LEO XIV
สมเด็จพระสันตะปาปาเลโอที่สิบสี่
GENERAL AUDIENCE/การเข้าเฝ้าแบบทั่วไป
St Peter’s Square
Wednesday, 18 March 2026
ณ ลานหน้ามหาวิหารนักบุญเปโตร นครรัฐวาติกัน
เมื่อวันพุธที่ 18 มีนาคม 2026
Catechesis. The Documents of Vatican Council II. II. Dogmatic Constitution Lumen gentium. 4. The Church, a Priestly and Prophetic People
การเรียนคำสอนต่อเนื่อง : มองสภาสังคายนาวาติกันที่สองผ่านเอกสารของสภาสังคายนา II. สังฆธรรมนูญข้อเชื่อ Lumen Gentium ว่าด้วยพระศาสนจักร (4) พระศาสนจักร ประชากรแห่งสมณะและประกาศก
Dear brothers and sisters, good morning and welcome!
เจริญพรมายังพี่น้องชายหญิงที่รัก อรุณสวัสดิ์และยินดีต้อนรับ
Today I would like to revisit the second chapter of the Conciliar Constitution Lumen gentium (LG), devoted to the Church as the people of God.
ในวันนี้ พ่ออยากจะกลับไปพิจารณาเกี่ยวกับเนื้อหาบทที่สองของสังฆธรรมนูญ Lumen gentium [ว่าด้วยพระศาสนจักร ของสภาสังคายนาวาติกันที่สอง] ซึ่งพูดถึงพระศาสนจักรในฐานะที่เป็นประชากรของพระเจ้า
The messianic people (LG, 9), receive from Christ the participation in the priestly, prophetic and kingly work office through which his salvific mission is carried out. The Council Fathers teach that the Lord Jesus, through the new and eternal Covenant, has established a kingdom of priests, constituting his disciples as a ‘royal priesthood’ (1 Pet 2:9; cf. 1 Pet 2:5; Rev 1:6). This common priesthood of the faithful is given with Baptism, which enables us to worship God in spirit and truth, and to “confess before men the faith which they have received from God through the Church” (LG, 11). Furthermore, through the sacrament of Confirmation, all the baptized “are more perfectly bound to the Church … and the Holy Spirit endows them with special strength so that they are more strictly obliged to spread and defend the faith, both by word and by deed, as true witnesses of Christ” (ibid.). This consecration is at the root of the common mission that unites the ordained ministries and the lay faithful.
ประชากรของพระเมสสิยาห์ (สังฆธรรมนูญ Lumen gentium, ข้อ 9) ย่อมได้รับมอบหมายจากพระคริสตเจ้าให้เข้าส่วนในกิจการแห่งความเป็นสมณะ ประกาศก และเป็นราชา ซึ่งเป็นหนทางที่พระคริสตเจ้าทรงกระทำให้ภารกิจแห่งความรอดของพระองค์ได้สำเร็จไป สภาสังคายนาวาติกันที่สองได้สอนไว้ว่า อาศัยพันธสัญญาใหม่อันยืนยง พระเยซูเจ้าได้ทรงสถาปนาพระอาณาจักรของบรรดาสมณะ ที่ซึ่งบรรดาศิษย์ของพระองค์ได้เป็น “สมณราชตระกูล” (1 ปต 2:9; เทียบ 1 ปต 2:5; วว1:6) สถานะความเป็นสมณะที่บรรดาผู้เชื่อมีร่วมกันดังนี้ เป็นสิ่งที่ได้รับมาพร้อมกับศีลล้างบาป ทำให้พวกเราสามารถถวายบูชาแด่พระเจ้าภายในพระจิตและความจริง และทำให้พวกเราสามารถ “เป็นพยานต่อหน้าผู้คนทั้งหลาย ถึงความเชื่อที่[บรรดาผู้เชื่อ]ได้รับจากพระเจ้าโดยผ่านทางพระศาสนจักร” (ข้อ 11) ไม่เพียงเท่านั้น ศีลกำลังยังได้ทำให้บรรดาผู้เชื่อ “มีความสนิทแนบแน่นอย่างสมบูรณ์แบบยิ่งขึ้นกับพระศาสนจักร … และพระจิตเจ้าก็ย่อมบันดาลให้พวกเขาได้รับพลังอย่างพิเศษ เพื่อที่พวกเขาจะได้มีความมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยวยิ่งขึ้นที่จะเผยแผ่และปกป้องความเชื่อ ทั้งด้วยคำพูดและการกระทำ ในฐานะพยานแท้ถึงพระคริสตเจ้า” (เรื่องเดียวกัน) การที่[บรรดาผู้เชื่อ]ได้รับการเสกเช่นนี้ เป็นรากฐานของพันธกิจที่มีร่วมกันทั้งผู้รับใช้ที่ได้รับศีลบวชและผู้เชื่อที่เป็นฆราวาส
In this regard, Pope Francis observed that, “Looking at the People of God is remembering that we all enter the Church as lay people. The first sacrament, which seals our identity forever, and of which we should always be proud, is Baptism. Through Baptism and by the anointing of the Holy Spirit, (the faithful) ‘are consecrated as a spiritual house and a holy priesthood’ (LG, 10), [so that] everyone forms the faithful Holy People of God” (Letter to the President of the Pontifical Commission for Latin America, 19 March 2016).
ในแง่นี้ สมเด็จพระสันตะปาปาฟรานซิสได้ตรัสไว้ว่า “การมองดูประชากรของพระเจ้า ย่อมเป็นถึงการระลึกอยู่เสมอว่า พวกเราทุกคนเข้ามายังพระศาสนจักรในฐานะฆราวาส ศีลศักดิ์สิทธิ์แรกที่กำหนดอัตลักษณ์ให้แก่พวกเราเป็นนิรันดร และเป็นสิ่งที่พวกเราควรต้องภูมิใจอยู่เสมอ คือศีลล้างบาป ศีลล้างบาปและการรับเจิมจากพระจิตเจ้าย่อมทำให้[[บรรดาผู้เชื่อ] ‘ถูกสงวนไว้ให้เป็นบ้านฝ่ายจิต และเป็นสมณะศักดิ์สิทธิ์’ (สังฆธรรมนูญ Lumen gentium, ข้อ 10) [เพื่อที่]ทุกคนจะก่อร่างเป็นประชากรศักดิ์สิทธิ์ของพระเจ้า ที่มีความซื่อสัตย์ต่อพระองค์” (สาส์นถึงประธานคณะกรรมการสันตะสำนักเพื่อภูมิภาคลาตินอเมริกา, 19 มีนาคม 2016)
The exercise of the royal priesthood takes place in many ways, all aimed at our sanctification, first and foremost through participation in the offering of the Eucharist. Through prayer, asceticism and active charity, we thus bear witness to a life renewed by God’s grace (cf. LG, 10). As the Council summarizes, “it is through the sacraments and the exercise of the virtues that the sacred nature and organic structure of the priestly community is brought into operation” (LG, 11).
การกระทำกิจการในฐานะสมณราชตระกูลอาจเป็นได้หลายทาง ซึ่งล้วนแต่มุ่งสู่การบันดาลให้พวกเราเป็นผู้ศักดิ์สิทธิ์ หนทางแรกและสำคัญที่สุดคือการเข้าส่วนในการถวายบูชาขอบพระคุณ [นอกจากนี้] การอธิษฐานภาวนา การบำเพ็ญตบะ และการทำกิจเมตตาอย่างกระตือรือร้น ก็เป็นหนทางที่พวกเราจะเป็นพยานถึงชีวิตที่ได้รับการฟื้นฟูด้วยพระหรรษทานของพระเจ้า (เทียบ สังฆธรรมนูญ Lumen gentium, ข้อ 10) ดังที่สภาสังคายนาได้สรุปไว้ว่า “ธรรมชาติศักดิ์สิทธิ์และโครงสร้างส่วนต่าง ๆ ของประชาคมแห่งสมณะ ย่อมกระทำการผ่านทางศีลศักดิ์สิทธิ์ และการนำคุณธรรมประการต่าง ๆ ไปปฏิบัติ” (ข้อ 11)
The Council Fathers then teach that the holy People of God also participate in the prophetic mission of Christ (cf. LG, 12). In this context, the important theme of the sense of the faith and the consensus of the faithful is introduced. The Doctrinal Commission of the Council specified that this sensus fidei “is like a faculty of the whole Church, by which she, in her faith, recognises the revelation handed down, distinguishing between true and false in matters of faith, and at the same time penetrates it more deeply and applies it more fully in life” (cf. Acta Synodalia, III/1, 199). The sense of faith therefore belongs to individual believers not in their own right, but as members of the People of God as a whole.
สภาสังคายนาได้สอนต่อไปว่า ประชากรศักดิ์สิทธิ์ของพระเจ้าได้เข้าส่วนในกิจการความเป็นประกาศกของพระคริสตเจ้าด้วยเช่นกัน (เทียบ สังฆธรรมนูญ Lumen gentium, ข้อ 12) และในบริบทเช่นนี้ก็มีการกล่าวถึงหัวข้อสำคัญ ได้แก่ สำนึกแห่งความเชื่อ (sensus fidei) และ มติร่วมกันของบรรดาผู้เชื่อ คณะกรรมาธิการข้อเชื่อของสภาสังคายนาได้ระบุว่า สำนึกแห่งความเชื่อ “เป็นเหมือนกับความสามารถของพระศาสนจักรทั้งมวล ซึ่งเป็นวิธีการที่ทำให้พระศาสนจักรรับรู้ในความเชื่อถึงการเผยแสดงที่ได้รับมอบมา และแยกแยะได้ในความเชื่อว่าอะไรถูกต้องหรือผิดพลาดในเรื่องความเชื่อ และในขณะเดียวกัน [ก็ทำให้พระศาสนจักร]เข้าใจความเชื่อได้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น และนำความเชื่อไปปฏิบัติในชีวิตได้อย่างสมบูรณ์ยิ่งขึ้น” (เทียบ Acta Synodalia, III/1, 199) สำนึกแห่งความเชื่อจึงไม่ได้เป็นสิ่งที่ผู้เชื่อแต่ละคนมีอยู่ในตนเองโดยสิทธิ หากแต่มีอยู่ในฐานะที่เขาเป็นสมาชิกอยู่ในองค์รวมแห่งประชากรของพระเจ้า
Lumen gentium focuses on this latter aspect, and places it in relation to the infallibility of the Church, to which that of the Roman Pontiff is inherent and by which it is served. “The entire body of the faithful, anointed as they are by the Holy One (c. 1 Jn 2:20,27), cannot err in matters of belief. They manifest this special property by means of the whole peoples’ supernatural discernment in matters of faith when from the Bishops down to the last of the lay faithful they show universal agreement in matters of faith and morals” (LG, 12). The Church, therefore, as the communion of the faithful – which naturally includes the pastors – cannot err in matters of faith: the organ through which this truth is preserved, founded on the anointing of the Holy Spirit, is the supernatural sense of faith of the entire People of God, which is manifested in the consensus of the faithful. From this unity, which the Magisterium of the Church safeguards, it follows that every baptized person is an active agent of evangelization, called to bear consistent witness to Christ in accordance with the prophetic gift which the Lord bestows upon His whole Church.
แง่มุมดังที่กล่าวไปนี้ เป็นสิ่งที่สังฆธรรมนูญ Lumen gentium มุ่งเน้น และได้ชี้ว่ามีความเกี่ยวข้องกับความไม่รู้ผิดพลั้งของพระศาสนจักร ซึ่งเป็นลักษณะที่มีอยู่ในพระสันตะปาปา และเป็นหนทางหนึ่งที่พระสันตะปาปารับใช้พระศาสนจักร “องค์รวมของบรรดาผู้เชื่อ ที่ได้รับเจิมจากพระผู้ศักดิ์สิทธิ์หนึ่งเดียว (เทียบ ยน 2:20, 27) ย่อมไม่อาจผิดพลั้งในเรื่องของความเชื่อ บรรดาผู้เชื่อทั้งมวลย่อมแสดงถึงลักษณะอันพิเศษนี้ผ่านการรู้จักแยกแยะอย่างเหนือธรรมชาติในเรื่องความเชื่อ เมื่อพวกเขาแสดงความเห็นพ้องต้องกันเป็นสากลในเรื่องของความเชื่อและศีลธรรม ตั้งแต่บรรดาบิชอปไปจนถึงผู้เชื่อคนสุดท้าย” (สังฆธรรมนูญ Lumen gentium, ข้อ 12) ดังนั้น พระศาสนจักร ในฐานะประชาคมของบรรดาผู้เชื่อ ซึ่งแน่นอนว่ารวมถึงบรรดาผู้อภิบาลด้วยนั้น จึงไม่มีทางผิดพลั้งในเรื่องความเชื่อ โดยมีหนทางเพื่อการธำรงรักษาความเชื่อนี้ คือ สำนึกเหนือธรรมชาติแห่งความเชื่อของประชากรทั้งมวลของพระเจ้า ซึ่งมีพื้นฐานจากการได้รับเจิมโดยพระจิตเจ้า และแสดงออกผ่านทางมติร่วมกันของบรรดาผู้เชื่อ อำนาจสอนของพระศาสนจักรย่อมรักษาไว้ซึ่งเอกภาพอันนี้ ที่ทำให้ผู้คนทุกคนที่ได้รับศีลล้างบาปแล้วได้เป็นผู้ประกาศข่าวดีอย่างกระตือรือร้น ด้วยเหตุที่ว่าพวกเขาได้รับเรียกให้เป็นพยานถึงพระคริสตเจ้าอยู่เสมอ โดยสอดคล้องกับของประทานแห่งความเป็นประกาศก ที่องค์พระผู้เป็นเจ้าได้โปรดประทานให้แก่พระศาสนจักรทั้งมวลของพระองค์
Indeed, the Holy Spirit, who comes to us from the Risen Christ, “distributes special graces among the faithful of every rank. By these gifts He makes them fit and ready to undertake the various tasks and offices which contribute toward the renewal and building up of the Church” (LG, 12). A particular demonstration of this charismatic vitality is offered by consecrated life, which continually germinates and flourishes through the work of grace. Ecclesial associations, too, are a shining example of the variety and fruitfulness of spiritual fruits for the edification of the People of God.
จริงทีเดียวว่า พระจิตเจ้า ผู้เสด็จจากพระคริสตเจ้าผู้ทรงกลับคืนพระชนม์ชีพแล้วมาหาพวกเราทั้งหลาย ย่อม “ทรงแจกจ่ายพระหรรษทานพิเศษให้แก่ผู้เชื่อในทุกลำดับชั้น อาศัยของประทานเหล่านี้ พระองค์ย่อมทรงบันดาลให้พวกเขาเหมาะสมและพร้อมที่จะรับเอาหน้าที่การงานหลากหลายที่เป็นประโยชน์ต่อการฟื้นฟูและก่อร่างพระศาสนจักร” (สังฆธรรมนูญ Lumen gentium, ข้อ 12) ความมีชีวิตชีวาที่เนื่องมาจากพระพรพิเศษนี้เป็นสิ่งที่แสดงออกเป็นพิเศษภายในชีวิตของผู้ถวายตัว ซึ่งผลิออกและเจริญอยู่อย่างต่อเนื่องด้วยพระหรรษทาน [นอกจากนี้] กลุ่มต่าง ๆ ในพระศาสนจักรก็เป็นตัวอย่างอันโดดเด่นที่แสดงถึงความหลากหลายและความอุดมสมบูรณ์ของผลฝ่ายจิตที่มุ่งก่อร่างประชากรของพระเจ้าให้เจริญยิ่ง ๆ ขึ้นไปด้วย
พระดำรัสของสมเด็จพระสันตะปาปาหลังการสอนคำสอน
I greet all the English-speaking pilgrims and visitors taking part in today’s Audience, particularly the groups from Nigeria, Tanzania, Indonesia, the Philippines, Thailand and the United States of America. With prayerful good wishes that this Lent will be a time of grace and spiritual renewal for you and your families, I invoke upon all of you joy and peace in our Lord Jesus Christ.
พ่อขอส่งคำทักทายอย่างอบอุ่นแก่ผู้แสวงบุญและผู้มาเยือนที่พูดภาษาอังกฤษที่ได้มาหาพ่อในวันนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ผู้ที่มาจากไนจีเรีย แทนซาเนีย อินโดนีเซีย ฟิลิปปินส์ ประเทศไทย และสหรัฐอเมริกา พ่อขอส่งความปรารถนาดีในคำภาวนา เพื่อที่เทศกาลมหาพรตจะเป็นช่วงเวลาแห่งพระหรรษทานและการฟื้นฟูจิตใจ ทั้งสำหรับลูก และสำหรับครอบครัวของลูกด้วย พ่อขอให้ลูกทุกคนจงได้รับความปีติยินดีและสันติสุขของพระเยซูคริสตเจ้า องค์พระผู้เป็นเจ้าของเราทั้งหลาย
Il mio pensiero va infine ai malati, agli sposi novelli e ai giovani […]. Affido i propositi e le aspirazioni di ciascuno a San Giuseppe, celeste Patrono della Chiesa Universale, del quale celebreremo domani la solennità liturgica. A tutti la mia benedizione!
ท้ายสุด พ่อขอทักทายบรรดาคนป่วย คนที่เพิ่งแต่งงาน และบรรดาเยาวชน พ่อขอมอบความตั้งใจและความปรารถนาของพวกเราแต่ละคนไว้กับนักบุญโยเซฟ นักบุญองค์อุปถัมภ์ของพระศาสนจักรสากล ผู้ซึ่งเราจะร่วมกันสมโภชในวันพรุ่งนี้ พ่อขออวยพรลูกทุกคน
ใจความสรุปการสอนคำสอนของสมเด็จพระสันตะปาปา
Dear brothers and sisters, in our continuing catechesis on the Second Vatican Council, today we consider the participation of the faithful in Jesus Christ’s priestly, prophetic and royal offices, as presented by the Dogmatic Constitution Lumen Gentium. Through the sacrament of baptism, each of us are called to share in Christ’s royal priesthood (1 Pt 2:9) and to worship him in spirit and truth, especially through our participation in the Eucharist. We also partake in Jesus’ prophetic mission, for we are called to bear witness to the truth of the faith. Indeed, the Council Fathers taught that “the whole body of the faithful … cannot be mistaken in belief. It shows this characteristic through the entire people’s supernatural sense of faith when, from the bishops to the last of the faithful, it manifests a universal consensus in matters of faith and morals” (LG, 12). Along with these gifts shared by all members of the Church, the Holy Spirit continues to allot special graces to the faithful in order to enrich and build up the body of Christ. It is important that we recognize these manifold gifts and express our gratitude to God for allowing us to be partakers in his work of salvation.
พี่น้องที่รักทั้งหลาย ในการเรียนคำสอนต่อเนื่องเกี่ยวกับ[สังฆธรรมนูญข้อเชื่อ Lumen Gentium ของ]สภาสังคายนาวาติกันที่สอง[ว่าด้วยพระศาสนจักร] วันนี้เราจะพิจารณาถึงการมีส่วนร่วมของบรรดาผู้เชื่อในหน้าที่ความเป็นสมณะ ประกาศก และราชาของพระเยซูคริสตเจ้า อาศัยศีลล้างบาป เราแต่ละคนได้รับเรียกให้มีส่วนในความเป็นสมณราชตระกูลของพระคริสตเจ้า (1 ปต 2:9) และให้เราถวายบูชาพระองค์ภายในพระจิตเจ้าและความจริง โดยเฉพาะอย่างยิ่งผ่านการมีส่วนร่วมในการบูชาขอบพระคุณ นอกจากนี้ พวกเรายังมีส่วนในพันธกิจความเป็นประกาศกของพระเยซูเจ้าด้วย เพราะเราได้รับเรียกให้เป็นพยานถึงความจริงแห่งความเชื่อ แท้จริงแล้วสภาสังคายนาได้สอนไว้ว่า “องค์รวมของบรรดาผู้เชื่อ … ย่อมไม่อาจผิดพลั้งในเรื่องของความเชื่อ บรรดาผู้เชื่อทั้งมวลย่อมแสดงถึงลักษณะเช่นนี้ผ่านทางสำนึกเหนือธรรมชาติในเรื่องความเชื่อ เมื่อพวกเขาแสดงออกถึงความเห็นพ้องต้องกันเป็นสากลในเรื่องความเชื่อและศีลธรรม ตั้งแต่บรรดาบิชอปไปจนถึงผู้เชื่อคนสุดท้าย” (เทียบ LG, 12) นอกเหนือจากพระพรเหล่านี้ที่สมาชิกทุกคนในพระศาสนจักรมีร่วมกันแล้ว พระจิตเจ้ายังประทานพระหรรษทานพิเศษแก่บรรดาผู้เชื่ออย่างต่อเนื่อง เพื่อก่อร่างพระกายของพระคริสตเจ้าให้เจริญมั่งคั่งยิ่ง ๆ ขึ้นไป [ดังนั้น] จึงเป็นสิ่งสำคัญที่พวกเราจะต้องตระหนักถึงพระพรที่หลากหลายเหล่านี้ และแสดงความขอบพระคุณต่อพระเจ้า ผู้ทรงให้พวกเราได้มีส่วนร่วมในกิจการแห่งความรอดของพระองค์
(วิษณุ ธัญญอนันต์ และวรินทร เติมอริยบุตร แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
เก็บการสอนคำสอน General audience ของพระสันตะปาปาเลโอมาแบ่งปันและเพื่อการไตร่ตรอง)