ข้อคิดในมิสซา วันศุกร์ที่ 20 พฤศจิกายน ค.ศ.2026

มีสิ่งหนึ่งที่น่าแปลกในชีวิตคริสตชน คือ เราทุกคนชอบฟังพระวาจาของพระเจ้า แต่ไม่ใช่พระวาจาทุกคำที่เราอยากนำไปปฏิบัติ เมื่อพระเยซูเจ้าตรัสว่า “เรารักท่าน” เรารู้สึกชื่นใจ แต่เมื่อพระองค์ตรัสว่า “จงรักศัตรูของท่าน” เราเริ่มรู้สึกลำบากใจ เมื่อพระองค์ตรัสว่า “จงมาหาเราเถิด เราจะให้ท่านได้พักผ่อน” เรารู้สึกอบอุ่น แต่เมื่อพระองค์ตรัสว่า “จงแบกไม้กางเขนของตนและติดตามเรา” เราเริ่มลังเลใจ เราชอบพระวาจาที่ปลอบโยนเรา แต่บางครั้งเราไม่ชอบพระวาจาที่ต้องการเปลี่ยนแปลงเรา

ในบทอ่านที่หนึ่งวันนี้ นักบุญยอห์นได้รับคำสั่งจากทูตสวรรค์ให้รับหนังสือม้วนเล็ก ๆ มากิน ท่านบรรยายประสบการณ์อันน่าประหลาดว่า หนังสือม้วนนั้นมีรสหวานเหมือนน้ำผึ้งในปาก แต่เมื่อกลืนลงไปแล้วกลับทำให้ท้องขม ภาพลักษณ์นี้มีที่มาจากหนังสือประกาศกเอเสเคียล (อสค 2:8–3:3) ซึ่งพระเจ้าทรงสั่งให้ประกาศกกินหนังสือม้วนเช่นเดียวกัน การกินหนังสือหมายความว่า พระวาจาของพระเจ้าไม่ใช่เพียงสิ่งที่เราอ่านหรือฟัง แต่เป็นสิ่งที่เราต้องรับเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต เป็นเนื้อเป็นหนังของเรา พระวาจามีรสหวาน เพราะทำให้เรารู้ว่าพระเจ้าทรงรักเรา ทรงให้อภัยเรา และไม่เคยทอดทิ้งเรา แต่พระวาจามีรสขม เพราะเรียกร้องให้เรากลับใจ ให้เราให้อภัยคนที่ทำร้ายเรา ให้เราละทิ้งความเห็นแก่ตัว และกล้ายืนหยัดเพื่อความถูกต้อง แม้ต้องสูญเสียผลประโยชน์ของตนเอง ยาที่ดีไม่จำเป็นต้องมีรสหวานเสมอไป และพระวาจาที่ดีไม่จำเป็นต้องทำให้เราสบายใจเสมอไป บางครั้งพระวาจาของพระเจ้าต้องทำให้เราเจ็บปวดเสียก่อน เพื่อจะรักษาเราให้หายอย่างแท้จริง

ในพระวรสารวันนี้ เราพบพระเยซูเจ้าในภาพที่แตกต่างไปจากที่เราคุ้นเคย พระองค์ทรงขับไล่บรรดาผู้ค้าขายออกจากพระวิหารและตรัสว่า “บ้านของเราจะเป็นบ้านแห่งการอธิษฐานภาวนา แต่ท่านทั้งหลายทำให้เป็นซ่องโจร” คำตรัสนี้นำข้อความจากประกาศกสองท่านมารวมกัน คือ อิสยาห์ 56:7 และเยเรมีย์ 7:11 พระเยซูเจ้าไม่ได้ทรงต่อต้านการค้าขายโดยตัวมันเอง แต่ทรงต่อต้านการใช้สิ่งศักดิ์สิทธิ์เพื่อแสวงหาผลประโยชน์ และการใช้ศาสนาเป็นเครื่องปกปิดความอยุติธรรม สิ่งที่น่าคิดอย่างยิ่งก็คือ ในพระวรสารของนักบุญลูกาตอนก่อนหน้านี้ พระเยซูเจ้าทรงกันแสงเมื่อทอดพระเนตรกรุงเยรูซาเล็ม แต่วันนี้พระองค์ทรงขับไล่ผู้ค้าขายออกจากพระวิหาร หยดน้ำตาเนตรและความกริ้วของพระองค์มีต้นกำเนิดมาจากสิ่งเดียวกัน นั่นคือ ความรัก เพราะพระองค์ทรงรักกรุงเยรูซาเล็ม พระองค์จึงทรงกันแสง และเพราะพระองค์ทรงรักพระวิหาร พระองค์จึงไม่ทรงยอมให้พระวิหารถูกทำลายคุณค่าความศักดิ์สิทธิ์ความรักที่แท้จริงไม่ใช่การยอมตามทุกอย่าง แต่คือความกล้าที่จะแก้ไขสิ่งที่ผิดด้วยความปรารถนาดี

ในปี ค.ศ. 1871 นักโบราณคดีชาวฝรั่งเศส ชาร์ลส์ แกลร์มงต์-กานโน (Charles Clermont-Ganneau) ได้ค้นพบแผ่นหินจารึกภาษากรีกในกรุงเยรูซาเล็ม อายุเกิน 2,000 ปี ซึ่งเป็นหลักฐานชิ้นสำคัญจากพระวิหารในสมัยพระเยซูเจ้า ปัจจุบันแผ่นหินนี้ได้รับการเก็บรักษาไว้ในพิพิธภัณฑ์โบราณคดีเมืองอิสตันบูล ประเทศตุรกี

แผ่นหินจารึกคำเตือน และแบบจำลองพระวิหารเยรูซาเล็มในสมัยพระเยซูเจ้า ข้อความบนแผ่นหินมีความหมายว่า ห้ามคนต่างชาติเข้าไปภายในเขตศักดิ์สิทธิ์ของพระวิหาร ผู้ฝ่าฝืนจะต้องรับผิดชอบต่อความตายของตนเอง  คนต่างชาติจึงสามารถเข้ามาได้เพียงบริเวณลานชั้นนอกของพระวิหาร ซึ่งเรียกว่าลานสำหรับคนต่างชาติศาสนา “Court of the Gentiles” และบริเวณนั้นเองก็เป็นพื้นที่ที่มีการค้าขายด้วยลองจินตนาการดูว่า หากคนต่างชาติคนหนึ่งปรารถนาจะมาภาวนาต่อพระเจ้า แต่รอบตัวเขากลับมีเสียงต่อรองราคา เสียงสัตว์ร้อง และเสียงแลกเปลี่ยนเงินตรา เขาจะพบความสงบเพื่อภาวนาได้อย่างไร? ในหนังสือประกาศกอิสยาห์ ข้อความที่พระเยซูเจ้าทรงอ้างถึงนั้นมีความหมายที่งดงามมาก คือ “บ้านของเราจะได้ชื่อว่าเป็นบ้านแห่งการอธิษฐานภาวนาสำหรับนานาชาติ” (อสย 56:7) พระศาสนจักรในปัจจุบันจึงต้องถามตนเองอยู่เสมอว่า เรากำลังสร้างสะพานให้ผู้คนเข้าถึงพระเจ้า หรือกำลังสร้างกำแพงขัดขวางพวกเขา?

นักบุญเปาโลกล่าวว่า เราคือพระวิหารของพระเจ้า และพระจิตของพระเจ้าสถิตอยู่ในเรา (1 คร 3:16) หากวันนี้พระเยซูเจ้าเสด็จเข้ามาในพระวิหารแห่งหัวใจของเรา พระองค์จะต้องขับไล่อะไรออกไปบ้าง? ความอิจฉาริษยา ความหยิ่งจองหอง ความโลภ ความเคียดแค้น หรือความทรงจำเกี่ยวกับคนที่เราไม่ยอมให้อภัยมานานหลายปี? ในโลกปัจจุบัน เรามีเครื่องมือสื่อสารมากมาย แต่กลับพูดคุยกันน้อยลง เรามีความรู้มากขึ้น แต่ไม่ได้หมายความว่าเรามีปรีชาญาณมากขึ้น เรามีเทคโนโลยีที่เชื่อมโยงคนทั้งโลก แต่หัวใจของเรากลับเหินห่างจากกัน แม้แต่ในพระศาสนจักร เราก็ต้องระมัดระวังมิให้การบริหารจัดการสำคัญกว่าการอภิบาล มิให้ชื่อเสียงสำคัญกว่าพันธกิจ และมิให้อาคารวัดสถานที่สำคัญกว่าชีวิตของผู้คน ในโอกาสที่ชุมชนวัดเซนต์จอห์นของเรากำลังเตรียมฉลองครบรอบ 40 ปี เราปรารถนาจะบูรณะวัดให้สวยงามสมกับเป็นบ้านของพระเจ้า แต่ในเวลาเดียวกัน เราก็ต้องไม่ลืมบูรณะหัวใจของเราให้สวยงามด้วย การบูรณะพระวิหารที่งดงามที่สุด คือการบูรณะชีวิตของผู้ที่เข้ามาภาวนาในพระวิหารนั้น

วันนี้ขอให้เรากล้ากลืนพระวาจาของพระเจ้าเข้าไปในชีวิต แม้บางครั้งจะมีรสขม และขอให้เราเปิดประตูหัวใจต้อนรับพระเยซูเจ้า แม้พระองค์จะทรงเคลื่อนย้ายบางสิ่งที่เราหวงแหนออกไป อย่ากลัวเมื่อพระองค์ทรงเข้ามาจัดระเบียบชีวิตของเรา เพราะพระองค์ไม่ได้เสด็จมาเพื่อทำลาย แต่เพื่อฟื้นฟูความงดงามที่เราเคยสูญเสียไป ขอวิงวอนพระเยซูเจ้า โปรดอย่าเพียงเสด็จมาเยี่ยมพระวิหารแห่งหัวใจของลูก แต่โปรดประทับอยู่ในพระวิหารนั้นตลอดไป โปรดขับไล่ทุกสิ่งที่ไม่คู่ควรกับพระองค์ เพื่อว่าหัวใจของลูกจะได้เป็นบ้านแห่งการภาวนา บ้านแห่งความรัก และบ้านแห่งสันติสุขอย่างแท้จริง และขอให้พระวาจาหวานเมื่อเราได้ฟัง ขมเมื่อเราต้องปฏิบัติ แต่จะเกิดผลอันหอมหวานเมื่อเราดำเนินชีวิตตามพระวาจานั้น


ช่องทางติดตามข้อคิดบทเทศน์ประจำวัน
ID Line : @vissanu201
https://lin.ee/6gZZDwO


รูปภาพ