ข้อคิดในมิสซา วันพฤหัสบดีที่ 19 พฤศจิกายน ค.ศ.2026

สิ่งหนึ่งที่น่าสนใจอย่างยิ่งในบทอ่านทั้งสองบทวันนี้ คือ เราพบการร้องไห้ของบุคคลสองคน ในบทอ่านที่หนึ่ง นักบุญยอห์นร้องไห้ เพราะไม่มีผู้ใดสามารถเปิดหนังสือแห่งแผนการของพระเจ้าได้ ในพระวรสาร พระเยซูเจ้าทรงกันแสง เพราะมนุษย์ไม่ยอมเปิดหัวใจรับแผนการของพระเจ้า คนหนึ่งร้องไห้เพราะปรารถนาจะเข้าถึงพระเจ้า ส่วนอีกพระองค์หนึ่งทรงกันแสงเพราะปรารถนาจะเข้าถึงหัวใจมนุษย์

ในหนังสือวิวรณ์ นักบุญยอห์นเห็นม้วนหนังสือที่ประทับตราเจ็ดดวง ไม่มีผู้ใดทั้งในสวรรค์และบนแผ่นดินโลกสมควรจะเปิดหนังสือนั้น ท่านจึงร้องไห้อย่างหนัก แต่ผู้อาวุโสคนหนึ่งกล่าวแก่ท่านว่า อย่าร้องไห้เลย สิงโตแห่งตระกูลยูดาห์ทรงได้รับชัยชนะแล้ว น่าสังเกตว่า เมื่อยอห์นหันไปมองหาสิงโต สิ่งที่ท่านเห็นกลับเป็นลูกแกะที่ดูเหมือนถูกประหารแล้ว แต่ยังทรงยืนอยู่ ท่านได้ยินเรื่องสิงโต แต่กลับเห็นลูกแกะ! นี่คือความมหัศจรรย์แห่งธรรมล้ำลึกของศาสนาคริสต์ พระเยซูเจ้าทรงชนะด้วยการยอมเสียสละ ทรงพิชิตความเกลียดชังด้วยความรัก ทรงเอาชนะความตายด้วยการยอมสิ้นพระชนม์ ชาวโลกสอนให้เราเอาชนะด้วยอำนาจ แต่พระเยซูเจ้าทรงสอนให้เราเอาชนะด้วยความรักชาวโลกถือว่าผู้แข็งแกร่งคือผู้ที่สามารถทำให้คนอื่นร้องไห้ แต่ในสายพระเนตรของพระเจ้า ผู้เข้มแข็งอย่างแท้จริงคือผู้ที่สามารถเช็ดน้ำตาให้ผู้อื่นได้

ในพระวรสารวันนี้ พระเยซูเจ้ากำลังเสด็จเข้าสู่กรุงเยรูซาเล็ม ประชาชนโห่ร้องด้วยความยินดี แต่ท่ามกลางเสียงโห่ร้องของประชาชน พระองค์กลับทรงกันแสง ในต้นฉบับภาษากรีก นักบุญลูกาใช้คำว่า “eklausen”  (มาจากภาษากรีกโบราณ ἔκλαυσεν ที่พบในพระคัมภีร์ไบเบิล, อ่านออกเสียงว่า “เอ๊ก-เลา-เซน” หรือ “เอ็ก-คลาว-เซิน”) ซึ่งสื่อถึงการร้องไห้ ร่ำไห้ด้วยความเศร้าโศก ระทมใจ ไม่ใช่เพียงน้ำตาที่ไหลออกมาเงียบๆ พระเยซูเจ้าทอดพระเนตรเห็นพระวิหารอันงดงาม กำแพงเมืองอันแข็งแกร่ง แต่พระองค์ทรงมองเห็นสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็น คือหายนะที่กำลังจะเกิดขึ้น ประมาณ 40 ปีต่อมา ใน ค.ศ. 70 กองทัพโรมันภายใต้การนำของตีตัสได้เข้าทำลายกรุงเยรูซาเล็มและพระวิหาร แต่สิ่งที่ทำให้พระเยซูเจ้าทรงกันแสงมิใช่เพียงการสูญเสียอาคารบ้านเรือน หากเป็นการที่มนุษย์ไม่ตระหนักถึงโอกาสแห่งพระหรรษทานที่พระเจ้าประทานให้ พระองค์ตรัสว่า “เจ้าไม่รู้จักเวลาที่พระเจ้าเสด็จมาเยี่ยมเจ้า” ความน่าเศร้าที่สุดในชีวิตมนุษย์จึงมิใช่การที่พระเจ้าไม่เสด็จมาหาเรา แต่เป็นการที่พระองค์เสด็จมาแล้ว แต่เราไม่รู้จักพระองค์

วัด “Dominus Flevit” บนภูเขามะกอกเทศ และทัศนียภาพกรุงเยรูซาเล็มจากด้านหลังพระแท่น เป็นวัดที่น่าสนใจมากๆ คือ ณ บริเวณลาดเขามะกอกเทศในกรุงเยรูซาเล็ม มีวัดคาทอลิกเล็กๆ แห่งหนึ่งที่มีสถาปัตยกรรมแปลกตาอย่างยิ่ง ชื่อว่า Dominus Flevit เป็นภาษาลาติน แปลว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงกันแสง” วัดแห่งนี้สร้างขึ้นตามธรรมประเพณีที่ระลึกถึงสถานที่ซึ่งพระเยซูเจ้าทรงกันแสงเหนือกรุงเยรูซาเล็ม สถาปนิกชาวอิตาเลียนชื่อ อันโตนิโอ บาร์ลุซซี (Antonio Barluzzi) ออกแบบวัดแห่งนี้ให้มีลักษณะเป็นรูปหยดน้ำตา และเปิดใช้อย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 1956 สิ่งที่พิเศษอีกประการหนึ่งคือ ด้านหลังพระแท่นมีหน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่สามารถมองเห็นกรุงเยรูซาเล็มได้อย่างชัดเจน

เมื่อพระสงฆ์ถวายบูชามิสซาและผู้คนภาวนาอยู่ในวัดแห่งนี้ ทุกคนสามารถทอดสายตามองเมืองที่พระเยซูเจ้าเคยทรงกันแสงให้

พระศาสนจักรในยุคปัจจุบันไม่เพียงต้องมีความสามารถในการประกาศความจริง แต่ต้องมีความสามารถในการร่วมทุกข์กับมนุษย์ด้วย เราต้องไม่เพียงสร้างวัดที่งดงาม แต่ต้องสร้างชุมชนที่มีหัวใจงดงาม, ไม่เพียงเปิดประตูวัด แต่ต้องเปิดประตูหัวใจ, ไม่เพียงสั่นระฆังเรียกผู้คนมาหาพระเจ้า แต่ต้องทำให้ผู้คนได้สัมผัสความรักของพระเจ้าผ่านทางชีวิตของเราด้วย, พระศาสนจักรต้องไม่ลืมว่า องค์พระผู้เป็นเจ้าที่เราติดตามนั้น ทรงเป็นสิงโตผู้ได้รับชัยชนะด้วยการเป็นลูกแกะ มิใช่ด้วยการใช้อำนาจเหนือผู้อื่น แต่ด้วยการมอบพระองค์เองเพื่อผู้อื่น

หากวันนี้พระเยซูเจ้าเสด็จมาประทับอยู่หน้าบ้านของเรา ทอดพระเนตรชีวิตครอบครัวของเรา ชุมชนวัดของเรา และชีวิตส่วนตัวของเรา พระองค์จะทรงแย้มพระสรวล หรือจะทรงกันแสง? เรายังมีเวลาเปลี่ยนแปลงตนเอง ยังมีเวลาคืนดีกัน ยังมีเวลาให้อภัย ยังมีเวลาบอกรัก และยังมีเวลาทำความดี อย่ารอจนกระทั่งเหลือเพียงความเสียใจ ในสิ่งที่เราเคยมีโอกาสทำ แต่ไม่ได้ทำ ขอให้เราจดจำไว้เสมอว่า น้ำตาของพระเจ้ามิใช่เครื่องหมายแห่งความพ่ายแพ้ แต่เป็นเครื่องหมายของความรักที่ยังไม่ยอมทอดทิ้งมนุษย์ ขอให้ชีวิตของเราเป็นเหตุผลหนึ่งที่ทำให้พระเยซูเจ้าทรงแย้มพระสรวล แทนที่จะทรงกันแสง


ช่องทางติดตามข้อคิดบทเทศน์ประจำวัน
ID Line : @vissanu201
https://lin.ee/6gZZDwO


รูปภาพ