SOLEMNITY OF THE EPIPHANY OF THE LORD
CLOSING OF THE HOLY DOOR AND HOLY MASS
พิธีบูชาขอบพระคุณ
สมโภชพระคริสตเจ้าทรงแสดงองค์
และพิธีปิดประตูศักดิ์สิทธิ์
HOMILY OF POPE LEO XIV
บทเทศน์ของสมเด็จพระสันตะปาปาเลโอที่สิบสี่
St Peter’s Basilica
Tuesday, 6 January 2026
ณ มหาวิหารนักบุญเปโตร นครรัฐวาติกัน
เมื่อวันอังคารที่ 6 มกราคม 2026
Dear brothers and sisters,
เจริญพรมายังพี่น้องชายหญิงที่รัก
The Gospel (cf. Mt 2:1-12) described for us the great joy the Magi experienced when they saw the star once again (cf. v. 10), and at the same time how Herod and all in Jerusalem were troubled by their searching (cf. v. 3). Indeed, every time Sacred Scripture speaks of God manifesting himself, it does not hide the contrasting reactions, such as joy and agitation, resistance and obedience, fear and longing. Today we celebrate the Epiphany of the Lord, aware that in his presence nothing stays the same. This marks the beginning of hope, for God reveals himself and nothing remains unchanged. His presence puts an end to that type of melancholic complacency which causes people endlessly to say, “There is nothing new under the sun” (Eccles 1:9). Something new begins which determines the present and the future, as the Prophet announced: “Arise, shine; for your light has come, and the glory of the Lord has risen upon you” (Is 60:1).
บทอ่านพระวรสาร (เทียบ มธ 2:1-12) ได้บรรยายให้พวกเราฟังเรื่องความปีติยินดีอันยิ่งใหญ่ของบรรดาโหราจารย์เมื่อพวกเขาได้เห็นดวงดาวอีกครั้ง (เทียบ มธ 2:10) แต่ขณะเดียวกันก็ทำให้พวกเราเห็นว่า การที่บรรดาโหราจารย์มาตามหา[พระเยซูเจ้า]นั้นได้ทำให้กษัตริย์เฮโรดและผู้คนทั้งหลายในกรุงเยรูซาเล็มวุ่นวายใจเพียงใด (เทียบ มธ 2:3) เป็นความจริงว่า ทุกครั้งที่พระคัมภีร์พูดถึงการประจักษ์พระองค์ของพระเจ้า ก็จะต้องมีการพูดถึงปฏิกิริยาที่แตกต่างกันของบรรดาผู้คนด้วย บางคนอาจรู้สึกยินดี แต่บางคนอาจวุ่นวายใจ บางคนต่อต้าน แต่บางคนนอบน้อมเชื่อฟัง บางคนกลัว แต่บางคนก็รอคอยโหยหา ในวันนี้ พวกเราได้มาสมโภชพระคริสตเจ้าทรงแสดงองค์ ด้วยความตระหนักว่าเมื่อพระเยซูเจ้าเสด็จมาแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างย่อมไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป การประจักษ์พระองค์ของพระเยซูเจ้าเป็นหมุดหมายเริ่มต้นแห่งความหวัง เพราะว่าพระเจ้าได้แสดงพระองค์แล้ว จึงไม่มีสิ่งใดที่จะคงเดิมต่อไปได้ การประทับอยู่ของพระเจ้าย่อมลบล้างความเคยชินที่น่าเบื่อหน่ายซึ่งทำให้ผู้คนพูดอยู่ตลอดเวลาว่า “ไม่มีสิ่งใดใหม่ภายใต้ดวงอาทิตย์” (ปญจ 1:9) เพราะว่ามีบางสิ่งบางอย่างซึ่งเป็นตัวกำหนดปัจจุบันและอนาคตได้เริ่มขึ้น ดังที่ประกาศก[อิสยาห์]ได้ประกาศว่า “จงลุกขึ้นเถิด จงฉายแสงเจิดจ้า เพราะความสว่างของเจ้ามาแล้ว พระสิริรุ่งโรจน์ขององค์พระผู้เป็นเจ้าทอแสงเหนือเจ้า” (อสย 60:1)
It is surprising that Jerusalem, a city which has witnessed many new beginnings, is troubled. Within the city, those who study the Scriptures and think they have all the answers seem to have lost the ability to ask questions and cultivate a sense of longing. Indeed, the city is frightened of those who, moved by hope, come to it from afar; the city seems fearfully threatened by what should instead bring great joy. This reaction also challenges us as a Church.
น่าประหลาดใจว่า ถึงแม้กรุงเยรูซาเล็มจะเป็นสถานที่แห่งการเริ่มต้นใหม่มากมายหลายอย่าง แต่ในตอนนี้ [ผู้คนที่นั่น]กลับรู้สึกวุ่นวายใจ ดูเหมือนว่าผู้คนกลุ่มหนึ่งที่เรียนรู้พระคัมภีร์และคิดว่าตนเองรู้หมดทุกอย่าง ตอนนี้กลับสูญเสียความสามารถในการตั้งคำถามและการรู้จักรอคอย เป็นความจริงว่า คนกลุ่มหนึ่งที่เดินทางมาจากแดนไกลด้วยความหวัง กำลังทำให้ผู้คนในกรุงเยรูซาเล็มรู้สึกหวาดกลัว ดูเหมือนพวกเขาจะรู้สึกว่าถูกคุกคามอย่างร้ายแรงโดยสิ่งที่ควรจะนำมาซึ่งความปีติยินดี และปฏิกิริยาเช่นนี้ก็เป็นสิ่งที่ท้าทายพวกเราในฐานะพระศาสนจักรด้วย
The Holy Door of this Basilica, which today is the last to be closed, has seen a stream of innumerable men and women, pilgrims of hope, journeying toward the new Jerusalem, the city whose doors are always open (cf. Rev 21:25). Who were these men and women, and what motivated them? At the end of this Jubilee year, the spiritual searching of our contemporaries, much richer than perhaps we can comprehend, invites us to earnest reflection. Millions of them crossed the threshold of the Church. What did they find? What was in their hearts, their questions, their feelings? Yes, the Magi still exist today. They are the people who sense the need to go out and search, accepting the risks associated with their journey, especially in a troubled world like ours that may be unpleasant and dangerous in many ways.
ในวันนี้ จะมีการปิดประตูศักดิ์สิทธิ์ที่มหาวิหาร[นักบุญเปโตร]แห่งนี้เป็นที่สุดท้าย จนถึงตอนนี้ได้มีผู้คนชายหญิงจำนวนมากมายเดินทางหลั่งไหลมาที่นี่ในฐานะผู้จาริกแห่งความหวังมุ่งหน้าสู่เยรูซาเล็มใหม่ ซึ่งเป็นเมืองที่ประตูเปิดอยู่ตลอดเวลา (เทียบ วว 12:25) ชายหญิงเหล่านี้เป็นใคร อะไรคือแรงผลักดันของพวกเขา ขณะที่ปีศักดิ์สิทธิ์กำลังจะปิดฉากลงนี้ พวกเราทั้งหลายต่างได้รับคำเชื้อเชิญให้รำพึงไตร่ตรองอย่างจริงจังเกี่ยวกับการแสวงหาฝ่ายจิตของผู้คนร่วมสมัย ซึ่งอาจเป็นการแสวงหาที่ร่ำรวยลึกซึ้งยิ่งกว่าที่พวกเรา[ซึ่งเป็นคนอื่น]จะสามารถเข้าใจได้ มีคนที่ได้มายังมหาวิหารแห่งนี้เป็นหลักล้านคน แล้วพวกเขาได้ค้นพบอะไร มีอะไรอยู่ในใจของพวกเขา พวกเขามีคำถามอะไร มีความรู้สึกอะไร ผู้คนแบบโหราจารย์[ในเรื่องพระวรสาร]ยังคงมีอยู่ในปัจจุบัน คนเหล่านี้ได้รู้สึกถึงความจำเป็นที่จะต้องออกเดินทางและค้นหา และพร้อมจะยอมรับความเสี่ยงที่มาพร้อมกับการเดินทาง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในโลกของเราตอนนี้ ที่การเดินทางอาจเป็นเรื่องลำบากและอันตรายได้ในหลายแบบ
The ancients referred to homo viator, and indeed all of our lives are a journey. The Gospel challenges the Church not to be afraid of this phenomenon, but to appreciate it, and orient it toward God who sustains us. He is a God who can unsettle us because he does not remain firmly in our hands like the idols of silver and gold; instead, he is alive and life-giving, like the Baby whom Mary cradled in her arms and whom the wise men adored. Holy places like cathedrals, basilicas and shrines, which have become Jubilee pilgrimage destinations, must diffuse the aroma of life, the unforgettable realization that another world has begun.
คนสมัยโบราณมีคำพูดที่เรียกมนุษย์ว่าเป็น ผู้เดินทาง และเป็นความจริงว่า ชีวิตของพวกเราทุกคนล้วนเป็นการเดินทาง พระวรสารท้าทายให้พระศาสนจักรกล้าเผชิญหน้ากับปรากฏการณ์[แห่งการเดินทาง]นี้ เพื่อที่พระศาสนจักรจะได้เห็นคุณค่าของการเดินทาง และกำหนดทิศทางของตนให้มุ่งไปยังพระเจ้าผู้ทรงเสริมกำลังให้แก่พวกเรา บางครั้งพระองค์อาจทรงทำให้พวกเราวุ่นวายใจ เพราะพระองค์ไม่ได้เป็นเหมือนรูปเคารพทำจากโลหะเงินทองที่อยู่แต่ภายในอุ้งมือของเราไม่เคลื่อนไหว หากแต่พระองค์ทรงเป็นพระเจ้าผู้ทรงชีวิตและทรงบันดาลชีวิต พระองค์ทรงเป็นพระกุมารในอ้อมแขนของพระนางมารีย์ ทรงเป็นพระกุมารที่รับการนมัสการบูชาจากบรรดาโหราจารย์ [ดังนั้น] สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย เช่น อาสนวิหาร มหาวิหาร และสักการสถานแห่งต่าง ๆ ซึ่งได้เป็นจุดหมายปลายทางแห่งการจาริกแสวงบุญในปีศักดิ์สิทธิ์ ก็จะต้องแพร่กระจายกลิ่นหอมแห่งชีวิต และต้องทำให้ผู้คนได้รับรู้อย่างไม่มีวันลืมว่า โลกใหม่ได้เริ่มต้นแล้ว
Let us ask ourselves: is there life in our Church? Is there space for something new to be born? Do we love and proclaim a God who sets us on a journey?
ขอให้พวกเราถามตัวเองว่า ในพระศาสนจักรของพวกเรามีชีวิตชีวาหรือไม่ มีพื้นที่สำหรับให้สิ่งใหม่เกิดขึ้นบ้างหรือไม่ พวกเรารักและประกาศพระเจ้าผู้ทรงส่งพวกเราให้ออกเดินทางอยู่หรือไม่
In the Gospel reading, Herod fears for his throne and is agitated about those things that he feels are beyond his control. He tries to take advantage of the wishes of the Magi by manipulating their quest. He is ready to lie, he is willing to do anything. Fear does indeed blind us. Conversely, the joy of the Gospel liberates us. It makes us prudent, yes, but also bold, attentive and creative; it beckons us along ways that are different to those already traveled.
ในบทอ่านพระวรสาร กษัตริย์เฮโรดมีความกังวลว่าตนเองจะถูกแย่งบัลลังก์ ทั้งยังมีความวุ่นวายใจเกี่ยวกับสิ่งต่าง ๆ ที่ตนเองรู้สึกว่าอยู่เหนือการควบคุม ด้วยเหตุนี้ กษัตริย์เฮโรดจึงพยายามใช้ประโยชน์จากบรรดาโหราจารย์ที่ปรารถนาจะแสวงหา[พระเมสสิยาห์] เขาพร้อมที่จะพูดโกหกและพร้อมทำทุกอย่าง ความกลัวสามารถทำให้พวกเราตาบอดได้จริง ๆ แต่ในอีกด้านหนึ่ง ความปีติยินดีของพระวรสารย่อมปลดปล่อยเราให้เป็นอิสระ กล่าวคือ ในด้านหนึ่ง พระวรสารทำให้เรารู้จักระมัดระวัง แต่ในอีกด้านหนึ่ง ก็ทำให้เรามีความกล้า มีความตั้งใจ และมีความคิดสร้างสรรค์ ทั้งยังเรียกให้พวกเราก้าวเดินไปบนหนทางใหม่ที่ไม่เคยมีใครเดินทางมาก่อน
The Magi bring a simple and essential question to Jerusalem: “Where is he who has been born?” (Mt 2:2). How important it is that those who pass through the doors of the Church perceive therein that the Messiah has just been born, that a community gathers in which hope springs forth, and that a story of life is unfolding! The Jubilee reminds us that we can start anew, indeed, that we are still at the beginning and that the Lord wants his presence to grow among us as God-with-us. Yes, God challenges the existing order, for he has plans that inspire his prophets even today. God is determined to rescue us from both old and new forms of slavery. He involves young and old, poor and rich, men and women, saints and sinners in his works of mercy, and in the wonders of his justice. Although the Lord does so quietly, he already makes his Kingdom sprout forth everywhere in the world.
บรรดาโหราจารย์ได้ตั้งคำถามที่เรียบง่ายแต่สำคัญยิ่งยวดอย่างหนึ่งต่อผู้คนในกรุงเยรูซาเล็มว่า “กษัตริย์ชาวยิวที่เพิ่งประสูติอยู่ที่ใด” (มธ 2:2) เป็นเรื่องสำคัญเหลือเกินที่ผู้คนทั้งหลายที่เดินผ่านเข้าประตูศักดิ์สิทธิ์จะต้องได้เห็นว่าพระเมสสิยาห์ทรงบังเกิดแล้ว พวกเขาจะต้องได้เห็นว่าในพระศาสนจักรมีประชาคมที่มารวมตัวกัน และมีความหวังพรั่งพรูออกมาจากที่นั่น และพวกเขาจะต้องได้เห็นว่ามีเรื่องราวแห่งชีวิตดำเนินอยู่ในพระศาสนจักร ปีศักดิ์สิทธิ์เป็นสิ่งที่ย้ำเตือนพวกเราว่า เราสามารถเริ่มต้นใหม่ได้อีกครั้ง และให้เรารู้ว่า พวกเรายังคงอยู่ ณ จุดเริ่มต้น และพระเจ้าทรงปรารถนาให้การประทับอยู่ของพระองค์เติบโตท่ามกลางหมู่พวกเรา เพื่อที่พระองค์จะได้ทรงเป็น “พระเจ้าผู้สถิตกับเรา” จริงอยู่ว่า พระเจ้าทรงท้าทายระเบียบที่มีอยู่แต่เดิม เพราะพระองค์ทรงมีแผนการที่ดลใจผู้คนที่เป็นประกาศกทั้งหลายแม้ในทุกวันนี้ พระเจ้าทรงตั้งพระทัยแน่วแน่ที่จะช่วยเหลือพวกเราให้พ้นจากความเป็นทาสในรูปแบบต่าง ๆ ทั้งเก่าและใหม่ พระองค์ทรงเรียกผู้คนทั้งหลาย ทั้งคนหนุ่มสาวและคนแก่ ทั้งคนรวยและคนจน ทั้งชายและหญิง ทั้งนักบุญและคนบาป ให้มีส่วนในกิจการแห่งพระเมตตาของพระองค์ และให้มีส่วนในกิจการอัศจรรย์แห่งความยุติธรรมของพระองค์ ถึงแม้ว่าพระเจ้าจะทรงกระทำเช่นนี้อย่างเงียบ ๆ แต่พระองค์ก็ได้ทรงบันดาลให้พระอาณาจักรแพร่กระจายไปยังทุกหนแห่งในโลกแล้ว
How many epiphanies we have been given and how many more could be given to us! Yet they must lead us away from the intentions of a Herod, from fears that are always ready to be turned into aggression. “From the days of John the Baptist until now the kingdom of heaven has suffered violence, and the violent take it by force” (Mt 11:12). This mysterious expression of Jesus, reported in the Gospel of Matthew, cannot but make us think of the many conflicts by which men resist and even damage the new things that God has in store for everyone. Loving and seeking peace means protecting what is holy and, consequently, that which is newly born like a small, vulnerable, fragile baby. Around us, a distorted economy tries to profit from everything. We see how the marketplace can turn human yearnings of seeking, traveling and beginning again into a mere business. Let us ask ourselves: has the Jubilee taught us to flee from this type of efficiency that reduces everything to a product and human beings to consumers? After this year, will we be better able to recognize a pilgrim in the visitor, a seeker in the stranger, a neighbor in the foreigner, and fellow travelers in those who are different?
พระเจ้าได้ทรงประจักษ์พระองค์แก่พวกเรามากมายหลายครั้งเหลือเกิน และพระองค์ก็ยังจะทรงประจักษ์พระองค์แก่พวกเราอีกมาก อย่างไรก็ตาม การประจักษ์พระองค์ของพระเจ้าจะต้องนำพาพวกเราให้ออกห่างจากความคิดแบบกษัตริย์เฮโรด พวกเราจะต้องออกห่างจากความกลัวทั้งหลายซึ่งอาจถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นความรุนแรงก้าวร้าวได้ทุกเมื่อ [พระคัมภีร์ได้กล่าวไว้ว่า] “ตั้งแต่สมัยของยอห์นผู้ทำพิธีล้างจนถึงวันนี้ พระอาณาจักรสวรรค์ได้พบกับความรุนแรงมาตลอด และผู้คนที่ใช้ความรุนแรงก็พยายามแย่งชิงเอาพระอาณาจักรด้วยกำลัง” (เทียบ มธ 11:12) พระวาจาที่ลึกลับของพระเยซูเจ้าดังที่มีกล่าวไว้ในพระวรสารตามคำบอกเล่าของนักบุญมัทธิวเช่นนี้ ย่อมทำให้พวกเรานึกถึงเรื่องความขัดแย้งต่าง ๆ มากมาย ซึ่งเป็นการที่ผู้คนต่อต้านและถึงกับทำร้ายสิ่งใหม่หลายอย่างที่พระเจ้าทรงตระเตรียมไว้สำหรับทุกคน [แต่ในอีกด้านหนึ่ง] การมีความรักและแสวงหาสันติสุขย่อมหมายถึงการปกป้องคุ้มครองสิ่งที่ศักดิ์สิทธิ์และเกิดขึ้นมาใหม่ ไม่ต่างจากทารกตัวน้อยที่อ่อนแอและเปราะบาง [ทุกวันนี้]เศรษฐกิจที่บิดเบี้ยวรอบตัวเรากำลังพยายามหากำไรจากทุกสิ่งทุกอย่าง พวกเราย่อมมองเห็นว่า ตลาดสามารถเปลี่ยนความโหยหาของมนุษย์ที่มุ่งจะแสวงหา เดินทาง และเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง ให้กลายเป็นเพียงธุรกิจอย่างหนึ่ง ขอให้พวกเราถามตนเองว่า ปีศักดิ์สิทธิ์ได้สอนให้พวกเราหลีกหนีจากแนวคิดเน้นประสิทธิภาพ ซึ่งด้อยค่าทุกสิ่งทุกอย่างให้กลายเป็นเพียงสินค้า และด้อยค่ามนุษย์ให้กลายเป็นเพียงลูกค้าเช่นนี้ได้หรือไม่ [และให้เราถามตัวเองด้วยว่า] ปีศักดิ์สิทธิ์นี้ได้ทำให้เรามองเห็นผู้มาเยือนว่าเป็นผู้จาริก มองเห็นคนแปลกหน้าว่าเป็นผู้แสวงหา มองเห็นคนต่างถิ่นว่าเป็นเพื่อนบ้าน และมองเห็นคนที่ต่างจากเราว่าเป็นเพื่อนร่วมทางของพวกเราได้ดียิ่งขึ้นหรือไม่
The way in which Jesus encountered and allowed himself to be approached by all people teaches us to value the heart’s secrets, which only he can read. With him, we learn to welcome the signs of the times (cf. Second Vatican Ecumenical Council, Pastoral Constitution on the Church in the Modern World, Gaudium et Spes, 4). No one can sell this to us. The child whom the Magi adore is a priceless and immeasurable Good. It is the Epiphany of a gift. It does not occur in a prestigious location, but in humble place. “And you, Bethlehem, in the land of Judah, are by no means least among the rulers of Judah” (Mt 2:6). How many cities, how many communities need to hear it said, “You are by no means least.” Yes, the Lord still surprises us! He reveals himself and lets himself be found. His ways are not our ways, and the violent do not succeed in controlling them, nor can the powers of the world block them. This is the great joy of the Magi, who left palace and temple behind in setting out for Bethlehem; it is only at that moment that they see the star once again!
แนวทางที่พระเยซูเจ้าทรงพบปะผู้คนและทรงเปิดให้ผู้คนทั้งหลายได้เข้ามาใกล้พระองค์ ย่อมสอนให้พวกเรารู้จักให้ความสำคัญต่อความลับของหัวใจซึ่งมีเพียงพระเจ้าเท่านั้นที่ทรงทราบ หากเราอยู่เคียงข้างพระเยซูเจ้า พวกเราก็ย่อมมีโอกาสเรียนรู้ที่จะยอมรับเครื่องหมายแห่งยุคสมัย (เทียบ สภาสังคายนาวาติกันที่สอง, สังฆธรรมนูญอภิบาล Gaudium et Spes ว่าด้วยพระศาสนจักรในโลกปัจจุบัน, ข้อ 4) สิ่งนี้เป็นสิ่งที่ไม่มีใครขายให้เราได้ เพราะพระกุมารผู้ทรงรับการนมัสการจากบรรดาโหราจารย์ ทรงเป็นความดีที่อยู่เหนือการประเมินค่าและตีราคา [การแสดงองค์ของพระเยซูเจ้า]คือการที่ของประทานได้ปรากฏให้ผู้คนทั้งหลายได้เห็น เหตุการณ์นี้ไม่ได้เกิดขึ้นในสถานที่มีชื่อเสียง หากแต่เกิดขึ้นในที่ที่ต่ำต้อย [ซึ่งพระคัมภีร์ได้กล่าวไว้ว่า] “เมืองเบธเลเฮม ดินแดนยูดาห์ เจ้ามิใช่เล็กที่สุดในบรรดาหัวเมืองแห่งยูดาห์” (มธ 2:6) ซึ่งเมืองและชุมชนที่กำลังรอคอยคำกล่าวที่ว่า “เจ้ามิใช่เล็กที่สุด” แบบนี้ยังมีอยู่อีกมากมายเหลือเกิน จริงทีเดียวว่าองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงทำให้พวกเราประหลาดใจ พระเจ้าทรงประจักษ์พระองค์เอง และทรงยอมให้ผู้คนได้ค้นพบพระองค์ หนทางของพระเจ้าแตกต่างจากหนทางของพวกเรา และหนทางของพระองค์ย่อมไม่มีวันถูกควบคุมโดยคนที่ใช้ความรุนแรง ทั้งยังไม่มีวันถูกขัดขวางโดยพลังอำนาจทั้งหลายของโลกด้วย นี่คือความปีติยินดีของบรรดาโหราจารย์ที่ได้หันหลังให้แก่ปราสาทราชวังและโบสถ์วิหารเพื่อออกเดินทางมุ่งหน้ายังเบธเลเฮม และเมื่อพวกเขาทำเช่นนี้ พวกเขาก็ได้มองเห็นดวงดาวอีกครั้ง
Thus, dear brothers and sisters, it is wonderful to become pilgrims of hope. It is wonderful for us to continue to be pilgrims together! The faithfulness of God continues to amaze us. If we do not reduce our churches to monuments, if our communities are homes, if we stand united and resist the flattery and seduction of those in power, then we will be the generation of a new dawn. Mary, Star of the Morning, will always walk before us! In her Son we will contemplate and serve an extraordinary humanity, transformed not by the delusions of the all-powerful, but by God who became flesh out of love.
พี่น้องที่รัก ด้วยเหตุนี้จึงเป็นการดีอย่างยิ่งที่พวกเราจะเป็นผู้จาริกแห่งความหวัง เป็นการดีอย่างยิ่งที่พวกเราจะเดินทางต่อไปด้วยกันในฐานะผู้จาริก ความซื่อสัตย์มั่นคงของพระเจ้ายังคงทำให้เราประหลาดใจอยู่เสมอ หากว่าเราไม่ลดทอนวัดของเราให้กลายเป็นเพียงอาคาร หากว่าประชาคมของเรายังคงเป็นบ้าน หากว่าพวกเรายังคงเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันและไม่ยอมแพ้ต่อการยกยอและยั่วยุของผู้คนที่อำนาจ พวกเราก็จะได้เป็นรุ่งอรุณครั้งใหม่ พวกเราจะได้มีพระนางมารีย์ ผู้เป็นดาวประจำรุ่ง ก้าวเดินนำหน้าพวกเราเสมอ พวกเราจะได้รำพึงและรับใช้บุตรของพระนางมารีย์ คือ พระเยซูเจ้า ที่ได้เสด็จมาเป็นมนุษย์อย่างน่าพิศวงเหนือธรรมดา และพวกเราก็จะได้เป็นคนใหม่ที่ไม่เหมือนเดิม ซึ่งสิ่งที่บันดาลความเปลี่ยนแปลงให้เกิดขึ้นในตัวเรานี้ไม่ใช่ภาพลวงแห่งอำนาจ หากแต่คือพระเจ้า ผู้ทรงรับสภาพมนุษย์เพราะความรัก
(วิษณุ ธัญญอนันต์ และวรินทร เติมอริยบุตร แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
เก็บบทเทศน์ HOMILY ของพระสันตะปาปาเลโอมาแบ่งปันและเพื่อการไตร่ตรอง)