LEO XIV
สมเด็จพระสันตะปาปาเลโอที่สิบสี่
GENERAL AUDIENCE/การเข้าเฝ้าแบบทั่วไป
Audience Hall
Wednesday, 14 January 2026
ณ หอประชุมใหญ่เปาโลที่หก นครรัฐวาติกัน
เมื่อวันพุธที่ 14 มกราคม 2026
Catechesis. The Documents of Vatican Council II. I. Dogmatic Constitution Dei Verbum. 1. God speaks to men as to friends (Reading: Jn 15:15)
การเรียนคำสอนต่อเนื่อง : มองสภาสังคายนาวาติกันที่สองผ่านเอกสารของสภาสังคายนา I. สังฆธรรมนูญข้อเชื่อ Dei Verbum ว่าด้วยการเผยแสดงของพระเจ้า (1) พระเจ้าตรัสกับมนุษย์เหมือนตรัสกับมิตรสหาย (เทียบ ยน 15:15)
Dear brothers and sisters, good morning and welcome!
เจริญพรมายังพี่น้องชายหญิงที่รัก อรุณสวัสดิ์และยินดีต้อนรับ
We have started the cycle of catechesis on Vatican Council II. Today we will begin to look more closely at the Dogmatic Constitution Dei Verbum, on the divine Revelation. It is one of the most beautiful and important of the Council and, to introduce it, it may be helpful to recall the words of Jesus: “No longer do I call you servants, for the servant does not know what his master is doing; but I have called you friends, for all that I have heard from my Father I have made known to you” (Jn 15:15). This is a fundamental point of Christian faith, which Dei Verbum reminds us of: Jesus Christ radically transforms man’s relationship with God, which is henceforth a relationship of friendship. Therefore, the only condition of the new covenant is love.
พวกเราได้เริ่มเรียนคำสอนต่อเนื่องในหัวข้อ สภาสังคายนาวาติกันที่สอง โดยวันนี้พวกเราจะพิจารณาสังฆธรรมนูญข้อเชื่อ Dei Verbum (เดอี แวร์บุม: “พระวาจาของพระเจ้า”) ว่าด้วยการเผยแสดงของพระเจ้า ซึ่งเป็นหนึ่งในเอกสารที่สวยงามและสำคัญที่สุดของสภาสังคายนาวาติกันที่สอง ก่อนที่พวกเราจะเริ่มนี้ น่าจะเป็นการดีหากว่าพวกเรานึกถึงพระวาจาที่พระเยซูเจ้าตรัสไว้ว่า “เราไม่เรียกท่านว่าเป็นผู้รับใช้อีกต่อไป เพราะผู้รับใช้ไม่รู้ว่านายของตนทำอะไร เราเรียกท่านเป็นมิตรสหาย เพราะเราแจ้งให้ท่านรู้ทุกสิ่งที่เราได้ยินมาจากพระบิดาของเรา” (ยน 15:15) การที่พระเยซูเจ้าทรงเปลี่ยนแปลงความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับพระเจ้าอย่างถึงแก่น ให้กลายเป็นความสัมพันธ์แบบมิตรสหายเช่นนี้ นับว่าเป็นรากฐานหนึ่งของความเชื่อคริสตชน ซึ่งเป็นสิ่งที่สังฆธรรมนูญ Dei Verbum ได้เตือนใจพวกเรา ดังนั้น พันธสัญญาใหม่จึงมีเงื่อนไขเพียงประการเดียว คือ ความรัก
Saint Augustine, commenting on this passage of the Fourth Gospel, insists on the perspective of grace, which alone can make us friends of God in his Son (Commentary on the Gospel of John, Homily 86). Indeed, an ancient motto stated: “Amicitia aut pares invenit, aut facit”, “friendship is born between equals, or makes them so”. We are not equal to God, but God himself makes us similar to Him in his Son.
นักบุญเอากุสตินได้อธิบายเกี่ยวกับพระวาจานี้ที่มีบันทึกในพระวรสารตามคำบอกเล่าของนักบุญยอห์น โดยเป็นการเน้นย้ำถึงมุมมอง[ที่มีศูนย์กลางอยู่ที่]พระหรรษทาน ซึ่งเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้พวกเราได้เป็นมิตรสหายของพระเจ้า อาศัยพระบุตรของพระองค์ (อรรถาธิบายพระวรสารตามคำบอกเล่าของนักบุญยอห์น, บทเทศน์ที่ 86) ทั้งนี้ มีคำคมเก่าแก่อันหนึ่งที่กล่าวไว้ว่า “Amicitia aut pares invenit, aut facit” ที่แปลว่า มิตรภาพย่อมเกิดขึ้นระหว่างผู้คนที่เท่าเทียมกัน หรือไม่เช่นนั้น ก็ทำให้ผู้คนเท่าเทียมกัน” พวกเราไม่ได้มีสถานะเท่าเทียมกับพระเจ้า แต่พระเจ้าได้ทรงบันดาลให้พวกเราคล้ายกับพระองค์ อาศัย[พระเยซูเจ้า] พระบุตรของพระองค์
For this reason, as we can see in all the Scripture, in the Covenant there is a first moment of distance, in which the pact between God and mankind always remains asymmetrical: God is God and we are creatures. However, with the coming of the Son in human flesh, the Covenant opens up to its final purpose: in Jesus, God makes us sons and daughters, and calls us to become like Him, albeit in our fragile humanity. Our resemblance to God, then, is not reached through transgression and sin, as the serpent suggests to Eve (cf. Gen 3:5), but in our relationship with the Son made man.
ดังที่พวกเราได้เห็นในพระคัมภีร์ว่า ในพันธสัญญาเดิม ย่อมมีช่วงเวลาแห่งความห่างไกล มนุษย์กับพระเจ้าได้มาทำสัญญาระหว่างกัน แต่ความสัมพันธ์นั้นไม่สมดุล เพราะพระเจ้าย่อมเป็นพระเจ้า ส่วนพวกเราก็ย่อมเป็นสิ่งสร้าง อย่างไรก็ตาม การที่พระบุตรเสด็จมารับสภาพมนุษย์ได้ทำให้พันธสัญญาถูกเปิดออกสู่วัตถุประสงค์สุดท้าย ซึ่งก็คือ การที่พระเจ้าทรงบันดาลให้พวกเราได้เป็นบุตรชายหญิงของพระองค์ภายในพระเยซูคริสตเจ้า และทรงเรียกเราให้มาเป็นเหมือนกับพระองค์ แม้ว่าพวกเราจะมีสภาพความเป็นมนุษย์ที่อ่อนแอก็ตาม ดังนั้น สิ่งที่ทำให้พวกเราได้คล้ายกับพระเจ้า จึงไม่ใช่การทำบาปหรือละเมิดพระบัญญัติอย่างที่งูได้ยั่วยุให้เอวากระทำ (เทียบ ปฐก 3:5) หากแต่เป็นความสัมพันธ์ที่พวกเรามีกับพระบุตร [คือพระเยซูเจ้า]ผู้ทรงรับสภาพมนุษย์
The words of the Lord Jesus that we have recalled – “I have called you friends” – are reprised in the Constitution Dei Verbum, which affirms: “Through this revelation, therefore, the invisible God (see Col 1:15; 1 Tim 1:17) out of the abundance of His love speaks to men as friends (see Ex 33:11; Jn 15:14-15) and lives among them (see Bar3:38), so that He may invite and take them into fellowship with Himself” (no. 2). The God of Genesis already conversed with our first parents, engaging in dialogue with them (cf. Dei Verbum, 3); and when this dialogue was interrupted by sin, the Creator did not cease to seek an encounter with his creatures and to establish a covenant with them. In the Christian Revelation, that is, when God became man in his Son in order to seek us out, the dialogue that had been interrupted is restored in a definitive manner: the Covenant is new and eternal, nothing can separate us from his love. The Revelation of God, then, has the dialogical nature of friendship and, as in the experience of human friendship, it does not tolerate silence, but is nurtured by the exchange of true words.
พวกเราเพิ่งได้ฟังพระวาจาของพระเยซูเจ้าที่ตรัสไว้ว่า “เราเรียกท่านเป็นมิตรสหาย” และพระวาจานี้ก็ถูกอ้างถึงภายในสังฆธรรมนูญ Dei Verbum ด้วย สังฆธรรมนูญได้ยืนยันว่า “อาศัยการเผยแสดงนี้ พระเจ้าซึ่งมนุษย์ไม่อาจมองเห็นได้ (เทียบ คส 1:15, 1 ทธ 1:17) ได้ตรัสกับมนุษย์อย่างมิตรสหาย (เทียบ อพย 33:11, ยน 15:14-15) ด้วยความรักอันเหลือล้นของพระองค์ และได้เสด็จมาประทับอยู่ท่ามกลางพวกเขา (เทียบ บรค 3:38) เพื่อจะได้ทรงเชื้อเชิญและนำพาพวกเขาเข้ามาสนิทกับพระองค์” (ข้อ 2) พระเจ้าแห่งเรื่องปฐมกาลได้ทรงพูดคุยสนทนากับมนุษย์คู่แรกซึ่งเป็นบรรพบุรุษของพวกเรา พระองค์ได้ทรงพูดคุยเสวนากับพวกเขา (เทียบ สังฆธรรมนูญ Dei Verbum, ข้อ 3) และถึงแม้ว่าการเสวนานี้ต้องหยุดชะงักลงเพราะบาป แต่พระผู้สร้างก็ยังไม่หยุดที่จะแสวงหาการพบปะกับสิ่งสร้างของพระองค์และสถาปนาพันธสัญญากับพวกเขา ในการเผยแสดงของคริสต์ศาสนา ซึ่งก็คือการที่พระเจ้าได้ทรงรับสภาพมนุษย์ในพระบุตรเพื่อที่จะเสด็จมาหาพวกเรานั้น การเสวนาที่หยุดชะงักลงได้รับการฟื้นฟูใหม่อย่างสำเร็จเด็ดขาด เพราะพันธสัญญานี้เป็นพันธสัญญาใหม่อันยืนยงเป็นนิรันดร และไม่มีสิ่งใดที่จะพรากพวกเราออกจากความรักของพระองค์ได้ ดังนั้น การเผยแสดงของพระเจ้าจึงมีธรรมชาติแห่งมิตรภาพที่เป็นการสื่อสารกันระหว่างสองฝ่าย และเช่นเดียวกับมิตรภาพในแบบมนุษย์ มิตรภาพที่พวกเรามีกับพระเจ้าก็จะต้องไม่เป็นความเงียบงัน แต่เป็นสิ่งที่จะต้องทำให้เติบโตผ่านการแลกเปลี่ยนคำพูดที่แท้จริง
The Constitution Dei Verbum also reminds us of this: God speaks to us. It is important to recognize the difference between words and chatter: this latter stops at the surface and does not achieve communion between people, whereas in authentic relationships, the word serves not only to exchange information and news, but to reveal who we are. The word possesses a revelatory dimension that creates a relationship with the other. In this way, by speaking to us, God reveals himself to us as an Ally who invites us into friendship with Him.
สังฆธรรมนูญ Dei Verbum ยังได้เตือนใจพวกเราด้วยว่า พระเจ้าตรัสกับพวกเรา ดังนั้น จึงเป็นสิ่งสำคัญที่เราจะต้องรู้จักแยกแยะว่าสิ่งใดเป็นคำพูดที่แท้จริง และสิ่งใดเป็นเพียงคำพูดเรื่อยเปื่อย เพราะคำพูดเรื่อยเปื่อยย่อมเป็นสิ่งที่มีแต่เปลือกและไม่อาจทำให้ผู้คนมีความสนิทสัมพันธ์กันได้ แต่ในอีกด้านหนึ่ง ในความสัมพันธ์บางอย่างที่เป็นของจริง ก็ย่อมจะมีคำพูดจริง ๆ อยู่ในนั้น ซึ่งนอกจากจะเป็นเครื่องมือแลกเปลี่ยนข้อมูลข่าวสารแล้ว ยังเป็นสิ่งที่เปิดเผยว่าพวกเรา[ที่เป็นผู้พูด]เป็นใครด้วย คำพูดที่แท้จริงย่อมมีแง่มุมแห่งการเผยแสดงที่ก่อให้เกิดความสัมพันธ์กับผู้อื่น ในทำนองนี้เอง พระเจ้าได้ทรงเผยแสดงพระองค์เองให้แก่พวกเราว่า ทรงเป็นมิตรที่อยู่เคียงข้างเรา และเชื้อเชิญให้เราเป็นมิตรสหายกับพระองค์
From this perspective, the first attitude to cultivate is listening, so that the divine Word may penetrate our minds and our hearts; at the same time, we are required to speak with God, not to communicate to him what He already knows, but to reveal ourselves to ourselves.
ในมุมมองนี้ ทัศนคติประการแรกที่พวกเราจะต้องทำนุบำรุงจึงเป็นทัศนคติแห่งการรับฟัง เพื่อที่พระวาจาของพระเจ้าจะได้ทะลวงเข้ามาในความคิดและจิตใจของพวกเรา แต่ในขณะเดียวกัน พวกเราก็จะต้องพูดกับพระเจ้าด้วย [การพูดกับพระเจ้านี้]ไม่ใช่การบอกให้พระองค์รู้อะไรบางอย่าง [เพราะพระองค์ย่อมทรงทราบสิ่งนั้นอยู่แล้ว] หากแต่เป็นการเปิดเผยให้เราได้มองเห็นว่าตัวเองเป็นใคร
Hence the need for prayer, in which we are called to live and to cultivate friendship with the Lord. This is achieved first of all in liturgical and community prayer, in which we do not decide what to hear from the Word of God, but it is He Himself who speaks to us through the Church; it is then achieved in personal prayer, which takes place in the interiority of the heart and mind. Time dedicated to prayer, meditation and reflection cannot be lacking in the Christian’s day and week. Only when we speak with God can we also speak about Him.
ด้วยเหตุนี้ การอธิษฐานภาวนาจึงเป็นสิ่งจำเป็น พวกเราถูกเรียกให้อธิษฐานภาวนาเพื่อที่จะได้เจริญชีวิตภายในมิตรภาพกับองค์พระผู้เป็นเจ้า และเพื่อเสริมสร้างความสัมพันธ์แห่งมิตรภาพนี้กับพระองค์ การอธิษฐานภาวนาอาจทำได้ในรูปแบบของพิธีกรรมและการอธิษฐานภาวนาเป็นกลุ่ม ที่ซึ่งเราจะได้รับฟังพระวาจาของพระเจ้าที่ตรัสผ่านทางพระศาสนจักร ไม่ใช่พระวาจาที่เราเลือกเอง[ว่าอยากฟังอะไร] หรืออาจทำได้ในรูปแบบของการอธิษฐานภาวนาส่วนตัว ซึ่งเป็นสิ่งที่เรากระทำในเบื้องลึกของความคิดและจิตใจ คริสตชนจะต้องอุทิศเวลาบางส่วนในทุก ๆ วันและในทุกสัปดาห์เพื่อการอธิษฐานภาวนา รำพึง และไตร่ตรอง เพราะว่าพวกเราจะพูดเกี่ยวกับพระองค์ได้ก็ต่อเมื่อพวกเราได้พูดกับพระองค์แล้วเท่านั้น
Our experience tells us that friendships can come to an end through a dramatic gesture of rupture, or because of a series of daily acts of neglect that erode the relationship until it is lost. If Jesus calls us to be friends, let us not leave this call unheeded. Let us welcome it, let us take care of this relationship, and we will discover that friendship with God is our salvation.
ประสบการณ์สอนพวกเราว่า มิตรภาพอาจขาดสะบั้นลงได้ อาจเป็นเพราะมีเหตุการณ์ใหญ่บางอย่าง หรืออาจเป็นเพราะมิตรภาพถูกบ่อนทำลายด้วยความละเลยเล็ก ๆ ในแต่ละวันจนสูญสลายไปในที่สุด เมื่อพระเยซูเจ้าทรงเรียกพวกเราให้เป็นมิตรสหายของพระองค์แล้ว ก็ขอให้พวกเราอย่าละเลยเสียงเรียกของพระองค์ แต่ให้พวกเราน้อมรับและดูแลเอาใจใส่ความสัมพันธ์นี้ แล้วเราจะได้ค้นพบว่า ความเป็นมิตรกับพระเจ้า คือความรอดสำหรับพวกเรา
พระดำรัสของสมเด็จพระสันตะปาปาหลังการสอนคำสอน
I extend a warm welcome this morning to all the English-speaking pilgrims and visitors taking part in today’s Audience, especially those coming from Ireland, Australia, Korea and the United States of America. Upon all of you and your families, I invoke the joy and peace of our Lord Jesus Christ. God bless you all!
เช้านี้ พ่อขอมอบการต้อนรับอย่างอบอุ่นแก่ผู้แสวงบุญและผู้มาเยือนที่พูดภาษาอังกฤษที่ได้มาหาพ่อในวันนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ผู้ที่มาจากไอร์แลนด์ ออสเตรเลีย เกาหลี และสหรัฐอเมริกา พ่อขอให้ลูกทุกคนและครอบครัวของลูกจะได้รับความปีติยินดีและสันติสุขของพระเยซูคริสตเจ้า องค์พระผู้เป็นเจ้าของเราทั้งหลาย ขอให้พระเจ้าโปรดทรงอวยพรลูกทุกคน
Il mio saluto si estende, poi, ai giovani, ai malati ed agli sposi novelli. La festa del Battesimo del Signore, che abbiamo celebrato domenica scorsa, ridesti in tutti il ricordo del nostro Battesimo. Esso costituisca per ciascuno uno stimolo a testimoniare sempre la gioia dell’adesione a Cristo, Figlio prediletto del Padre e nostro Fratello che illumina il cammino della vita. A tutti la mia benedizione!
ท้ายสุด พ่อขอทักทายบรรดาเยาวชน บรรดาคนป่วย และคนที่เพิ่งแต่งงาน พวกเราเพิ่งฉลองพระเยซูเจ้าทรงรับพิธีล้างไปเมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา ขอให้การฉลองนี้จงเตือนใจให้พวกเราทุกคนระลึกถึงศีลล้างบาปของตนเอง และผลักดันให้พวกเราแต่ละคนเป็นพยานอยู่เสมอถึงความปีติยินดีของการได้เข้าส่วนในพระคริสตเจ้า ผู้ทรงเป็นพระบุตรสุดที่รักของพระเจ้าพระบิดา และทรงเป็นพี่น้องผู้ส่องทางแห่งชีวิตให้แก่พวกเรา พ่อขออวยพรลูกทุกคน
ใจความสรุปการสอนคำสอนของสมเด็จพระสันตะปาปา
Dear brothers and sisters, we begin our new series of catecheses on the Second Vatican Council by considering Dei Verbum, the Dogmatic Constitution on Divine Revelation. As today’s Scripture reading reminds us, Jesus calls us friends because he has revealed to us everything that he has heard from the Father. It is through Revelation, which reaches its fullness in Jesus, the Word made flesh, that we are invited to share in God’s life as his children in Christ. We are reminded that friendship with God is not only a gift, but also an invitation that requires a response, as in any relationship. To cultivate this friendship, we must spend time with God in prayer, both personally and especially through the Liturgy, where the community gathers to listen to the word of God with the guidance of the Church. Together, let us respond wholeheartedly to the Lord’s invitation and discover in his friendship the true mystery of our salvation.
พี่น้องชายหญิงที่รัก ในการเรียนคำสอนต่อเนื่องในหัวข้อใหม่ คือเรื่องสภาสังคายนาวาติกันที่สอง วันนี้พวกเราจะเริ่มจากการพิจารณาสังฆธรรมนูญข้อเชื่อ Dei Verbum ว่าด้วยการเผยแสดงของพระเจ้า บทอ่านในวันนี้ได้เตือนใจพวกเราว่า พระเยซูเจ้าทรงเรียกพวกเราเป็นมิตรสหาย เพราะว่าพระองค์ได้ทรงเผยแสดงทุกสิ่งทุกอย่างที่พระองค์ได้ฟังมาจากพระเจ้าพระบิดาให้แก่พวกเรา การเผยแสดงที่ได้สำเร็จบริบูรณ์แล้วในพระเยซูเจ้า พระวจนาตถ์ผู้ทรงรับสภาพมนุษย์ คือวิธีการที่พระเจ้าทรงเชื้อเชิญให้พวกเราเข้าส่วนในชีวิตของพระองค์ โดยให้เราได้เป็นบุตรชายหญิงของพระเจ้าในพระคริสตเจ้า ในเรื่องนี้ ขอให้พวกเราเตือนใจตนเองอยู่เสมอว่า มิตรภาพกับพระเจ้าไม่ได้เป็นเพียงของประทาน หากแต่เป็นคำเชื้อเชิญที่พวกเราจะต้องตอบสนองด้วย ซึ่งจุดนี้ก็ไม่ต่างจากความสัมพันธ์แบบอื่น ๆ และในการที่พวกเราจะทำนุบำรุงมิตรภาพกับพระเจ้า พวกเราก็จะต้องให้เวลาแก่การอธิษฐานภาวนา ทั้งการอธิษฐานภาวนาส่วนตัว และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง การร่วมในพิธีกรรม ซึ่งเป็นการที่ประชาคมมารวมตัวกันเพื่อฟังพระวาจาของพระเจ้าโดยอาศัยการนำทางของพระศาสนจักร ขอให้พวกเราทุกคนร่วมกันตอบสนองคำเชื้อเชิญของพระเจ้าอย่างเต็มใจ เพื่อที่เราจะได้ค้นพบว่า ธรรมล้ำลึกแห่งความรอดของพวกเรานั้น แท้จริงแล้วเป็นสิ่งที่มีอยู่ในมิตรภาพกับพระเจ้านี้เอง
(วิษณุ ธัญญอนันต์ และวรินทร เติมอริยบุตร แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
เก็บการสอนคำสอน General audience ของพระสันตะปาปาเลโอมาแบ่งปันและเพื่อการไตร่ตรอง)