บทอ่านที่หนึ่งวันนี้ 1 เปโตร 2:2-5 และ 9-12 เป็นหนึ่งในพระคัมภีร์ที่ทรงพลัง ในการอธิบายถึง “อัตลักษณ์” (Identity) และ “พันธกิจ” (Mission) ของคริสตชน ท่ามกลางโลกที่เปลี่ยนแปลงไป บริบทดั้งเดิมของจดหมายฉบับนี้เขียนขึ้นเพื่อหนุนใจคริสตชนรุ่นแรกที่กำลังเผชิญกับการเบียดเบียนและการเป็นคนแปลกแยกในสังคมสมัยจักรวรรดิโรมัน
เนื้อหาสาระที่นักบุญเปโตรเขียนวันนี้ คือ
1. การเติบโตภายในและการสร้างชุมชนความเชื่อ
“เช่นเดียวกับทารกแรกเกิด จงปรารถนาน้ำนมฝ่ายวิญญาณอันบริสุทธิ์… ท่านทั้งหลายก็เช่นกัน เป็นเหมือนศิลาที่มีชีวิต กำลังถูกสร้างขึ้นเป็นวิหารฝ่ายวิญญาณ…”
- ทารกฝ่ายจิตวิญญาณกับน้ำนมบริสุทธิ์: เปโตรเปรียบผู้เชื่อเหมือนทารกที่หิวกระหาย “น้ำนมฝ่ายวิญญาณ” (พระวาจาหรือพระธรรมคำสอน) เพื่อการเติบโต ไม่ใช่หยุดอยู่กับที่
- ศิลาที่มีชีวิต (Living Stones): พระเยซูเจ้าทรงเป็นศิลามุมเอกที่ถูกโลกปฏิเสธ แต่พระเจ้าทรงเลือก ส่วนพวกเราคือ “ศิลาที่มีชีวิต” ที่นำมารวมกันและก่อร่างสร้างขึ้นเป็น “วิหารฝ่ายวิญญาณ” (Spiritual House) ชุมชนแห่งความเชื่อไม่ได้เป็นเพียงแค่อิฐหินปูนทรายที่เป็นตัวอาคารวัด (โบสถ์) แต่คือตัวบุคคลแต่ละคนสมาชิกของพระศาสนจักร
ข้อคิด ที่น่าไตร่ตรอง ณ ปัจจุบันและเหตุการณ์ในพระศาสนจักรวันนี้:
- ความท้าทายเรื่อง “วิกฤตความเชื่อแบบฉาบฉวย” (Superficial Faith): ในยุคข้อมูลข่าวสารล้นมือ (Information Overload) คริสตชนจำนวนมากบริโภคเนื้อหาทางโลกจนขาดความกระหายในพระวาจา เปโตรเตือนให้เรากลับมาสู่รากฐานคือคำสอนที่บริสุทธิ์เพื่อไม่ให้ลอยไปตามกระแสนิยม
- กระบวนการ “Synodality” (การเดินไปด้วยกันของพระศาสนจักร): ปัจจุบันพระศาสนจักรคาทอลิกทั่วโลกกำลังเน้นย้ำเรื่อง Synod (การมีส่วนร่วมและการร่วมเดินไปด้วยกัน) ซึ่งตรงกับภาพของ “ศิลาที่มีชีวิต” แต่ละก้อนที่ต้องเชื่อมประสานกัน ทุกคนมีบทบาทในการสร้างพระศาสนจักร ไม่ใช่หน้าที่ของพระสงฆ์หรือผู้นำศาสนาฝ่ายเดียว แต่เป็นหน้าที่ของสัตบุรุษทุกคน
2. อัตลักษณ์ใหม่และฐานะสมณสงฆ์ส่วนรวม
“แต่ท่านทั้งหลายเป็นชนชาติที่ทรงเลือกสรรไว้ เป็นปุโรหิตหลวง เป็นประชาชาติบริสุทธิ์ เป็นชนชาติตกเป็นกรรมสิทธิ์ของพระเจ้าโดยเฉพาะ…”
- ปุโรหิตหลวง (Royal Priesthood): ในพันธสัญญาเดิม มีเพียงเผ่าเลวีเท่านั้นที่เป็นปุโรหิต แต่ในพันธสัญญาใหม่ โดยทางพระเยซูคริสต์ ผู้เชื่อทุกคนมีฐานะเป็นปุโรหิต/สมณะ มีสิทธิ์เข้าถึงพระเจ้าได้โดยตรง และมีหน้าที่ถวายเครื่องบูชาฝ่ายวิญญาณ (ความรัก การสรรเสริญ การรับใช้)
- จาก “ไม่ใช่ประชากร” สู่ “ประชากรของพระเจ้า”: เน้นย้ำความเมตตาของพระเจ้าที่เปลี่ยนคนต่างชาติ คนนอกสายตา ให้กลายมาเป็นครอบครัวเดียวกัน
การประยุกต์ใช้ในปัจจุบันและเหตุการณ์ในพระศาสนจักรวันนี้:
- การลดช่องว่างระหว่างผู้นำและฆราวาส (Clericalism): พระศาสนจักรในปัจจุบันพยายามต่อสู้กับปัญหา “อำนาจนิยมในสถาบันศาสนา” พระคัมภีร์ตอนนี้ย้ำเตือนว่า ฆราวาสทุกคนมีศักดิ์ศรีเท่าเทียมกันในฐานะ “ปุโรหิตหลวง” ทุกคนมีหน้าที่นำความรักและพระพรของพระเจ้าไปสู่โลกในชีวิตประจำวัน (เช่น ในที่ทำงาน ในโรงเรียน) ไม่ใช่แค่ทำหน้าที่ในวัดวันอาทิตย์
- ความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันในโลกที่แตกแยก: ในยุคที่โลกแบ่งขั้วทางการเมือง ชาติพันธุ์ และความคิดอย่างรุนแรง พระศาสนจักรต้องทำหน้าที่เป็น “ประชาชาติบริสุทธิ์” ที่ก้าวข้ามความขัดแย้งเหล่านั้น และแสดงให้เห็นถึงความเป็นหนึ่งเดียวที่แท้จริง
3. การเป็นคนแปลกถิ่นและการดำเนินชีวิตท่ามกลางโลก
“ท่านที่รักทั้งหลาย ข้าพเจ้าขอวิงวอนท่านผู้เป็นคนต่างด้าวและคนแปลกถิ่น… จงรักษาความประพฤติอันดีของท่านไว้ในหมู่คนต่างศาสนา เพื่อว่า… เขาจะได้เห็นความประพฤติดีของท่าน และจะถวายพระเกียรติแด่พระเจ้า…”
- คนต่างด้าวและคนแปลกถิ่น (Aliens and Strangers): โลกนี้ไม่ใช่บ้านที่แท้จริงและถาวรของเรา ค่านิยมของเราจึงต้องไม่ไหลไปตามค่านิยมของโลก
- สงครามฝ่ายวิญญาณและความประพฤติ: เปโตรเตือนให้ละเว้นจากตัณหาทางเนื้อหนัง และเน้นย้ำว่า “ความประพฤติที่ดี” จะเป็นกระบอกเสียงที่ทรงพลังที่สุดในการเอาชนะคำนินทาหรือความเข้าใจผิดของบุคคลต่างความเชื่อ ต่างศาสนา
ข้อคิดที่ควรไตร่ตรอง ณ ปัจจุบันและเหตุการณ์ในพระศาสนจักรวันนี้:
- การเผชิญหน้ากับกระแสโลกนิยม (Secularism) และวัตถุนิยม: คริสตชนในปัจจุบันมักถูกกลืนไปกับวัฒนธรรมบริโภคนิยม ความสำเร็จที่วัดด้วยเงินทอง หรือจริยธรรมที่ยืดหยุ่นตามใจตนเอง คำว่า “คนแปลกถิ่น” เตือนใจว่าเราต้องกล้าที่จะ “แตกต่าง” อย่างมีจุดยืนตามหลักพระคัมภีร์ แม้จะถูกมองว่าล้าหลังในบางเรื่องก็ตาม
- วิกฤตศรัทธาและทางออกด้วย “พยานชีวิต”: ปัจจุบันศาสนาคริสต์ในหลายประเทศ (โดยเฉพาะในซีกโลกตะวันตก) กำลังเผชิญกับการลดลงของจำนวนผู้มีความเชื่อ และมักถูกวิพากษ์วิจารณ์จากสังคมภายนอกเกี่ยวกับข่าวฉาวหรือความล้มเหลวทางจริยธรรมของผู้นำศาสนา วิธีที่จะกู้คืนพระเกียรติของพระเจ้าและทำให้โลกยอมรับ ไม่ใช่การโต้เถียงทางการเมืองหรือการใช้อำนาจยิ่งใหญ่ แต่คือการที่คริสตชนแต่ละคนออกไป “ทำความดี” รักษาความซื่อสัตย์สุจริต และรักเพื่อนมนุษย์อย่างเป็นรูปธรรม จนกระทั่งผู้ที่เคยวิจารณ์ต้องยอมจำนนต่อความดีนั้น
สรุปบทเรียนสำหรับข้อคิดวันนี้
1 เปโตร 2 บอกเราว่า พระศาสนจักรไม่ใช่ “ป้อมปราการ” ที่ปิดตายเพื่อหนีโลก แต่เป็น “วิหารที่มีชีวิต” ที่เคลื่อนที่ได้ คริสตชนในปัจจุบันจึงถูกเรียกให้ออกมาจากความมืด เติบโตขึ้นด้วยพระวาจา ตระหนักในศักดิ์ศรีอันยิ่งใหญ่ของตนเอง และออกไปใช้ชีวิตในสังคมด้วยความรักและความบริสุทธิ์ เพื่อเป็นแสงสว่างที่ส่องประกายท่ามกลางโลกที่กำลังสับสนครับ
ข้อคิด ไตร่ตรองจากพระวรสาร โดยนักบุญมาระโก 10:46-52
เป็นเรื่องราวการรักษา บารทิเมอุส (Bartimaeus) ชายตาบอด ที่นั่งขอทานอยู่ริมทางเมืองเยรีโค เหตุการณ์นี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่เรื่องราวการอัศจรรย์รักษาโรคทั่วไป แต่ในเชิงเทววิทยา มาระโกจงใจวางเรื่องนี้ไว้เป็น “จุดเปลี่ยนผ่าน” สำคัญ ก่อนที่พระเยซูเจ้าจะเสด็จเข้ากรุงเยรูซาเล็มเพื่อเผชิญกับไม้กางเขน
เรื่องราวของบารทิเมอุสให้บทเรียนที่ลึกซึ้งเกี่ยวกับการก้าวข้ามอุปสรรคฝ่ายวิญญาณ ซึ่งสามารถนำมาเป็นข้อคิดใช้กับสถานการณ์โลกและพระศาสนจักรในปัจจุบันได้อย่างดี
1. เสียงร้องจากริมทาง: เสียงของบุคคลหนึ่งที่สังคมมองข้าม
“เมื่อบารทิเมอุสได้ยินว่าพระเยซูชาวนาซาเร็ธเสด็จมา จึงเริ่มร้องตะโกนว่า ‘ข้าแต่พระเยซู บุตรดาวิดเจ้าข้า ขอทรงพระเมตตาข้าพระองค์เถิด’ มีหลายคนห้ามเขาให้เงียบ แต่เขายิ่งร้องตะโกนขึ้นว่า…”
- คนริมทาง: บารทิเมอุสเป็นคนชายขอบของสังคม ทั้งตาบอดและต้องขอทาน ไม่มีใครให้คุณค่าเขาเลยแม้แต่น้อย
- เสียงที่ถูกกดทับ: เมื่อเขาร้องเรียกพระเยซู ฝูงชน (ซึ่งรวมถึงบรรดาสาวกด้วย) กลับบอกให้เขา “เงียบ” เพราะมองว่าเขาเป็นคนน่ารำคาญและไม่มีความสำคัญพอที่จะรบกวนเวลาของพระอาจารย์ แต่บารทิเมอุสไม่ยอมจำนน เขายิ่งร้องตะโกนดังกว่าเดิม
ข้อคิดสำหรับปัจจุบันและเหตุการณ์ในพระศาสนจักรวันนี้:
- ในโลกปัจจุบัน (ผู้ลี้ภัย คนยากจน และคนชายขอบ): โลกวันนี้เต็มไปด้วยคนหนีภัยสงคราม คนยากจน และผู้ที่ถูกทอดทิ้งจากระบบเศรษฐกิจ เสียงร้องของพวกเขามักถูกสังคมบอกให้ “เงียบ” ผ่านความเฉยเมย บารทิเมอุสเตือนใจให้เรามองเห็นคนที่อยู่ “ริมทาง” ในสังคมของเรา
- ในพระศาสนจักร (การฟังเสียงของผู้ที่ได้รับบาดเจ็บ): บางครั้งพระศาสนจักรอาจยุ่งอยู่กับพิธีกรรมภายนอกมากไป โครงสร้างการบริหาร จนมองข้ามเสียงร้องของคนที่กำลังทนทุกข์ หรือคนที่มีข้อสงสัยฝ่ายวิญญาณ ปัจจุบันพระศาสนจักรถูกท้าทายให้เปิดหูเปิดใจรับฟังเสียงของคนที่แตกสลาย คนที่เคยบาดเจ็บจากคนในศาสนา หรือคนที่สังคมมองว่าเป็นคนบาป ไม่ใช่ไปบอกให้เขา “เงียบ” หรือขับไล่เขาออกไป
2. การสลัดเสื้อคลุม: การทิ้งความมั่นคงเก่าเพื่อก้าวสู่สิ่งใหม่
“พระเยซูทรงหยุดประทับยืนอยู่ แล้วตรัสว่า ‘จงเรียกเขามาเถิด’… คนตาบอดนั้นก็สลัดเสื้อคลุมของเขาออก ลุกขึ้นโบยบินมาหาพระเยซู”
- พระเยซูเจ้าทรงหยุด: พระองค์ไม่ได้รีบร้อนจนไม่มีเวลาให้คนตัวเล็กๆ
- สลัดเสื้อคลุม (Throwing his cloak aside): สำหรับขอทานในยุคโบราณ เสื้อคลุมคือ “ทุกสิ่งทุกอย่าง” ในชีวิต มันคือที่นอน คือเครื่องนุ่งห่มกันหนาว และคือพื้นที่สำหรับรองรับเงินบริจาค การสลัดเสื้อคลุมทิ้งในขณะที่เขายังมองไม่เห็น แสดงถึง ความไว้วางใจอย่างสิ้นเชิง ว่าเขาจะไม่ต้องกลับมานั่งขอทานที่จุดเดิมอีกแล้ว
ข้อคิดเพื่อนำมาไตร่ตรอง ณ ปัจจุบันและเหตุการณ์ในพระศาสนจักรวันนี้:
- ในโลกปัจจุบัน (การกล้าเปลี่ยนผ่านจากความสะดวกสบาย Comfort Zone): มนุษย์ในปัจจุบันมักยึดติดกับ “เสื้อคลุม” แห่งความมั่นคงจอมปลอม เช่น ตำแหน่ง หน้าที่การงาน วัตถุนิยม หรืออัตตาของตัวเอง บารทิเมอุสท้าทายให้เรากล้าสลัดสิ่งเหล่านั้นทิ้ง เมื่อพบความจริงและคุณค่าที่แท้จริงในชีวิต
- ในพระศาสนจักร (การสลัดประเพณีที่ตายแล้ว): พระศาสนจักรในบางพื้นที่กำลังเผชิญกับภาวะชะงักงันเพราะยึดติดกับ “เสื้อคลุมตัวเก่า” คือวิธีการเดิมๆ โครงสร้างเดิมๆ ที่ไม่ตอบโจทย์โลกยุคปัจจุบัน เรื่องนี้ผลักดันให้พระศาสนจักรกล้าสลัดสิ่งที่เหนี่ยวรั้งไว้ เพื่อก้าวออกไปรับใช้ด้วยความเชื่อและความไว้วางใจในพระนำพาของพระจิตเจ้า
3. “เจ้าปรารถนาจะให้เราทำอะไรให้?”: จากดวงตาที่มืดบอดสู่การเป็นศิษย์
“พระเยซูเจ้าตรัสถามเขาว่า ‘เจ้าปรารถนาจะให้เราทำอะไรให้เจ้า?’… ‘พระอาจารย์เจ้าข้า ขอให้ข้าพระองค์มองเห็นได้’… พระเยซูเจ้าตรัสว่า ‘จงไปเถิด ความเชื่อของเจ้าทำให้เจ้าหายปกติแล้ว’ ในทันใดนั้นคนตาบอดนั้นก็เห็นได้ และได้เดินตามพระองค์ไปตามทางนั้น”
- ความต้องการที่แท้จริง: พระเยซูเจ้าทรงทราบดีว่าเขาต้องการอะไร แต่พระองค์ทรงถามเพื่อความชัดเจนกล่าวคือยืนยันความเชื่อ บารทิเมอุสไม่ได้ขอเงินทอง แต่ขอ “สายตาที่ดีกลับคืนมา” เพื่อเขาจะได้ใช้ชีวิตอย่างมีศักดิ์ศรี
- การเป็นศิษย์ตามริมทาง: เมื่อตาเปิดออก เขามิได้เดินกลับบ้านไปเสวยสุข แต่เขาเลือกที่จะ “เดินตามพระองค์ไปตามทางนั้น” ซึ่งทางที่พระเยซูเจ้ากำลังเดินไปคือ “กรุงเยรูซาเล็ม” (ทางแห่งกางเขนและการสละชีวิต) บารทิเมอุสได้เปลี่ยนจาก “ขอทานริมทาง” มาเป็น “ศิษย์บนเส้นทาง”
ข้อคิดสำหรับปัจจุบันและเหตุการณ์ในพระศาสนจักรวันนี้:
- ในโลกปัจจุบัน (วิกฤตความตาบอดทางปัญญาและศีลธรรม): โลกทุกวันนี้เพียบพร้อมด้วยเทคโนโลยี แต่ผู้คนจำนวนมากกำลังเผชิญกับ “ความตาบอดฝ่ายจิตวิญญาณ” (Spiritual Blindness) มองไม่เห็นคุณค่าที่แท้จริงของชีวิต หลงทางไปกับความเกลียดชังและการเอาเปรียบ เห็นแก่ตัวยิ่งขึ้น สิ่งที่เราต้องทูลขอจากพระเจ้าไม่ใช่แค่ความสำเร็จทางวัตถุ แต่คือ “ดวงตาที่มองเห็นความจริง” มองเห็นความต้องการของผู้อื่น และมองเห็นคุณค่าของความเป็นมนุษย์
- ในพระศาสนจักร (การติดตามพระเยซูเจ้าอย่างแท้จริง): เป้าหมายสูงสุดของการรับพระพรหรือการรักษาจากพระเจ้า ไม่ใช่เพื่อให้เราอยู่สบายขึ้น แต่เพื่อให้เราสามารถ “เดินตามพระองค์” ได้ดีขึ้น ปัจจุบันพระศาสนจักรต้องไม่เป็นเพียงสถานที่ที่คนมาเพื่อ “ขอผลประโยชน์” หรือขอความสำเร็จฝ่ายโลก แต่ต้องสร้างศาสนบริกรและสัตบุรุษที่มีดวงตาฝ่ายวิญญาณแจ่มกระจ่าง พร้อมที่จะแบกกางเขนและติดตามพระเยซูเจ้าไปในการรับใช้สังคมอย่างกล้าหาญ
บทสรุปเพื่อการไตร่ตรอง
เรื่องราวของบารทิเมอุสบอกเราว่า พระศาสนจักรและคริสตชนในโลกวันนี้ต้องมีท่าที 2 ด้าน:
- เป็นเหมือนพระเยซูเจ้า: คือพร้อมที่จะ “หยุดเดิน” เพื่อรับฟังและเยียวยาบาดแผลของคนที่อยู่ริมทางในสังคม
- เป็นเหมือนบารทิเมอุส: คือกล้าที่จะร้องทูลอย่างจริงใจ กล้าสลัดความมั่นคงแบบเดิมๆ และเมื่อดวงตาฝ่ายวิญญาณเปิดออกแล้ว ก็พร้อมที่จะก้าวตามพระเยซูเจ้าไปบนเส้นทางแห่งการรับใช้และสละตนเอง
วันนี้รำพึงถึง “การเป็นศิลาที่มีชีวิต” จึงทำให้เห็นภาพบางอย่างที่อยากจะแบ่งปัน
นั่นคือสถาปัตยกรรมของ “ตึกมหานคร” (King Power Mahanakhon) ซึ่งเป็นแลนด์มาร์กสำคัญของกรุงเทพฯ มาเปรียบเทียบกับบทอ่านจากพระคัมภีร์วันนี้ อาจจะทำให้เห็นภาพในบริบทของสังคมไทยปัจจุบันได้อย่างชัดเจนอีกแง่มุมหนึ่ง
1. ประยุกต์กับ 1 เปโตร 2:5 (ศิลาที่มีชีวิต และตึกที่ดูเหมือน “สร้างไม่เสร็จ”)
หากใครมองตึกมหานครจากระยะไกล ดีไซน์ของตึกจะมีลักษณะเป็นริบบิ้นพิกเซล (Pixel) วนรอบตัวตึก ซึ่งทำให้ดูเหมือนมี “ชิ้นส่วนที่แหว่งหายไป” หรือ “ตึกที่ยังสร้างไม่เสร็จและกำลังพังทลาย”
- ฝ่ายโลกมองเป็นความไม่สมบูรณ์: ถ้านำดีไซน์นี้ไปให้คนยุคโบราณดู เขาอาจจะบอกว่า “นี่มันตึกสร้างพลาด หรือตึกโดนระเบิดกันแน่?”
- แต่ความจริงคือมันตั้งใจและงดงาม: ความแหว่งเว้าและดูเหมือนไม่สมบูรณ์นั้น กลับเป็นสถาปัตยกรรมระดับโลกที่ได้รับรางวัล และกลายเป็นตึกที่สวยงามโดดเด่นที่สุดในกรุงเทพฯ
ข้อคิดในชีวิตจริงและในพระศาสนจักร: นี่คือภาพของ “พระศาสนจักรและพวกเราทุกคน” ในสายตาของโลก คริสตชนหรือคนในวัด ชุมชนความเชื่ออาจจะดู “แหว่งๆ เบี้ยวๆ” มีข้อบกพร่อง มีบาดแผล และดูเหมือน “ชีวิตยังสร้างไม่เสร็จ” (Under Construction) แต่พระเจ้าผู้ทรงเป็นสถาปนิกที่ยิ่งใหญ่ ทรงนำความไม่สมบูรณ์แบบของเราแต่ละคน (ศิลาที่มีชีวิตแต่ละก้อน) มาร้อยเรียงเข้าด้วยกัน จนกลายเป็นวิหารฝ่ายวิญญาณที่สวยงามในสายพระเนตรของพระองค์ เราจึงไม่ควรตัดสินความบกพร่องของพี่น้องในวัดของเรา เพราะพระเจ้ากำลังดีไซน์สิ่งยิ่งใหญ่อยู่ในชีวิตของพวกเขา
2. ประยุกต์กับ มาระโก 10:50 (การสลัดเสื้อคลุม และการเผยเนื้อในที่แท้จริง)
เอกลักษณ์ที่สำคัญที่สุดของตึกมหานครคือ “ส่วนพิกเซลที่กระจายตัว” นั้น แท้จริงแล้วมันคือการตั้งใจเปิดกระจกเพื่อเผยให้เห็น “ชีวิตที่อยู่ข้างในตึก” และเปิดโอกาสให้คนข้างในตึกได้มองออกมาเห็นวิวเมืองข้างนอกได้อย่างไม่มีอะไรบดบัง
- เสื้อคลุมของตึก: ตึกสี่เหลี่ยมแท่งทึบแบบทั่วๆ ไป ก็เหมือนคนที่มี “เสื้อคลุม” หนาๆ คอยปกป้องตัวเองไว้ ดูมั่นคง เรียบร้อย แต่อาจจะเข้าถึงยากและปิดกั้นตัวเองจากโลกภายนอก
- การสลัดเสื้อคลุม: ตึกมหานครยอม “สลัดคราบตึกสี่เหลี่ยมแบบเดิมๆ” ออกไป ยอมทำให้ตัวเองดูเว้าๆ แหว่งๆ เพื่อแลกกับการมีพื้นที่กระจกที่มองเห็นกันและกันได้ชัดเจนขึ้น
ข้อคิดในชีวิตจริงและพระศาสนจักร: เหมือนกับ “คนตาบอดบารทิเมอุสที่กล้าสลัดเสื้อคลุมตัวเก่าทิ้ง” เพื่อให้พระเยซูเจ้ารักษาและมองเห็นโลกใบใหม่ ปัจจุบันพระศาสนจักรและคริสตชนต้องกล้าทำตัวเหมือนลักษณะดีไซน์ตึกมหานคร คือ “กล้าสลัดเปลือกนอกที่ทึบและแข็งกระด้าง” ไม่ทำตัวเป็นตึกสี่เหลี่ยมที่ปิดตายห่างเหินจากสังคม แต่ยอมเปิดช่องว่าง (เหมือนพิกเซลของตึก) เพื่อออกไปเชื่อมต่อกับโลกภายนอก รับฟังเสียงของคนริมทาง และยอมเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงด้วยความถ่อมตนและความรัก
“ชีวิตเราอาจจะไม่สมบูรณ์แบบเหมือนตึกมหานคร มีความเบี้ยว มีความแหว่งเว้าในสายตาของโลก… แต่ถ้าเรายอมให้พระเจ้าเป็นสถาปนิก ความเบี้ยวของเราจะกลายเป็น ‘ศิลปะชิ้นเอก’ และเป็นวิหารฝ่ายวิญญาณที่ส่องประกายท่ามกลางเมืองใหญ่ได้อย่างงดงามครับ”
วิษณุ ธัญญอนันต์ เจ้าวัดเซนต์จอห์น ลาดพร้าว
ช่องทางติดตามข้อคิดบทเทศน์ประจำวัน
ID Line : @vissanu201
https://lin.ee/6gZZDwO
รูปภาพ
