บทเทศน์และข้อคิด วันอาทิตย์สัปดาห์ที่ 18 เทศกาลธรรมดา ปี A
บทอ่าน: อิสยาห์ 55:1-3, โรม 8:35, 37-39, มัทธิว 14:13-21
“พระเจ้าทรงไม่เพียงประทานอาหาร แต่ทรงประทานพระองค์เองแก่เรา”
โลกทุกวันนี้เต็มไปด้วย “คนอิ่ม…แต่ไม่มีความสุข”
เรามีอาหารมากกว่าคนทุกยุค, มีโทรศัพท์ที่เชื่อมโลกทั้งใบ, มีปัญญาประดิษฐ์ – AI, มีเทคโนโลยี, มีความสะดวกสบาย
แต่ทำไม…โรคซึมเศร้าจึงเพิ่มขึ้น, การฆ่าตัวตายยังเกิดขึ้น, ครอบครัวแตกแยก, ผู้คนเหงา รู้สึกโดดเดี่ยว แม้อยู่ท่ามกลางผู้คนมากมาย
เพราะมนุษย์ไม่ได้หิวแค่อาหาร…แต่หิวความรัก, หิวการยอมรับ, หิวความหมายของชีวิต, หิวพระเจ้า
และบทอ่านทั้งสามบทของวันนี้ ตอบคำถามเหล่าอย่างงดงาม
1. “จงมาหาเราเถิด…” (อิสยาห์ 55)
ประกาศกอิสยาห์กล่าวว่า “ผู้ที่กระหายทุกคน จงมาหาน้ำ…ผู้ไม่มีเงินก็จงมา ซื้อและกิน”
น่าสนใจมาก… พระเจ้าไม่ได้เริ่มต้นด้วยคำว่า “จงทำดีเสียก่อน”,”จงกลับใจเสียก่อน”
แต่เริ่มต้นด้วยคำว่า “จงมา”
พระเจ้าทรงรู้ว่า ก่อนที่มนุษย์จะเปลี่ยนชีวิตได้ เขาต้องรู้ก่อนว่า… เขาเป็นที่รัก
หลายคนคิดว่า ฉันต้องดีเสียก่อน พระเจ้าจึงจะรัก
แต่พระวรสารกลับตรงกันข้าม เพราะพระเจ้าทรงรักก่อน เราจึงค่อย ๆ ดีขึ้น
2. “ไม่มีสิ่งใดพรากเราไปจากความรักของพระเยซูเจ้าคริสต์เจ้าได้”
นักบุญเปาโลกล่าวประโยคที่ยิ่งใหญ่ที่สุดประโยคหนึ่งในพระคัมภีร์
“ไม่มีสิ่งใดเลย จะพรากเราไปจากความรักของพระเจ้าได้”
ไม่ใช่ความตาย, ไม่ใช่โรคร้าย, ไม่ใช่สงคราม, ไม่ใช่ความล้มเหลว
แม้แต่…บาปของเราเอง
ถ้าเราสำนึกและยอมกลับมาหาพระองค์ พระองค์ก็ไม่เคยเลิกรักเรา
นี่คือข่าวดีที่สุดของคริสตชน เราไม่ได้รอด เพราะเราดีพอ
แต่เพราะ พระเจ้ารักเรามากพอ
3. “ท่านทั้งหลาย จงหาอาหารให้เขากิน”
นี่คือประโยคที่สะเทือนใจที่สุดในพระวรสารวันนี้
ศิษย์พูดว่า “ส่งประชาชนกลับไปเถิด”
พระเยซูเจ้าตอบว่า “พวกเขาไม่จำเป็นต้องไป ท่านทั้งหลายจงหาอาหารให้เขากิน“
ศิษย์มองเห็นปัญหา พระเยซูเจ้ามองเห็นโอกาส
ศิษย์เห็น ขนมปังห้าก้อนกับปลาสองตัว
พระเยซูเจ้าเห็น ความเชื่อที่พร้อมจะถวาย
พระเยซูเจ้าไม่ถามว่า “เจ้ามีเท่าไร” แต่ถามโดยอ้อมว่า “เจ้ากล้ายกสิ่งที่มีมาให้เราหรือไม่”
อัศจรรย์เริ่มต้นเมื่อไร?
ไม่ใช่ตอนพระเยซูเจ้าทรงอวยพร แต่เริ่มตั้งแต่ เด็กคนหนึ่ง ยอมปล่อยอาหารกลางวันของตัวเอง สังเกตว่า อัศจรรย์ของพระเจ้า มักเริ่มต้น จากหัวใจที่ยอมแบ่งปัน
ข้อคิดสำหรับโลกปัจจุบัน
ทุกวันนี้ โลกไม่ได้ขาดอาหารเท่านั้น แต่ขาด คนที่พร้อมแบ่งปัน
บางคนมีเงินมาก แต่ไม่มีเวลาให้ลูก
บางคนมีบ้านใหญ่ แต่ไม่มีโต๊ะอาหารที่นั่งพร้อมหน้ากัน
บางคนมีผู้ติดตามนับล้าน แต่ไม่มีใครที่โทรหาได้ตอนร้องไห้ หรือทุกข์ใจ
พระเยซูเจ้าจึงตรัสกับพระศาสนจักรในวันนี้ว่า
“ท่านทั้งหลาย จงหาอาหารให้เขากิน”
อาหารนั้น อาจเป็น รอยยิ้ม, การให้อภัย, เวลา, การรับฟัง, การเยี่ยมคนป่วย,
หรือแม้แต่การภาวนาเพื่อคนที่ไม่มีใครภาวนาให้
ข้อคิดสำหรับพระศาสนจักร
พระศาสนจักรไม่ใช่ร้านอาหารที่รอให้คนมาซื้อ
แต่เป็นโต๊ะอาหารของพระบิดา ที่ทุกคนมีที่นั่ง ไม่ว่าจะรวยหรือจน, คนบาปหรือคนศักดิ์สิทธิ์
พระเยซูเจ้าไม่ได้ตรัสว่า “ให้คนดีมากิน” แต่ตรัสว่า “ให้ทุกคนนั่งลงบนหญ้า”
นี่คือภาพของศีลมหาสนิท ที่พระองค์ยังทรงเลี้ยงประชากรของพระองค์ทุกวัน
และยังมีเหลืออีก สิบสองตะกร้า คือพระหรรษทานของพระเจ้าไม่มีวันหมด
อยากเล่าให้ฟัง
เศรษฐีชาวอเมริกันคนหนึ่งไปเที่ยวชายทะเล เห็นชาวประมงนั่งเอกเขนกใต้ต้นมะพร้าว
เขาถาม “ทำไมไม่ออกเรืออีก?” ชาวประมงตอบ “จับปลาได้พอขายแล้วครับ”
เศรษฐีหัวเราะ “ถ้าคุณจับปลาเพิ่ม คุณจะได้เงินมากขึ้น”
ชาวประมงถาม “แล้วไงครับ?” เศรษฐีตอบ “ก็ซื้อเรือลำใหญ่”
“แล้วไงครับ?” “ซื้อเรือหลายลำ”, “แล้วไงครับ?” “ก็ตั้งบริษัท”
“แล้วไงครับ?” “เข้าตลาดหุ้น”, “แล้วไงครับ?” “ขายบริษัท ได้เงินหลายร้อยล้าน”
ชาวประมงยิ้มแล้วถาม “แล้วหลังจากนั้นผมทำอะไรครับ?”
เศรษฐียิ้มกว้าง “คุณก็จะได้พักผ่อน นั่งสบาย ๆ ริมทะเล ใช้เวลากับครอบครัว มีความสุข” ชาวประมงหัวเราะเสียงดัง แล้วตอบว่า “ผมกำลังทำอย่างนั้นอยู่ตอนนี้ครับ”
เศรษฐีอึนๆไปเลย… คราวนี้ไม่มีคำตอบ
ข้อคิดที่ดี
เราใช้เวลาทั้งชีวิต วิ่งหาสิ่งที่คิดว่าจะทำให้มีความสุข แต่บางครั้ง พระเจ้ากำลังถามเราเบา ๆ “ลูกกำลังวิ่งหาสิ่งที่มีอยู่แล้วหรือเปล่า?”
ความรัก, ครอบครัว, ศีลมหาสนิท, มิตรภาพ, สุขภาพ
พระพรเล็ก ๆ ในแต่ละวัน ล้วนเป็น “ปังห้าก้อนกับปลาสองตัว” ที่เราเคยมองข้าม
บทสรุป
บทอ่านทั้งสามวันนี้ฝากคำสั้น ๆ สามประโยค
- อิสยาห์: “จงมาหาเรา” — พระเจ้าทรงเชื้อเชิญผู้ที่หิวกระหาย
- นักบุญเปาโล: “ไม่มีสิ่งใดพรากเราไปจากความรักของพระเยซูคริสต์ได้” — จงวางใจในความรักที่ไม่เปลี่ยนแปลง
- พระเยซูเจ้า: “ท่านทั้งหลาย จงหาอาหารให้เขากิน” — จงเป็นมือของพระองค์ในการเลี้ยงดูโลก
เมื่อเรานำสิ่งเล็กน้อยที่เรามีมาวางไว้ในพระหัตถ์ของพระเยซูเจ้า พระองค์สามารถเปลี่ยนทุกสิ่งให้กลายเป็นพระพรสำหรับคนจำนวนมากได้เสมอ
และบางที… อัศจรรย์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด อาจไม่ใช่การที่ขนมปังเพิ่มจำนวน แต่เป็นการที่
หัวใจของมนุษย์เปิดออก เพื่อแบ่งปัน และค้นพบว่า…ผู้ที่ให้ ย่อมอิ่มเอมกว่าผู้ที่รับ
อาแมน
อยากเล่าสู่กันฟังอีกสักเรื่อง
ชายคนหนึ่งเดินเข้าไปในร้านขายของชำ เขาซื้อขนมปังหนึ่งก้อน
จ่ายเงินเรียบร้อย กำลังจะเดินออกจากร้าน เจ้าของร้านวิ่งตามมา “เดี๋ยวก่อนครับ!”
ชายคนนั้นตกใจ “ผมลืมจ่ายเงินหรือ?” “เปล่าครับ”
“ลืมของ?” “ก็ไม่ใช่ครับ” เจ้าของร้านยื่นถุงใบใหญ่ให้ ในนั้นมี นม, ผลไม้, ชีส, เค้ก, น้ำผลไม้, และของอีกมากมาย ชายคนนั้นตกใจมาก “ผมไม่ได้ซื้อพวกนี้นะ!”
เจ้าของร้านยิ้ม “มีคนจ่ายไว้ให้คุณหมดแล้ว…”
ชายคนนั้นยืนนิ่ง… น้ำตาคลอ เพราะทั้งชีวิต เขาคิดว่าตัวเองมีเงินพอซื้อได้แค่ขนมปังก้อนเดียว
เรื่องนี้สอนใจเรามากทีเดียว
คริสตชนจำนวนไม่น้อยใช้ชีวิตเหมือนชายคนนี้
เราคิดว่า “พระเจ้าคงให้เราได้แค่นี้” แต่พระเยซูเจ้าตรัสในพระวรสารวันนี้ว่า…
“ให้ทุกคนนั่งลง” ไม่มีใครถูกไล่กลับ, ไม่มีใครถูกถามว่ามีเงินหรือไม่, ไม่มีใครต้องพิสูจน์ว่าตัวเองคู่ควร, ทุกคนได้รับ และทุกคนอิ่มหนำ
เพราะในพระอาณาจักรของพระเจ้า “พระพรไม่ได้ให้ตามกำลังของเรา แต่ให้ตามความใจกว้างและความเมตตาของพระองค์”
ขอให้ทุกท่านมีความสุขวันพระเจ้า Buona Domenica/Happy Sunday
วิษณุ ธัญญอนันต์ เจ้าอาวาสวัดเซนต์จอห์น ลาดพร้าว กรุงเทพฯ
ช่องทางติดตามข้อคิดบทเทศน์ประจำวัน
ID Line : @vissanu201
https://lin.ee/6gZZDwO
รูปภาพ
