่าว และแน่นอน—ไม่มีใครโพสต์ว่า “ยินดีต้อนรับสมาชิกใหม่ของครอบครัวโยอาคิมและอันนา เด็กหญิงมารีย์แข็งแรงดีทั้งแม่และลูก!”
โลกไม่รู้เลยว่า เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ คนนี้จะกลายเป็นพระมารดาของพระผู้ไถ่
นี่คือความจริงประการแรกของวันฉลองนี้: เหตุการณ์ที่โลกมองว่าเล็กที่สุด อาจเป็นเหตุการณ์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในสายพระเนตรของพระเจ้า
1. พระเจ้าทรงเลือกสิ่งเล็ก ๆ
ประกาศกมีคาห์กล่าวว่า “เบธเลเฮมเอฟราธาห์เอ๋ย แม้เจ้าเป็นเมืองเล็กในบรรดาหัวเมืองของยูดาห์ แต่จากเจ้าจะมีผู้หนึ่งออกมาเพื่อปกครองอิสราเอล”
พระเจ้าไม่ได้ทรงเลือกกรุงโรมซึ่งมีอำนาจ ไม่ได้ทรงเลือกกรุงเอเธนส์ซึ่งมีนักปราชญ์ แต่ทรงเลือก “เบธเลเฮม” เมืองเล็กจนแทบไม่มีใครให้ความสำคัญ และพระองค์ไม่ได้ทรงเลือกสตรีผู้มีตำแหน่งในราชสำนัก แต่ทรงเลือกหญิงสาวธรรมดาจากนาซาเร็ธ เมืองที่นาธานาเอลเคยถามอย่างดูถูกว่า “จะมีอะไรดีมาจากนาซาเร็ธได้หรือ?” คำตอบของพระเจ้าคือ—มีได้ และสิ่งดีที่สุดของโลกก็มาจากที่ซึ่งมนุษย์ดูแคลนนั่นเอง
โลกวันนี้หลงใหลในสิ่งที่ใหญ่ ดัง มีชื่อเสียง และเป็นกระแส เราวัดคุณค่าคนด้วยยอดผู้ติดตาม วัดความสำเร็จด้วยจำนวนผู้ชม วัดความสำคัญด้วยตำแหน่ง เงินเดือน หรืออำนาจ แต่พระเจ้าทรงวัดต่างออกไป
- โลกถามว่า “คุณมีคนติดตามเท่าไร?” พระเจ้าถามว่า “คุณติดตามความจริงเพียงใด?”
- โลกถามว่า “มีใครรู้จักคุณบ้าง?” พระเจ้าถามว่า “คุณรู้จักและรักใครบ้าง?”
- โลกถามว่า “คุณทำเรื่องใหญ่แค่ไหน?” พระเจ้าถามว่า “คุณทำเรื่องเล็กด้วยความรักมากเพียงใด?”
พระแม่มารีย์ไม่ได้เปลี่ยนโลกด้วยอาวุธหรืออำนาจ แต่ด้วยคำสั้น ๆ ว่า “ข้าพเจ้าเป็นผู้รับใช้ของพระเจ้า ขอให้เป็นไปแก่ข้าพเจ้าตามวาจาของท่านเถิด” โลกเปลี่ยนไป เพราะหญิงสาวคนหนึ่งยอมให้พระเจ้าทรงทำงานผ่านชีวิตของเธอ
2. พระเจ้าทรงเขียนเส้นตรงบนบรรทัดที่คดเคี้ยว
พระวรสารวันนี้เริ่มด้วยรายชื่อลำดับวงศ์ตระกูล หลายคนได้ยินแล้วอาจรู้สึกว่า “ทำไมต้องอ่านชื่อยาว ๆ เหล่านี้ด้วย?” แต่รายชื่อเหล่านี้ไม่ใช่บัญชีรายชื่อที่น่าเบื่อ นั่นคือประวัติศาสตร์แห่งพระหรรษทาน
ในลำดับวงศ์ตระกูลของพระเยซูเจ้ามีทั้งผู้ศักดิ์สิทธิ์และคนบาป มีคนกล้าหาญและคนอ่อนแอ มีผู้ซื่อสัตย์และผู้ล้มเหลว มีเรื่องของทามาร์ ราหับ นางรูธ และภรรยาของอุรียาห์—เรื่องราวที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด ความผิดพลาด และรอยแผล
พระสันตะปาปาฟรานซิสทรงตั้งข้อสังเกตว่า ในรายชื่อนี้มีทั้งนักบุญและคนบาป แต่ประวัติศาสตร์แห่งความรอดยังดำเนินต่อ เพราะพระเจ้าไม่ทรงทอดทิ้งมนุษย์
นี่เป็นข่าวดีสำหรับเราทุกคน
พระเจ้าไม่จำเป็นต้องรอให้ประวัติชีวิตของเราสะอาดหมดจด ก่อนที่พระองค์จะทรงเริ่มทำงานผ่านเรา บางคนอาจพูดว่า “ครอบครัวของฉันมีปัญหามากเกินไป”, “อดีตของฉันมีบาดแผลมากเกินไป”, “ฉันเคยทำผิดจนพระเจ้าคงใช้ฉันไม่ได้แล้ว”, แต่ลำดับวงศ์ตระกูลของพระเยซูเจ้าตอบว่า “ไม่มีอดีตใดสกปรกเกินกว่าที่พระหรรษทานจะชำระ
ไม่มีบาดแผลใดลึกเกินกว่าที่พระเจ้าจะเปลี่ยนให้เป็นประตูแห่งความรอด”
พระแม่มารีย์ไม่ได้บังเกิดในประวัติศาสตร์ที่สมบูรณ์แบบ แต่บังเกิดในประวัติศาสตร์มนุษย์ที่แตกร้าว เพื่อเปิดทางให้พระผู้ไถ่เสด็จเข้ามาเยียวยารักษาบาดแผลทุกประเภท
3. “ทุกสิ่งร่วมกันก่อให้เกิดผลดี”
บทอ่านจากจดหมายถึงชาวโรมกล่าวว่า “พระเจ้าทรงบันดาลให้ทุกสิ่งกลับเป็นประโยชน์แก่ผู้ที่รักพระองค์” พระคัมภีร์ไม่ได้บอกว่า “ทุกสิ่งเป็นสิ่งดี” เพราะโรคภัย สงคราม ความรุนแรง การสูญเสีย การทรยศ และความอยุติธรรมไม่ใช่สิ่งดี แต่พระคัมภีร์บอกว่า พระเจ้าทรงสามารถนำแม้แต่สิ่งที่ไม่ดีให้ “ร่วมกันก่อให้เกิดผลดี” ได้
ชีวิตของพระแม่มารีย์เป็นพยานถึงเรื่องนี้อย่างชัดเจน
- การตั้งครรภ์ที่เสี่ยงต่อความเข้าใจผิด
- การเดินทางไปเบธเลเฮมโดยไม่มีที่พัก
- การหนีไปอียิปต์ในฐานะผู้ลี้ภัย
- การตามหาพระบุตรที่หายไป
- และการยืนมองพระบุตรสิ้นพระชนม์บนไม้กางเขน
พระแม่มารีย์ไม่ได้เข้าใจทุกสิ่ง แต่ทรงเก็บทุกสิ่งไว้และรำพึงในพระทัย ความเชื่อจึงไม่ใช่การเข้าใจทุกเรื่อง แต่คือการวางใจว่า เมื่อเราอ่านเหตุการณ์เพียงหนึ่งหน้า เราอาจเห็นแต่ความทุกข์ แต่พระเจ้าทรงเห็นหนังสือทั้งเล่ม วันนี้โลกของเรามีทั้งสงคราม ความขัดแย้ง การแบ่งขั้ว ความเกลียดชังในสื่อสังคม ความไม่มั่นคงทางเศรษฐกิจ และผู้คนจำนวนมากไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นเช่นไร วันบังเกิดของพระแม่มารีย์ประกาศกับเราว่า
แม้เรายังมองไม่เห็นทางออก พระเจ้าอาจทรงให้คำตอบเริ่มบังเกิดขึ้นแล้วอย่างเงียบ ๆ
4. จาก “รายชื่อมนุษย์” สู่ “เอมมานูเอล”
พระวรสารเริ่มด้วยรายชื่อยาวเหยียดของมนุษย์ แต่จบลงด้วยพระนามของพระเจ้า
“เขาจะเรียกนามของท่านว่า เอมมานูเอล แปลว่า พระเจ้าสถิตกับเรา”
นี่คือการหักมุมที่งดงามที่สุดของพระวรสาร เราอาจคิดว่าลำดับวงศ์ตระกูลเป็นเพียงเรื่องของคนรุ่นแล้วรุ่นเล่า—เกิด เติบโต ผิดหวัง และตายจากไป แต่สุดท้ายพระเจ้าทรงเสด็จเข้ามาในประวัติศาสตร์ของพวกเขา พระเจ้าไม่ได้ทรงยืนอยู่ไกล ๆ แล้วตะโกนบอกมนุษย์ว่าควรดำเนินชีวิตอย่างไร แต่ทรงเข้ามาเป็นสมาชิกของครอบครัวมนุษย์
พระองค์ไม่ใช่พระเจ้าผู้ทรงมองความทุกข์จากบนสวรรค์
แต่คือ เอมมานูเอล—พระเจ้าผู้ทรงอยู่กับเรา … อยู่กับเราในโรงพยาบาล, อยู่กับเราในบ้านที่มีความขัดแย้ง, อยู่กับเราเมื่อธุรกิจล้มเหลว, อยู่กับเราเมื่อถูกเข้าใจผิด, อยู่กับเราแม้ในวันที่เราภาวนาไม่ออก, และพระแม่มารีย์คือประตูที่เปิดต้อนรับเอมมานูเอลเข้าสู่โลก
ข้อคิดสำหรับพระศาสนจักรวันนี้
วันบังเกิดของพระแม่มารีย์เตือนใจเราว่า พระศาสนจักรต้องมีลักษณะเหมือน “ครรภ์มารดา” มากกว่า “เวทีประกวด” เวทีประกวดถามว่า ใครเก่งที่สุด แต่ครรภ์มารดาถามว่า ชีวิตใหม่กำลังเติบโตหรือไม่
พระศาสนจักรจึงไม่ควรเป็นเพียงสถานที่จัดพิธีอย่างสมบูรณ์แบบ แต่ต้องเป็นบ้านที่คนบาปกล้ากลับมา คนบาดเจ็บได้รับการโอบกอด เด็กและเยาวชนได้รับโอกาส คนยากจนมีที่นั่ง และผู้ที่กำลังค้นหาพระเจ้าสามารถค่อย ๆ เติบโตในความเชื่อ
บางครั้งเราชอบเห็นผลเร็ว อยากให้คนเปลี่ยนทันที อยากให้โครงการประสความสำเร็จทันที อยากเห็นผลของการประกาศข่าวดีทันที
แต่การบังเกิดของพระแม่มารีย์สอนว่า พระเจ้าทรงทำงานด้วย “กระบวนการ”
ในวันที่พระแม่มารีย์บังเกิด พระเยซูเจ้ายังไม่บังเกิด
ในวันที่พระแม่มารีย์บังเกิด ไม้กางเขนยังไม่ปรากฏ
ในวันที่พระแม่มารีย์บังเกิด พระศาสนจักรยังไม่เริ่มต้น
แต่เมล็ดพันธุ์ของทุกสิ่งอยู่ตรงนั้นแล้ว
ดังนั้นพระศาสนจักรต้องไม่ “เมินเฉยละเลย” จุดเริ่มต้นเล็ก ๆ
- เด็กคนหนึ่งที่เริ่มสนใจพระคัมภีร์
- ครอบครัวหนึ่งที่กลับมาวัด
- คนหนุ่มสาวคนหนึ่งที่เริ่มถามถึงกระแสเรียก
- คนที่เคยห่างวัด แต่วันนี้ยอมก้าวเข้าประตูมา
- การให้อภัยเล็ก ๆ ที่เกิดขึ้นในครอบครัว
- อาสาสมัครหนึ่งคนที่เริ่มรับใช้โดยไม่มีใครรู้จัก
สิ่งเหล่านี้อาจดูเล็กมาก แต่เบธเลเฮมก็เล็ก นาซาเร็ธก็เล็ก และพระแม่มารีย์เคยเป็นเพียงทารกตัวเล็กที่ไม่มีใครรู้จัก จึงอย่าดูหมิ่นดูแคลนสิ่งเล็ก ๆ เพราะพระเจ้าอาจทรงซ่อนอนาคตของพระศาสนจักรไว้ในนั้น
อยากเล่าเรื่องหนึ่งให้ฟัง
ถ้าเราสามารถย้อนยุคได้ และลองเปิดหนังสือพิมพ์ยุโรปในปี ค.ศ. 1809 ข่าวพาดหัวหน้าหนึ่งเต็มไปด้วยเรื่องราวของจักรพรรดินโปเลียน โบนาปาร์ด — การทำสงคราม การเคลื่อนทัพ ชัยชนะ ความพ่ายแพ้ และการต่อรองอำนาจของบรรดากษัตริย์ หากถามผู้คนในปีเดียวกันนั้นว่า “ใครคือบุคคลสำคัญที่สุดของโลก?” แทบทุกคนคงตอบว่า “แน่นอน ต้องเป็นจักรพรรดินโปเลียน!”
แต่ว่า ในปีเดียวกันนั้นเอง ค.ศ. 1809 ขณะที่โลกกำลังจับตามองเสียงปืนใหญ่ เด็กทารกหลายคนกำลังร้องไห้อยู่ในเปล โดยแทบไม่มีใครสนใจ ได้แก่
- อับราฮัม ลินคอล์น ผู้มีบทบาทสำคัญในการเลิกทาสในสหรัฐอเมริกา
- ชาร์ลส์ ดาร์วิน ผู้เปลี่ยนวิธีที่มนุษย์ศึกษาธรรมชาติ
- หลุยส์ เบรลล์ ผู้สร้างระบบอักษรที่เปิดโลกการอ่านแก่ผู้พิการทางสายตา
- เฟลิกซ์ เมนเดลโซห์น คีตกวีผู้มอบดนตรีอันงดงามแก่โลก
- อัลเฟรด เทนนีสัน กวีคนสำคัญแห่งอังกฤษ
- เอ็ดการ์ แอลลัน โพ นักเขียนผู้ทรงอิทธิพลต่อวรรณกรรมยุคต่อมา
บุคคลเหล่านี้เกิดในปี ค.ศ. 1809 จริง และลินคอล์นกับดาร์วินยังเกิดวันเดียวกันอีกด้วย คือวันที่ 12 กุมภาพันธ์ โลกกำลังเฝ้ามองจักรพรรดิผู้มีอำนาจ แต่พระเจ้ากำลังเตรียมอนาคตของมนุษยชาติอยู่ในเปลเด็ก
เมื่อเวลาผ่านไป อาณาจักรของนโปเลียนพังทลายลง แต่ความคิด ผลงาน และคุณูปการของทารกที่ไม่มีใครกล่าวถึงในหน้าหนึ่ง กลับยังส่งอิทธิพลต่อโลกมาจนถึงทุกวันนี้ จึงอาจกล่าวได้ว่า มนุษย์กำลังเขียนข่าวใหญ่ไว้ที่สนามรบ แต่พระเจ้ากำลังเขียนประวัติศาสตร์แท้จริงไว้ในห้องคลอด
วันบังเกิดของพระแม่มารีย์ก็เป็นเช่นนั้น วันที่พระแม่มารีย์บังเกิด โลกคงมีข่าวการเมือง ข่าวสงคราม ข่าวของกษัตริย์ และข่าวของจักรวรรดิมากมาย แต่ไม่มีใครรายงานข่าวการเกิดของเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งในครอบครัวธรรมดา ไม่มีใครรู้ว่า มือเล็ก ๆ คู่นั้น วันหนึ่งจะอุ้มพระผู้ไถ่, ไม่มีใครรู้ว่า ริมฝีปากของเด็กคนนี้ วันหนึ่งจะกล่าวว่า “ขอให้เป็นไปแก่ข้าพเจ้าตามวาจาของท่านเถิด”, ไม่มีใครรู้ว่า หัวใจดวงนี้ วันหนึ่งจะถูกคมดาบแห่งความทุกข์แทงทะลุใต้ไม้กางเขน และไม่มีใครรู้ว่า เด็กที่ไม่มีชื่ออยู่ในข่าว จะได้รับการเรียกขานว่า “ผู้มีบุญกว่าหญิงใด ๆ” เพราะฉะนั้น อย่าด่วนตัดสินว่า พระเจ้าไม่ได้ทรงทำงาน เพียงเพราะเรายังไม่เห็นข่าวใหญ่ ขณะที่โลกกำลังส่งเสียงดัง พระเจ้ามักทรงเริ่มต้นสิ่งยิ่งใหญ่อย่างเงียบ ๆ
บางทีคำตอบสำหรับวิกฤตของพระศาสนจักรวันนี้ อาจกำลังเติบโตอยู่ในหัวใจของเด็กคนหนึ่ง บางทีกระแสเรียกใหม่กำลังเริ่มต้นในเด็กช่วยมิสซาที่ไม่มีใครสนใจ, บางทีการกลับใจของครอบครัวหนึ่งกำลังเริ่มจากคำภาวนาเงียบ ๆ ของคุณยาย, และบางทีความหวังที่เรากำลังรอคอย—ได้บังเกิดขึ้นแล้ว เพียงแต่ยังนอนอยู่ในเปล
สรุปข้อคิดในภาพรวมวันฉลองวันนี้
เมื่อมนุษย์มองหาผู้ยิ่งใหญ่บนบัลลังก์ พระเจ้ากลับทรงมองดูเด็กน้อยในเปล เพราะบัลลังก์อาจครองโลกได้ชั่วคราว แต่หัวใจที่กล่าว ‘ขอให้เป็นไปตามพระประสงค์’ สามารถเปิดประตูให้พระเจ้าเสด็จมาเปลี่ยนโลกได้ตลอดกาล” คำพูดของประกาศกมีคาห์อันทรงพลัง “เบธเลเฮมเอ๋ย แม้เจ้าเป็นเมืองเล็ก…แต่จากเจ้าจะมีผู้หนึ่งออกมา”
บางคนกำลังอยู่ในค่ำคืนของชีวิต และอาจถามว่า
“เมื่อไรพระเจ้าจะทรงช่วย?” “เมื่อไรปัญหานี้จะสิ้นสุด?” “เมื่อไรครอบครัวของฉันจะพบความสงบ?” วันบังเกิดของพระแม่มารีย์ไม่ได้สัญญาว่า ดวงอาทิตย์จะขึ้นทันที แต่บอกเราว่า รุ่งอรุณมาถึงแล้ว แม้ท้องฟ้ายังมืดอยู่ พระเจ้าทรงเริ่มงานของพระองค์ก่อนที่โลกจะมองเห็น ทรงเตรียมคำตอบก่อนที่เราจะภาวนาจบ และทรงทำให้ความหวังบังเกิดขึ้นในสถานที่ซึ่งไม่มีใครให้ความสำคัญ
วันนี้ ขอให้เรามอบของขวัญวันเกิดแด่พระแม่มารีย์ด้วยการทูลพระเจ้าว่า
“ข้าแต่พระเจ้า ลูกอาจเป็นเพียงคนเล็ก ๆ มีอดีตที่ไม่สมบูรณ์ และมีความสามารถไม่มากนัก แต่ถ้าพระองค์ทรงประสงค์ ขอทรงใช้ชีวิตของลูก ให้เป็นรุ่งอรุณแห่งความหวังสำหรับใครสักคนด้วยเถิด” พระแม่มารีย์ผู้ทรงเป็นรุ่งอรุณแห่งความรอด โปรดช่วยลูกอย่าหมดหวังในยามค่ำคืน และโปรดสอนลูกให้เชื่อว่า เมื่อโลกยังไม่เห็นอะไร—พระเจ้าทรงเริ่มต้นแล้ว อาเมน
ขอให้มีความสุขในวันฉลองพระแม่มารีย์บังเกิด แสงอรุณแห่งความรอด
(วิษณุ ธัญญอนันต์ เจ้าอาวาสวัดเซนต์จอห์น ลาดพร้าว กรุงเทพฯ)
ปล. เกร็ดน่ารู้เกี่ยวกับวันฉลอง
- พระคัมภีร์ไม่ได้บันทึกเหตุการณ์การบังเกิดของแม่พระ
ชื่อ “โยอาคิมและอันนา” มาจากธรรมประเพณีคริสตชนยุคแรก โดยเฉพาะหนังสือ Protoevangelium of James ซึ่งไม่อยู่ในสารบบพระคัมภีร์ จึงควรกล่าวว่าเป็น “ธรรมประเพณี” ไม่ใช่หลักฐานทางประวัติศาสตร์ที่ยืนยันได้แน่นอน - วันฉลองนี้มีรากเก่าแก่อย่างน้อยตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 6
เชื่อมโยงกับการถวายพระวิหารแด่แม่พระในกรุงเยรูซาเล็ม ณ สถานที่ซึ่งธรรมประเพณีถือว่าเคยเป็นบ้านของนักบุญโยอาคิมและอันนา ปัจจุบันคือบริเวณวัดนักบุญอันนา - วันที่ 8 ธันวาคมไม่ได้มาก่อนวันที่ 8 กันยายน แต่คำนวณย้อนกลับจากวันนี้
เมื่อพระศาสนจักรฉลองการบังเกิดของแม่พระวันที่ 8 กันยายน จึงกำหนดสมโภชแม่พระปฏิสนธินิรมลก่อนหน้านั้นเก้าเดือน คือวันที่ 8 ธันวาคม - วันเกิดที่พระศาสนจักรฉลองมีเพียงสามพระบุคคลสำคัญ
คือการบังเกิดของพระเยซูเจ้า การบังเกิดของแม่พระ และการบังเกิดของนักบุญยอห์นผู้ทำพิธีล้าง ส่วนบรรดานักบุญทั่วไป พระศาสนจักรมักฉลองวันที่ท่านสิ้นชีวิต ซึ่งถือเป็น “วันเกิดเข้าสู่สวรรค์”
ช่องทางติดตามข้อคิดบทเทศน์ประจำวัน
ID Line : @vissanu201
https://lin.ee/6gZZDwO
รูปภาพ
